บทที่ 605 ข่าวของเซ่เจีย

เมื่อรอจนกระทั่งรถของจี้เยียนหรันขับไปออกไปแล้ว เย่เทียนก็ตั้งสติพร้อมกับหันกลับมาแล้วมองไปที่ป่าที่อยู่ข้างบ้านร้างหลังนั้น!

ภายใต้แสงยามพลบค่ำ ป่าที่เขียวขจีก็เต็มไปด้วยมืด มันเหมือนกับสัตว์ประหลาดที่หิวกระหายเลือดและพร้อมจะลากคนเข้าไปกินตลอดเวลา

เย่เทียนไม่ได้ทำตามที่คุยกับจี้เยียนหรัน ก็คือการกลับไปที่บ้านร้างแล้วตามหาคนบงการเรื่องทั้งหมดนี้ แต่เขากลับยืนรออยู่กับที่อย่างเงียบๆ

ทุกอย่างเป็นไปตามคาด เสียงแปลกประหลาดนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และจู่ๆ ก็มีงูหลายตัวเลื้อยออกมาจากป่าพร้อมกับจับจ้องมาที่เย่เทียน

เย่เทียนไม่ได้สนใจงูพวกนั้น แต่สายตายังคงจับจ้องไปในป่า

ด้วยภาพที่คลุมเครือ เขาเห็นร่างที่งดงามนั่งอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่งในป่านั้น!

เธอคือหญิงสาวที่มีใบหน้าอันงดงาม เธอสวมใส่กระโปรงสั้นสีเหลืองอ่อน แต่ท้าวสองข้างที่เรียวงามนั้นกลับไม่ใส่รองเท้าไว้ และในขณะนี้ เธอกำลังนั่งแกว่งเท้าอยู่บนต้นไม้ ซึ่งดูแล้วเป็นคนน่ารักสดใสมาก

แต่ทว่า ต้นไม้ที่เธอนั่งอยู่นั้น มันกลับเต็มไปด้วยงูพิษจำนวนมาก ซึ่งดูแล้วงูเหล่านั้นกำลังปกป้องเธอ ราวกับว่าเธอเป็นราชางูอย่างไรอย่างนั้น

จากนั้นหญิงสาวกระโดดลงมาจากต้นไม้ แม้จะเหยียบลงบนเศษกิ่งไม้ที่แห้งแล้ว แต่ดูเหมือนเธอไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย

"คุณเป็นใคร? เราไม่เคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม?"

เมื่อเห็นร่างอันพร่ามัวของหญิงสาวคนนั้น เย่เทียนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

เขามั่นใจได้เลยว่า ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือว่าชาตินี้ เขาไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้มากก่อนเลยแม้แต่น้อย และเขาไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคนคนนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

แต่ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ควบคุมงูได้ แสดงว่าเธอต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน!

"คุณใช่ไหมที่รังแกพี่เจียเจีย?"

แต่ว่า หญิงสาวไม่ตอบคำถามของเย่เทียน แต่กลับเดินถอยออกห่างไปจากเย่เทียนและหยุดอยู่ที่ระยะประมาณ 10 เมตรแล้วมองไปที่เย่เทียนด้วยสีหน้าเฉยเมย

"พี่เจียเจียงั้นเหรอ?"

เย่เทียนขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมและไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังพูดถึงใครอยู่

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นอย่างนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามว่า "คุณชื่อเย่เทียนใช่ไหม?"

"ใช่ ผมเย่เทียน!"

เย่เทียนพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับครุ่นคิดในใจ สักพักเขาก็นึกได้คนหนึ่ง และรูม่านตาของเขาก็ขยาย จากนั้นพูดขึ้นมาอย่างเซอร์ไพรซ์ว่า "พี่เจียเจียที่คุณพูดถึง ใช่เซ่เจียหรือเปล่า?"

"หุบปาก! คุณไม่มีสิทธิ์จะมาเรียกชื่อของพี่เจียเจีย!"

แต่ทันทีที่เย่เทียนพูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็ตวาดเสียงดังขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ไอ้คนเย็นชา ในเมื่อแกยอมรับแล้วว่าได้รังแกพี่เจียเจีย แล้วแกอย่าหาว่าฉันไม่ให้เกียรติก็แล้วกัน!"

"หือ?!"

สีหน้าของเย่เทียนประหลาดใจอีกครั้ง เมื่อฟังจากน้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอน่าจะเป็นคนสนิทของเซ่เจีย!

แต่คำถามสำคัญคือ เซ่เจียก็แค่ดาราดังไม่ใช่หรือ? แล้วเธอจะมารู้จักคนแบบนี้ได้อย่างไง?

จะว่าไป อะไรคือคนเย็นชา? เขาไม่ได้เป็นคนไร้ความรับผิดชอบสักหน่อย และเซ่เจียเป็นคนหนีเขาไปเองต่างหาก!

"เดี๋ยวนะ คุณรอก่อน"

เมื่อนึกได้อย่างนี้ เย่เทียนก็โบกมือให้กับผู้หญิงคนนั้นและพูดอย่างขมขื่นว่า "คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ความสัมพันธ์ของผมกับเจียเจียนั้นซับซ้อนกว่า……"

"เข้าใจผิด? ไม่มีใครเข้าใจผิดทั้งนั้น!”

เย่เทียนยังไม่ทันได้พูดจบ หญิงสาวก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "ทุกวันนี้ฉันอยู่กับพี่เจียเจียแทบทุกวัน และฉันก็เป็นคนนั่งมองเธอเช็ดน้ำตาทุกวัน"