บทที่ 561 เงินนี้หาได้ง่ายมาก

"ใคร? ใครเป็นคนถีบข้า!"

ผางอานคางถูกถีบจนเดินเซโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อทรงตัวได้ก็หันกลับมามองทันที

"เซวฟู่ยี่เหรอ?! คุณกล้าดีอย่างไงถึงไม่ถีบผม?"

เมื่อมองไปที่เซวฟู่ยี่ ใบหน้าของผางอานคางก็เต็มไปด้วยความโกรธ แต่ยังมีแววตาที่หวาดกลัวเล็กน้อย

ผัวะ！

เพียงแต่ว่า เซวฟู่ยี่ไม่ได้รีรอ เขาเข้าไปและตบหน้าอีกครั้งและพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า "แล้วแกคิดว่าแกเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงมาพูดจาแบบนี้กับข้า?"

“เซวฟู่ยี่ นี่คุณ……”

ผางอานคางชายร่างกำยำผู้น่าสงสารคนนี้ ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเซวฟู่ยี่จะกล้าลงมือทำร้ายเขา จึงได้แต่อึ้งอยู่กับที่

แต่ผางอานคางยังไม่ทันได้พูด เซวฟู่ยี่ก็ตบใส่เขาอีกครั้ง

แต่ว่า ครั้งนี้ผางอานคางรู้ทัน จึงยกมือบังไว้ทันเวลา

"คุณอะไร? ขนาดแขกที่ตระกูลเซวเชิญมานายยังกล้ารังแก เป็นเพราะข้าไม่ได้ออกงานนานเกินไปใช่ไหม นายถึงไม่เห็นหัวข้าแบบนี้?!"

วินาทีต่อมา เซวฟู่ยี่ก็ถีบใส่เขาแรงๆ อีกที

ผางอานคางถูกถีบจนเดินโซเซถอยหลังออกไป ในที่สุดเขาไม่สามารถประคองตัวได้และล้มลงกับพื้นแรงๆ

"เขาเป็นแขกของตระกูลเซวของพวกคุณงั้นเหรอครับ?"

ในเวลานี้ เขาเริ่มตั้งสติได้ และสีหน้าก็ซีดเซียวทันที

"แล้วมัวชักช้าทำไม? ยังไม่รีบขอโทษพี่เย่อีก!"

เซวฟู่ยี่ไม่หยุดเพียงแค่นี้ และยังตะคอกใส่ผางอานคางด้วยความเย่อหยิ่ง

ผางอานคางถึงกับตากระตุก ในใจรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมมาก ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนที่ถูกทำร้าย แต่เขายังต้องขอโทษเอง?

"ขอ ขอโทษครับ"

เมื่อนึกถึงอำนาจของตระกูลเซวแล้ว เขาก็ต้องยอมขายหน้า และจำใจต้องพูดคำขอโทษออกจากปากของเขาเอง

ตระกูลผางเป็นตระกูลที่แทบจะไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ในกลุ่มอำนาจสูงสุดด้วยซ้ำ แต่ตระกูลเซวนั้นเป็นถึงกำลังสำคัญของเหล่าตระกูลที่มีอำนาจสูงสุด แล้วถ้าเกิดมีการปะทะกัน ฝ่ายที่จะเสียเปรียบจะเป็นตระกูลผางอย่างไม่ต้องสงสัย

และนี่เป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมเซวหมานจื่อถึงไม่กล้าขวางเย่เทียนตั้งแต่ตอนที่อยู่สนามบิน

สิ่งแรกก็คือความสัมพันธ์ระหว่างหยุนเหมิงหยาน ส่วนเรื่องที่สอง เขาไม่เคยต้องกังวลเกี่ยวกับตระกูลผางเลยด้วยซ้ำ

แต่ผางอานคางจะรู้ได้อย่างไงว่าเซวหมานจื่อกำลังคิดอะไรอยู่ ในตอนแรก เขาคิดว่าเซวหมานจื่อไม่อยากยุ่งด้วย จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขากล้าหาเรื่องแก้แค้นเย่เทียน

"นายพูดว่าอะไรนะ? ข้าไม่ได้ยิน!"

แต่ทว่า เซวฟู่ยี่ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร เขาจึงขมวดคิ้วแล้วแสยะยิ้มออกมา

เมื่อผางอานคางได้ยินเช่นนี้ เขาถึงกับกำหมัดไว้แน่นๆ จนกระทั่งเล็บแทบจะทิ่มเข้าไปในผิวหนัง

แต่เขารู้อยู่แก่ใจ ถ้าเขาทำให้เรื่องมันใหญ่ไปมากกว่านี้ เรื่องคงไม่จบด้วยการขอโทษง่ายๆ อย่างแน่นอน บางทีอาจถึงขั้นขายหน้าไปถึงพ่อของเขาเลยด้วยซ้ำ

"ขอโทษครับ!"

เมื่อนึกถึงจุดนี้ ผางอานคางก็ตะโกนด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เขารู้สึกเพียงใบหน้าร้อนไปทั้งใบ และเขาแทบอดไม่ได้ที่จะมุดเข้าไปในดินแล้วหายตัวไปทันที

"ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก?"

เซวฟู่ยี่พยักหน้าดัวยความพอใจ และเตะใส่ผางอานคางอีกครั้ง

"เดี๋ยวก่อน! ผู้หญิงของคุณยังไม่ได้จ่ายเงินให้ผมเลยนะ! "

ผางอานคางได้แต่ระงับความโกรธในใจ แต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกไปนั้น เสียงอันเย็นชาของเย่เทียนก็ดังขึ้นข้างหูเขา

"ในบัตรใบนี้มีอยู่สามแสน รหัสคือหกหกตัว"

ผางอานคางโกรธมาก แต่ไม่กล้าแสดงอาการใดๆ เขาแค่อยากออกไปจากที่ที่ทำให้เขาขายหน้าให้เร็วที่สุด จึงหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็วแล้วโยนมันออกไปและพูดว่า "ส่วนที่เหลือ ถือว่าแทนคำขอโทษก็แล้วกันครับ!"

เมื่อพูดจบ เขาก็รีบลุกขึ้นและเดินออกไปทันที

“เหอะๆ!”

เย่เทียนก็ถึงกับอึ้งไปสักพัก ถ้าจำไม่ผิด กำไรข้อมือที่ทำจากเพรชเส้นนั้นน่าจะแค่แสนกว่าเท่านั้น? แต่ตอนนี้ได้กำไรมาแสนห้า? เงินนี้มันจะหาง่ายไปหน่อยหรือเปล่า?

"พี่เย่ครับ แบบนี้พี่พอใจแล้วยังครับ?"