บทที่ 613 ช้าเร็วก็ต้องชดใช้

“ตอนนี้ผมขอประกาศว่า การแข่งขันคัดเลือกทีมสายฟ้าครั้งที่ 16 เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!”

เสียงของซ่านหงเลี่ยงอาจจะไม่ได้ดังมาก แต่ผู้คนนับร้อยที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ได้ยินอย่างชัดเจน

เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้สีหน้าของเย่เทียนดูจริงจังมากขึ้น เพียงแค่นี้ ก็สามารถดูออกถึงความยิ่งใหญ่ของซ่านหงเลี่ยงแล้ว ไม่แปลกเลยที่สามารถเป็นผู้ดูแลของทีมสายฟ้า!

ไม่ว่าจะยังไง เมื่อเสียงของซ่านหงเลี่ยงเงียบลง ในเหตุการณ์ก็ดุเดือดขึ้นมาทันที

ที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเด็กหนุ่มที่มาจากกองทัพ หรือผู้เก่งกล้าที่มาจากโลกแห่งการต่อสู้ ไม่มีใครอยากอยู่บนเทือกเขาร้างแห่งนี้ต่อเลย

หลังจากที่ได้เปิดงานแล้ว บุคคลที่เกี่ยวข้องก็ได้ยกกล่องไม้ขึ้นไปบนเวทีทันที ในนั้นได้ใส่ป้ายที่มีหมายเลขไว้เพียงแค่ได้จับได้เลขที่เหมือนกัน ก็จะเป็นคู่ต่อสู้ของคุณในครั้งแรกอย่างไม่ต้องสงสัย!

แน่นอน ทุกคนที่ได้สมัครไว้ก่อนหน้านี้ก็ได้ลงทะเบียนกันแล้ว เพราะฉะนั้น จะไม่มีเหตุการณ์ที่ผู้เข้าร่วมแข่งขันจะไม่มีคู่ต่อสู้เกิดขึ้น

ช่วงเวลาหนึ่ง ผู้ร่วมแข่งขันก็ถูกแบ่งออกเป็นหลายทีม และได้เข้าแถวเพื่อที่จะไปจับหมายเลขของตัวเองอย่างเป็นระเบียบ

เย่เทียนก็ได้แฝงตัวอยู่ในฝูงชนอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน จากนั้นเดินหน้าจับหมายเลขของตัวเอง แต่หลังจากที่กำลังจะเดินกลับไปหาจี้เยียนหรันนั้น เขาก็พบว่าหยุนเหมิงหยานได้เดินเข้ามาหาเขาก่อนแล้ว

“เย่เทียน เป็นไงบ้าง? เป็นไงบ้าง? คุณจับได้เลขอะไรเหรอ?”

ทันทีที่หันกลับมา จี้เยียนหรันก็ได้เข้าไปหาเขาก่อนและไม่รีรอที่จะถามเขาทันที

“หมายเลข 27 ไม่ได้ขึ้นเวทีเร็วขนาดนั้นหรอก”

เย่เทียนยิ้มจางๆ และยกหมายเลขบนมือขึ้น

“เดี๋ยว คุณเข้าใจผิดแล้ว”

ในขณะนี้เซวหมานจื่อที่ได้ไปเข้าแถวเพื่อรอจับหมายเลขเหมือนกันก็ได้เดินกลับมา “เวทีแข่งของที่นี่ไม่ถือว่าเล็กนะ ตามกฎที่เคยผ่านมา น่าจะขึ้นแข่งขันพร้อมกันถึง 10 คู่ ฉะนั้นหมายเลข 27 ของคุณก็แค่คู่ 3 เอง”

“แข่งพร้อมกัน 10 คู่เลยเหรอ?”

สีหน้าของเย่เทียนแสดงออกถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน เขาคิดไม่ถึงเบนว่าสถานการณ์จะเป็นแบบนี้ได้

“แน่นอนสิ!”

เซวหมานจื่อพยักหน้าด้วยความแน่ใจ จากนั้นพูดอย่างมั่นใจว่า “อย่ามองแค่ว่าจำนวนคนที่ร่วมแข่งไม่ถึง 100คนนะ แต่ทุกคนต้องแข่งอย่างน้อย 4 ครั้ง ถ้าแข่งกันทีละคู่จริงๆ คงต้องใช้เวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายวันเลยล่ะ”

หลังจากหยุดไปสักพัก เซวหมานจื่อกวาดสายตาไปซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีคน เขาก็ได้พูดด้วยเสียงที่เบาลง “ที่ผ่านมาใช่ว่าคุณจะไม่เคยเห็น แม้แต่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่อย่างท่านถังยังมา ผู้อาวุโสเหล่านั้นจะมีเวลาว่างขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เย่เทียนฟังแล้วก็ตาสว่างและพยักหน้าทันที นี่มันก็จริง ระดับผู้อาวุโสอย่างถังเหวินหลง เวลาเป็นสิ่งมีค่าแน่นอน การที่ต้องเสียเวลามาที่นี่สองถึงสามวัน ก็บอกได้ว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับการแข่งขันนี้มาก

“ทุกคนเงียบ! เงียบก่อนครับ!”

เวลานี้ ซ่านหงเลี่ยงที่ถอยไปอยู่ขอบเวทีก็ได้เดินมาที่กลางเวทีอีกครั้ง จากนั้นแสร้งไอสองครั้งแล้วทำท่าโบกมือให้ทุกคนเงียบ

รอให้ทุกคนเงียบลงแล้ว ซ่านหงเลี่ยงจึงได้พูดต่อ “เชื่อว่าผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างก็จับได้หมายเลขของตัวเองแล้วใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้น ผู้แข่งขันที่จับได้หมายเลข 1 ถึง 10เ ข้าสู่สนามแข่งได้!”

“เย่เทียน เยียนหรัน เหมิงหยาน ผมเริ่มก่อนแล้วนะ เดี๋ยวกลับมาครับ!”

เซวหมานจื่อได้ยินแล้วก็ชูป้ายหมายเลขที่จับได้ในมือขึ้น ซึ่งก็เป็นหมายเลข 9 และจำเป็นต้องเป็นผู้เข้าแข่งขันรอบแรก

คำพูดของเขานั้น แสดงถึงความมั่นใจในตัวเองราวกับว่าคู่แข่งไม่ได้อยู่ในสายตาแต่แรกเลย

นี่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ไม่ว่ายังไงเซวหมานจื่อก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงของกองทัพคนหนึ่ง ถ้าหากไม่สามารถผ่านการแข่งในรอบแรกไปได้ เขาคงไม่ต้องพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว

“ระวังด้วยนะ”

หยุนเหมิงหยานรีบเดินเข้าไปและกระซิบเตือนเขา