บทที่ 650 ฉันเป็นคนสัญจร

“ความสามารถแค่นี้เนี่ยนะ นายยังจะกล้ามาคนเดียวอีก”

ทั้งสองสู้กันไปมา ทั้งสองก็เริ่มได้รู้พลังของกันและกัน สีหน้าของ ปาซ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย

แล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม หัวเราะเยาะเย้ย: “แต่ว่า ถ้านายมีพลังแค่นี้ นายรอตายได้เลย!”

“นายเนี่ยนะจะฆ่าฉัน? ให้เวลานายฝึกฝนอีกร้อยปีก็เป็นไปไม่ได้!”

เย่เทียนยิ้มอย่างเย็นช้า ขยับเท้าและกระโดดขึ้น หมัดของเขาที่ใหญ่เท่าหม้อต้มก็พุ่งไปที่ใบหน้าของ ปาซ่ง ด้วยแรงกระตุ้นอย่างมาก

ปาซ่งไม่กลัว บิดเอวเพื่อหลีกเลี่ยงหมัดของเย่เทียน และดาบในมือหลังของเขาก็พุ่งเข้าไปส่วนคอของเย่เทียน เย่เทียนรีบก้าวถอยหลังในชั่วพริบตา

แต่ ปาซ่งไม่ยอมหยุดแน่นอน วิ่งไล่ตามเย่เทียน ราวกับสายฟ้าและตะโกนว่า: "ไอ้หนู ไปตายซะ!"

ระหว่างที่พูด พลังภายในอันแข็งแกร่งของ ปาซ่งทำงาน และรวบรวมรอยหมัดบนหมัดของเขาอย่างรวดเร็ว ปล่อยหมัดกระแทกไปที่เย่เทียนราวกับฟ้าแรบ

“แค่นี้ก็ทนไม่ไหมแล้ว?”

เย่เทียนยิ้มอย่างเย็นชา เขารู้มานานแล้วจาก ฟู่กั๋วเฉียง ว่า ปาซ่งเป็นฝึกระดับดำ ไม่แปลกที่เขาจะปล่อยความโกรธออกมาเช่นนี้

แต่ว่า เขาไม่ได้เลือกที่จะสู้กลับ ขยับเท้าของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า หลบและหลบอย่างชาญฉลาด

บูม!

ทั้งสองสวนกันไปโดยไม่ได้ตั้งใจ และหมัดพลังภายในของ ปาซ่งก็กระแทกใส่โซฟา กระแทกโซฟาออกเป็นสี่ชิ้นในทันที ทำให้ฟองน้ำยืดหยุ่นสูงกระเด็นออกมา!

ฉากนี้ทำให้สาวงามที่มุมห้องลืมความกลัวไป และจ้องไปที่ฟองน้ำยืดหยุ่นสูงที่ตกลงมาอย่างช้าๆ

พวกเธอเป็นแค่คนธรรมดา เคยเห็นภาพแบบนี้แค่ในทีวี จะไม่ให้ตกใจได้ยังไง?

"เสี่ยว เสี่ยวเหม่ย แกตีฉันหน่อยสิ ดูว่าฉันฝันอยู่รึเปล่า?"

“เสี่ยวลี่ หรือนี่คือทักษะการต่อสู้ของประเทศจีนที่เล่ากันมารึเปล่า?แต่ ปาซ่งเป็นคนประเทศซ่านไม่ใช่เหรอ?”

ปาซ่งเองก็คิดไม่ถึงว่าการโจมตีที่เตรียมไว้อย่างดีนี้ของตนเอง เย่เทียนหลบได้ง่ายเช่นนี้

ย่างเท้าของเขาดูเหมือนจะไม่มีหลักการเลย แต่เขามักจะสามารถหลบได้อย่างชาญฉลาด

นี่แสดงว่าได้รับการฝึกมาชัดๆ!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ปาซ่งก็มองไปที่เย่เทียน ด้วยท่าทางเคร่งขรึม "นายเป็นใครกันแน่? กล้าจริงก็บอกชื่อมา!"

“ฉันเหรอ ฉันเป็นแค่คนสัญจรน่ะ”

เย่เทียนนิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มขี้เล่นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "เป็นเพียงว่าฉันเป็นคนสัญจรที่ฆ่านาย!"

“ไอ้สารเลว! นายเมินฉันเหรอห้ะ”

ปาซ่งพูดอย่างเย็นชา มีกองกำลังที่เป็นศัตรูอยู่ในใจของเขา แต่เขาไม่พบรุ่นน้องคนใดที่เป็น เย่เทียน

“เมินนายแล้วไง?”

เย่เทียนเบะปากของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันว่าการเคลื่อนไหวของนายเมื่อกี้ก็ไม่ได้มีอะไรมากนิ แต่ดูแล้วทำให้ตกใจ เรามาแลกเปลี่ยนกัน นายสอนฉันท่านั้น ฉันจะเหลือศพของนายไว้ ว่าไง?”

เมื่อ ปาซ่งได้ยินเช่นนั้น ก็แสดงสีหน้าโกรธจัด เขาอยู่ใน สามเหลี่ยมทมิฬมานานกว่าสิบปี ไม่มีคนอื่นที่ซ่ากว่าเขา และไม่มีใครที่กล้ามาซ่าตรงหน้าเขาเช่นนี้!

บวกกับกลิ่นเลือดจางๆ ที่โชยมาจากศพชั่วร้ายสองคนที่อยู่บนพื้น ยิ่งทำให้เขาโกรธมากยิ่งขึ้น

“นายอยากเรียนใช่ไหม? ได้!”

ปาซ่งหัวเราะด้วยความโกรธและคำราม "ฉันจะส่งนายไปนารกเอง!"

ขณะที่พูด ทันใดนั้น ปาซ่งก็เตะเท้าของเขา และพื้นแข็งก็แตกในทันที เห็นเพียงเขากระโดดขึ้นไปในอากาศ แล้วก็พุ่งเข้าหาเย่เทียน ราวกับนกอินทรี เงาที่เห็นแล้วน่าสะพรึงกลัว

เย่เทียนขมวดคิ้ว ถอยกลับหลัง และถอยออกไปเป็นระยะหลายเมตรทันที

บูม!