บทที่ 618 ทำให้นายรู้ว่าอะไรคือความเสียใจ

“เย่หย่งหง ทางที่ดีที่สุดก็อย่าได้เจอผม ไม่งั้นผมรับประกันว่าจะทำให้คุณรู้ว่าอะไรคือหมัดและเท้าไม่มีตา!”

เห็นว่าเซวหมานจื่อสาวเท้าเดินมาอย่างรวดเร็ว เย่เทียนใช้สายตาเย็นชากวาดมองเย่หย่งหง ทันใดนั้นหันศีรษะไปตะโกนใส่เซวหมานจื่อ “หมานจื่อ เขาบาดเจ็บค่อนข้างสาหัส แบกเขาไปที่เขตรักษาก่อนเถอะ!”

“ได้!”

เซวหมานจื่อพยักหน้าเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็ถลึงตามองเย่หย่งหง แล้วอุ้มโอชิที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสขึ้น จากนั้นรีบเดินไปในเขตรักษาทันที

เวลานี้ เจ้าหน้าที่รักษาก็รีบเข้ามา เซวหมานจื่อวางบนเปลยกผู้ป่วยอย่างระมัดระวัง ไฟแห่งความโมโหลุกโชนขึ้นในใจ!

นี่ก็คือเรื่องที่ไม่อาจจะปฏิเสธว่าไม่ดีทั้งหมดได้ ถึงแม้โอชิจะเป็นคนของเขตทหารอื่น แต่ยังไงก็อยู่ภายใต้การบัญชาการของถังเหวินหลง ว่าไปแล้วก็คือค่ายเดียวกัน!

ในการแข่งขัน ชนะหรือแพ้กลับยังพูดง่าย แต่ถ้าจงใจทำร้ายชีวิตด้วยวิธีที่โหดเหี้ยม เรื่องนี้ยกโทษให้ไม่ได้!

ไม่ว่าในกรณีใด สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่เป็นเพียงเรื่องแทรกแซงเล็กๆ เท่านั้น และไม่ส่งผลต่อความคืบหน้าของการแข่งขันเลย

เช่นเดียวกับที่เย่หย่งหงพูดว่าหมัดและเท้าไม่มีตาในสนาม แม้ว่าโอชิจะถูกฆ่าโดยเย่หย่งหงจริงๆ คนอื่นก็พูดอะไรไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เขาแค่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้น

การแข่งขันดำเนินต่อไป และหลังจากรอไม่นานก็ยืนขึ้นอีกครั้ง ประกาศว่าในบรรดาผู้เข้าแข่งขันเกือบ 100 คน มีเพียง 16 คนเท่านั้นที่ผ่านเข้ารอบต่อไปได้สำเร็จ หลังจากชนะสี่ครั้งติดต่อกัน

ไม่รู้ว่ามันเป็นข้อตกลงลับหรือเปล่า แต่ไม่มีผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเก้าเขตทหารมาปะทะกันในรอบแรก และอีกเจ็ดคนที่เหลือมาจากโลกแห่งศิลปะการต่อสู้!

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากใกล้เที่ยงวันแล้ว การแข่งขันรอบต่อไปจึงมีขึ้นในตอนบ่าย

หลังจากการแข่งขันสี่รอบติดต่อกัน เย่เทียนก็หิวจนท้องแบนราบแล้ว ตอนนี้ ภายใต้การนำของเซวหมานจื่อ เขามาถึงพื้นที่โรงอาหารที่สร้างขึ้นชั่วคราว

ที่จริงแล้วนี่คือในหุบเขาลึกและเป็นป่าเก่าแก่มาก โรงอาหารนี้เป็นเพียงเต็นท์กันแดดเท่านั้น ด้านล่างตั้งอาหารไว้ ไม่มีแม้แต่โต๊ะและเก้าอี้อาหาร

เย่เทียนไม่สนใจมากนัก เขาเดินตาม เดินตามเซวหมานจื่อเข้าแถวอาหาร และเลียนแบบคนอื่นในการนั่งยองๆ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ข้างๆ

แน่นอน พวกที่นั่งยองๆ ใต้ร่มเงาต้นไม้ส่วนมากคือคนของหน่วย ผู้เข้าร่วมการแข่งขันจากโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ต่างก็ทำหน้าประหม่า ถึงแม้จะไม่พอใจในการจัดการแบบนี้ ทว่าเหมือนจะคาดการณ์ถึงว่าจะเกิดสถานการณ์แบบนี้ จึงยกอาหารกลับไปที่เต็นท์กันแดด

เพราะถึงอย่างไร อย่างน้อยที่นั่นก็มีโต๊ะเก้าอี้ไม่ใช่หรือ?

“เย่เทียน นอกจากคุณกับผม และเจ็ดคนที่ออกจากโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ที่ผมไม่เข้าใจแล้ว ที่เหลือเจ็ดคนนั้นเก่งกาจมาก มีชื่อเสียงในเขตทหารในประเทศอยู่ไม่น้อย ต่อไปคุณต้องระมัดระวังให้ดีด้วยล่ะ!”

เซวหมานจือป้อนข้าวเข้าปากคำใหญ่สองคำ แล้วบอกเย่เทียนอย่างคลุมเครือไม่ชัดเจน “ว่าไปแล้ว เย่หย่งหงก็ร้ายกาจเกินไปจริงๆ เมื่อกี้ผมได้ยินบุคลากรทางการแพทย์บอกว่า โอชิได้รับบาดเจ็บไม่เบา ช่วงนี้อย่าคิดจะได้ทำงานหนักเลย อย่างน้อยก็คงต้องไปใช้เวลาสิบวันหรือครึ่งเดือนไว้พักฟื้นที่โรงพยาบาล ถ้าเป็นผมคงไม่อภัยให้เขาแน่นอน!”

ขณะที่พูด บนใบหน้าของเซวหมานจื่อก็แสดงสีหน้าที่โมโหออกมา

เย่เทียนได้ยินแบบนี้ กลับไม่ได้เอามาใส่ใจมากเกินไป ถึงแม้รอบต่อไปจะมีแต่ยอดฝีมือ แต่วันนี้เขาฝึกชี่มาเจ็ดขั้นแล้ว นับได้ว่าเป็นยอดฝีมือในยอดฝีมืออีก!

ทว่า เซวหมานจื่อพูดถึงเย่หย่งหงอีกครั้ง ทำให้นัยน์ตาของเย่เทียนเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกอีกครั้ง ตอนนั้นเขาถูกตระกูลเย่ไล่ออกมา เพราะว่าเย่หย่งหง และพ่อของเย่หย่งโซ่ เรื่องดีๆ ที่ลุงใหญ่คนนั้นของเขาทำ วันนี้ เขาจะเก็บดอกเบี้ยเล็กน้อยก่อน!

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ เราไปเยี่ยมโอชิกัน!”

เมื่อคิดถึงแบบนี้ เย่เทียนก็ไม่ได้ถ่วงเวลา หลังจากกินมื้อง่ายๆ อย่างรวดเร็ว ก็ตรงไปที่เขตการแพทย์โดยตรง

เมื่อเทียบกันแล้ว เขตการแพทย์ดีกว่าไม่น้อย ไม่เพียงแต่โต๊ะเก้าอี้พวกนั้น ยิ่งไปกว่านั้นก็คืออุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เยอะขึ้นไม่น้อย

แต่น่าเสียดาย คนที่อยู่ที่นี่ แทบจะทุกคนจะได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อย และมันให้กลิ่นอายเหมือนค่ายผู้ลี้ภัย