บทที่ 570 ความโกรธของเซวฟู่ยี่

"ให้พวกเอ็งเริ่มก่อนจะดีกว่า! ถ้าเราเริ่มก่อน พวกเอ็งจะไม่มีโอกาสได้ลงมือ!"

เซี่ยวหยุนเตือนด้วยความหวังดี ทำให้บอดี้การ์ดทั้งสี่คนถึงกับโกรธจนหัวร้อน และรู้สึกว่ามันจะดูถูกมากเกินไปหรือเปล่า?

"อวดดีชะมัด!"

บอดี้การ์ดคนแรกตะโกนขึ้นมาและกระโดดออกไป จากนั้นต่อยหมัดใส่หน้าของเซี่ยวหยุนอย่างสุดกำลัง

พรึ่บ!

แต่น่าเสียดายที่เซี่ยวหยุนสามารถรับหมัดที่ชกเข้ามาด้วยสุดกำลังของบอดี้การ์ดคนนั้นอย่างง่ายดาย

"เอ็งมีแรงแค่นี้เหรอ?"

เซี่ยวหยุนส่ายหัว จากนั้นใช้แรงที่ข้อมือ จนทำให้บอดี้การ์ดที่มีน้ำหนักประมาณเจ็ดสิบกว่ากิโกกรัมถึงกับลอยออกไป

พุ้ม!

บอดี้การ์ดผู้น่าสงสาร เขาสามารถรับรู้ถึงแรงอันมหาศาลจากมือของเขา ทั้งตัวของเขาลอยขึ้นกลางอากาศ จากนั้นแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงและฟาดไปที่พื้นอย่างจัง

เห็นเพียงเขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้

เมื่อตู้เคอหลินเห็นอย่างนี้ ดวงตาอันลึกล้ำของเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ ดูเหมือนว่าพี่น้องตระกูลเซี่ยวพี่เหตุผลมากพอที่จะเรียกค่าตัวสูงลิ่วขนาดนี้!

ในทางกลับกัน เซี่ยวเจี้ยนยังคงนั่งดื่มเหล้าอย่างสบายใจ ซึ่งดูเหมือนเขาจะรู้ผลลัพธ์นี้ตั้งแต่แรกแล้ว

“ลุยพร้อมกัน!"

บอดี้การ์ดที่เหลืออีกสามคนต่างมองหน้ากันและต่างก็เห็นความหวาดกลัวนัยน์ตาของกันและกัน

เฮ้!

เมื่อพูดจบ บอดี้การ์ดทั้งสามก็วิ่งเข้าไปหาเซี่ยวหยุน ทั้งเตะและต่อย มุ่งไปยังเซี่ยวหยุนพร้อมกัน

แต่ทว่า ในขณะที่พวกเขาเข้าใกล้เซี่ยวหยุนในระยะครึ่งเมตร ทันใดนั้น เซี่ยวหยุนที่มีรูปร่างอวบอ้วนที่อยู่ตรงหน้าก็หายไปต่อหน้าต่อตา!

"โดนซะ!"

เซี่ยวหยุนพูดอย่างเบาๆ ร่างกายที่อวบอ้วนพุ่งเข้าไปหาบอดี้การ์ดคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว และคว้าชายเสื้อของเขามา จากนั้นเหวี่ยงออกไปสุดแรง

พุ้ม!

บอดี้การ์ดร่างใหญ่ก็ลอยตามเพื่อนคนแรกไปและกระแทกกับกำแพงอย่างจัง

ส่วนบอดี้การ์ดที่เหลืออีกสองคนก็หนีชะตากรรมที่ต้องเจอไม่พ้น พวกเขาโดนจับเหวี่ยงใส่ออกไปเหมือนเดิม และไม่มีโอกาสที่จะลุกขึ้นมาสู้อีก

"โอ๊ย! เอวผม!"

เวลาผ่านไปไม่นาน บอดี้การ์ดทั้งสี่ก็นอนกองกับพื้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

แต่สีหน้าของตู้เคอหลินกลับดูมีความสุขมาก แม้เซี่ยวหยุนจะมีรูปร่างอ้วนท้วนไปหน่อย แต่การเคลื่นไหวและพละกำลังของเขานั้น ไวและแข็งแกร่งอย่างน่าทึ่งมาก

"ไม่เลว! ไม่เลว! สมเป็นยอดฝีมือจริงๆ!"

เมื่อนึกถึงจุดนี้ ตู้เคอหลินก็ยืนขึ้นพร้อมกับความตื่นเต้นและปรบมือให้กับพวกเขา

เซี่ยวหยุนลงมือได้พอเหมาะเท่านั้น จากนั้นเหล่าบอดี้การ์ดก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก และยังคงแตะที่แผ่นหลังของตนด้วยสีหน้าความเจ็บปวด

"ดูพวกเอ็งสิ ปกติยังอวดดีต่อหน้าข้าว่าตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน ตอนนี้เจอของจริงเข้าไปแล้วสินะ"

ตู้เคอหลินขมวดคิ้วและตำหนิบอดี้การ์ดของเขา "พวกเอ็งรู้สึกขายหน้ากันบ้างไหม?"

บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า "คุณชายตู้ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ……"

"ยืนทื่ออยู่ทำไม? ยังไม่รีบขอบคุณพี่เซี่ยวหยุนเขาที่ยอมออมมือให้!"

เขายังไม่ทันพูดจบ ตู้เคอหลินก็พูดแทรกขึ้นมาและเพ่งมองไปที่บอดี้การ์ดที่บ่นพึมพำอยู่

"ขอบคุณพี่เซี่ยวหยุนที่ออมมือครับ"

บอดี้การ์ดที่เหลือก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก ได้แต่พูดเช่นเดียวกันกับเซี่ยวหยุน

การปะทะการเมื่อสักครู่นี้ ทำให้พวกเขารู้ซึ้งถึงความต่างชั้นของฝีมือ และตอนนี้พวกเขาต่างก็ยอมรับฝีมือของอีกฝ่ายมาก

เซี่ยวหยุนไม่ได้สนใจบอดี้การ์ด ได้แต่หันหลังกลับไปนั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบจานผลไม้ขึ้นมากินต่อ