บทที่ 652 วางแผนโจมตีหมู่บ้าน

แม้ว่าระดับดำกับระดับดินจะต่างกันเพียงแค่หนังสือตัวเดียว มีเพียงเฉพาะผู้ที่อยู่ในนั้นเท่านั้น ถึงจะเข้าใจความแตกต่างระหว่างทั้งสองระดับ

อย่างเช่นปาซ่งเป็นตัวอย่าง ตอนนี้เขาอายุสามสิบเก้าปี แต่ตอนอายุยี่สิบเจ็ดปี เขาก็อยู่ในระดับดำตอนกลางแล้ว และสิบสองปีผ่านไป เขาก็ยังคงอยู่ในระดับดำตอนกลาง!

"นี่ นี่เป็นไปได้อย่างไร? คุณอายุเท่าไหร่เอง!"

ปาซ่งสีหน้าตกใจ แทบไม่อยากจะเชื่อความจริงข้อนี้เลย

เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นคนที่มีสถานะตำแหน่งระดับดิน แต่คนเหล่านั้นส่วนใหญ่ก็มีอายุมากแล้ว อายุน้อยๆอย่างเย่เทียน นี่ถือว่าได้พบเจอเป็นครั้งแรกจริงๆ!

เย่เทียนไม่สนใจว่าปาซ่งกำลังคิดอะไรอยู่ เขากระทืบเท้าพุ่งเข้าหาปาซ่งอย่างรวดเร็ว หมัดเหล็กคู่หนึ่งแทบจะสามารถเจาะช่องว่างและทุบไปที่ใบหน้าของปาซ่ง

เมื่อเห็นเย่เทียนพุ่งเข้ามา ปาซ่งรีบบังคับตัวเองให้สงบสติ มีกำแพงอยู่ข้างหลังของเขา ไม่สามารถที่จะถอยหลังได้ แต่ด้านซ้ายก็มีโซฟาขวางทางอยู่ เหลือเพียงด้านขวากับรับมือต่อสู้สองทางเลือกนี้เท่านั้น

ก่อนที่ปาซ่งจะตัดสินใจได้ เย่เทียนก็พุ่งเข้ามาแล้ว ทำให้เขาเอื้อมมือออกไปพยายามรับหมัดของเย่เทียนโดยไม่รู้ตัว

เสียงอู้อี้ดังขึ้น เย่เทียนลงมือด้วยความโกรธ ไหนเลยคนอย่างปาซ่งจะสามารถรับมือได้

กึก!

ได้ยินแต่เสียงกระดูกแตก มือทั้งคู่ของปาซ่งก็บิดหักจนไม่คาดคิดในทันที ถูกเย่เทียนทุบจนแหลกด้วยหมัดเดียว!

"อ๊าก! มือของฉัน!"

ปาซ่งกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด และความกลัวในใจก็ขยายออกไปอย่างไม่มีขอบเขต เขาคิดไม่ถึงว่าช่วงเวลาแห่งความลังเลจะมีผลเช่นนี้ และยิ่งคิดไม่ถึงว่า แม้ว่าเขาจะใช้ยา เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งระดับดินเขาจะอ่อนแอและแย่ขนาดนี้

ยานี้เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ที่เพิ่งออกมาจากตลาดมืด นอกจากนี้ เขายังใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อให้ได้มา หลังจากใช้ยานี้สามารถกระตุ้นศักยภาพของเขาเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาอย่างมากในระยะเวลาอันสั้น

แต่น่าเสียดายผลข้างเคียงที่ตามมาก็ไม่น้อย หลังจากยาออกฤทธิ์แล้ว การฝึกฝนตนเองจะถดถอยมาก และอาจมีสถานการณ์ที่ทำให้ลดแดนด้วย! ถึงกระนั้น ก็ยังมีคนจำนวนมากที่ต้องการซื้อยานี้ ในเมื่อนี่คือสิ่งที่สามารถช่วยชีวิตในยามวิกฤติได้!

