บทที่ 58 ใครจะเป็นศัตรูได้

ในขณะที่จ้างตงเห็นการโจมตีของเหล่ยซิงไห่ เขาก็หมดหวังแล้ว

เขาเห็นพลังอันแข็งแกร่งของเหล่ยซิงไห่ได้อย่างรวดเร็ว และถึงกับนึกถึงฉากโศกนาฏกรรมที่เย่เทียนกำลังจะเผชิญ

แต่เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้น เขาจึงหันไปมองและทำให้เขาตกใจจนแข็งทื่ออยู่กับที่

เหล่ยซิงไห่ที่น่าเกรงขามก่อนหน้านี้ได้นอนคาพื้นเหมือนสุนัขที่ตายไปแล้ว ด้วยความเจ็บปวด สีหน้าของเขาจึงบูดเบี้ยวอย่างดูไม่ได้

สิ่งนี้ก็ทำให้เขาตกตะลึงเป็นอย่างมาก "นี้มันเกิดอะไรขึ้น?"

"หึหึ ปรมาจารย์จ้างครับ ระดับเหลืองชั้นสูงที่คุณพูดถึงก็ไม่เท่าไหร่นะครับ!"

เป็นหลิวชิงเองที่ตั้งสติได้ก่อนและพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "แค่หมัดเดียวของคุณเย่ มันก็ล้มลงกับพื้นแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

"นี่มันเป็นไปได้ไง?"

สีหน้าของจ้างตงเปลี่ยนไปอย่างมาก ต้องรู้ว่าเหล่ยซิงไห่เป็นถึงนักบู๊ระดับเหลืองชั้นสูง ซึ่งต่างจากระดับดำแค่ระดับเดียวเท่านั้น

ด้วยความแข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าเจอเผชิญหน้าด้วย มันก็ยากที่จะรอดไปได้!

แต่แล้ว เย่เทียนกลับเอาชนะเขาได้อย่างง่ายดาย แสดงว่า เย่เทียนแข็งแกร่งกว่างั้นหรือ?

"หรือว่าเขาเป็นผู้แข็งแกร่งระดับดำ?"

จ้างตงรู้สึกสงสัยในใจ และสายตาที่มองเย่เทียนก็ค่อยๆ กลายเป็นความอิจฉา

"ข้าไม่นึกเลยว่า เพิ่งออกจากเขาก็เจอยอดฝีมือเข้าแล้ว!"

และในขณะนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงแหบพร่าดังขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทุกคนต่างก็หันไปมอง จากนั้นรถสองคันที่ไม่รู้มาเมื่อไหร่ก็จอดอยู่ที่ริมทะเลสาบเยี่ยนกุย

โดยรอบของรถมีคนยืนอยู่มากมาย และในท่ามกลางคนเหล่านั้น ชายแก่คนหนึ่งก็ยืนอยู่ตรงกลาง ซึ่งเขาคนนั้นก็คือหวางลี่ เป็นนักบู๊ระดับดำและยังเป็นศิษย์พี่ของหวางซานด้วย!

คำพูดเมื่อครู่นี้ก็ดังมาจากปากเขานั่นเอง!

ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างๆ หวางลี่คือเชิ่งหู่ หัวหน้าของแก๊งเสือดำ!

“เชิ่งหู่!”

เมื่อหลิวชิงเห็นคนที่มา สีหน้าของเขาก็ตึงเครียดทันที

นอกจากหวางลี่คนนั้นแล้ว คนอื่นๆ ก็ล้วนเป็นสมาชิกแก๊งเสือดำทั้งนั้น

"หลิวชิง มึงคงคิดไม่ถึงสิว่า กูจะมาที่นี่ได้ไง!"

เชิ่งหู่หัวเราะเยาะและมองพวกเขาด้วยสายตาไม่พอใจ

ก่อนหน้านี้เขาวางแผนกับหลิวเหวินซวุ่แล้ว และรอโอกาสนั้นมาตลอด แต่ไม่คิดเลยว่าสองวันผ่านไป โอกาสจะมาเยือนอยู่ตรงหน้า!

"แกมาทำอะไรที่นี่?"

แม้หลิวชิงกังวลใจมาก แต่เขายังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉย

"แน่นอนว่าต้องมาจัดการแก๊งไผ่เขียวของนายอยู่แล้ว แล้วก็นายด้วย เย่เทียน อย่าคิดว่าวันนี้นายจะรอดไปได้อีก!"

เชิ่งหู่แสดงสีหน้าดุร้าย และคำพูดของเขาก็เต็มไปด้วยความเย็นชา

เมื่อได้ยินอย่างนั้น สีหน้าของหลิวชิงก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

พวกเขาในตอนนี้อยู่กลางทะเลสาบ นอกจากสะพานนั้น พวกเขาไม่มีทางให้หนีอีกแล้ว!

อีกทั้งคืนนี้เขาไม่ได้พาลูกน้องมาด้วย แต่ศัตรูมากับจำนวนมากมาย ต่อให้เขาจะเก่งแค่ไหนก็ยากที่จะรอดไปได้แน่!

"ให้ตายสิ!"

หลิวชิงแอบด่าเชิ่งหู่ว่าเป็นคนเจ้าเล่ห์ในใจ แต่เขาไม่ได้แสดงออกมา และพูดอย่างเย็นชาว่า "เชิ่งหู่ แกกล้าทำอะไรข้างั้นเหรอ นี่แกไม่กลัวตระกูลฉินจะเอาคืนเลยใช่ไหม?"

"ตระกูลฉินเหรอ?" เชิ่งหู่เบะปากแล้วพูดอย่างเหยียดหยามว่า "ตระกูลฉินแล้วยังไง หลังจากคืนนี้ทั่วทั้งเจียงหนันก็จะเปลี่ยนไป ต่อให้เป็นตระกูลฉินก็ไม่กล้าจะทำอะไรข้าหรอก!"

ในขณะที่พูดอยู่เขาก็มองไปทางหวางลี่ เพราะหวางลี่คือที่พึ่งที่ดีที่สุดของเขาในตอนนี้!

หวางลี่ไม่ได้พูดมาก เขาได้แต่ก้าวไปข้างหน้าและเดินตรงไปทางทะเลสาบ!

แต่ฉากต่อมา ทำให้ทุกคนตกใจราวกับเห็นผีและงงเป็นไก่ตาแตก

เพราะพวกเขาเห็นหวางลี่เหยียบลงทะเลสาบและยังเดินอยู่บนน้ำราวกับเดินอยู่บนพื้นดิน แม้ระยะห่างเป็นร้อยเมตร แต่เขากลับวิ่งผ่านได้ในพริบตา!

"พลังภายในปลดปล่อยออกมา และยังเดินอยู่บนน้ำได้ด้วย!"