หากไม่ใช่เพราะถูกเย่เทียนบีบบังคับจนมุม เขาก็คงจะไม่ใช้ยานี้แน่นอน?

แต่ เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า แม้ว่าเขาจะใช้ยานี้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียนเลย!

เห็นมือทั้งคู่นั้นถูกตัวเองทุบจนหัก เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มที่มุมปากอย่างภาคภูมิใจ และค่อยๆเดินไปข้างหน้า

“นาย นายอย่าเข้ามานะ! ฉันยังไม่อยากตาย!”

แววตาของปาซ่งที่มองเย่เทียนราวกับว่าเขาเห็นผี นั่งอยู่บนพื้นถอยห่างออกไป และขอความเมตตา "ฉันมีเงิน ฉันมีเงินมาก ขอเพียงคุณไม่ฆ่าฉัน ฉันจะเอาเงินทั้งหมดให้คุณ !"

"เงิน? คุณคิดว่าผมขาดเงินเหรอ?"

เย่เทียนส่ายศีรษะเล็กน้อยและยิ้มอย่างเย็นชา "ถ้าหากเป็นเช่นนี้ คุณก็ควรลงไปอยู่เป็นเพื่อนยมบาลเถอะ!"

ปาซ่งเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย “งั้นแล้วคุณต้องการอะไร?”

เย่เทียนหึอย่างเย็นชา "นักธุรกิจหญิงชาวจีนที่พวกคุณจับได้เมื่อเช้านี้อยู่ที่ไหน?"

"เธอสบายดี! เธอสบายดี!"

ปาซ่งตกตะลึงครู่หนึ่ง รีบตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและตะโกนว่า "ส้งลารู้ว่าเธอเป็นนักธุรกิจสาวของสินค้าหยกเขียวประเทศจีน ต้องการหาคนในครอบครัวของเธอเรียกค่าไถ่สักก้อน ได้พาเธอกลับไปที่หมู่บ้านแล้ว "

เย่เทียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ข่าวนี้ก็ถือว่าคล้ายกับข่าวที่ฟู้โก๋เฉียงให้มา แล้วถามกลับว่า "แล้วเมื่อกี้ยาที่คุณฉีดเข้าไปเรื่องมันเป็นยังไง?"

“นั่นฉันได้มันมาจากตลาดมืด…”

อยู่ในกำมือเขาแบบนี้ ปาซ่งแทบไม่ได้ปิดบังเลย เขาอธิบายให้เย่เทียนฟังอย่างตรงไปตรงมา และยังอธิบายผลข้างเคียงให้เย่เทียนฟังอย่างชัดเจน

สีหน้าของเย่เทียนค่อยๆจริงจังขึ้น และเขารู้ว่าฤทธิ์ของยานี้ยิ่งใหญ่เพียงใด แม้ว่าผลที่ตามมาจะรุนแรง แต่ถ้าใช้ในช่วงเวลาวิกฤต มันอาจจะมีผลในการทำลายสถานการณ์การต่อสู้!

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าทุกวันนี้เขาฝึกพลังชั้นเจ็ด ซึ่งเพียงพอที่จะทำลายระดับดิน บวกกับปาซ่งก่อนหน้านี้ได้ใช้พลังงานไปมาก เกรงว่าครั้งนี้ไม่แน่เรืออาจพลิกคว่ำในรางน้ำได้จริงๆก็ได้

หลังจากซักไปหลายคำถาม มั่นใจว่าปาซ่งไม่ได้โกหกตัวเอง เย่เทียนก็ไม่เสียเวลาอีกและยกขาขึ้นเพื่อเล็งไปที่ขาข้างที่สามของปาซ่ง!

"ไม่ ไม่เอา ไม่เอานะ!"

ปาซ่งรู้สึกหวาดกลัวมาก แต่มือที่พิการทั้งคู่ของเขาจะยังมีความสามารถในการหยุดเขาได้อย่างไร?