บทที่ 658 ในที่สุดก็ได้พบกัน

เย่เทียนก้าวต่อไปข้างหน้าอีกสองก้าว สามคนที่รับผิดชอบดูแล ในที่สุดก็เห็นรูปลักษณ์หน้าตาของเย่เทียนอย่างชัดเจน

คนที่อยู่ศูนย์กลางคนนั้นระมัดระวังตัวมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย และสังเกตเห็นอย่างแจ่มชัดว่าแขนที่เปลือยเปล่าของเย่เทียนเป็นสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ เขาสะดุ้งตกใจในทันที รูม่านตาของเขาหดตัวเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ อ้าปากตะโกนว่า "เปิด..."

เย่เทียนซึ่งให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของทั้งสามคนมาโดยตลอด เมื่อเห็นว่าชายที่อยู่ตรงศูนย์กลางสีหน้าผิดปกติ เขาจะกล้าเสี่ยงได้ไง เขาสะบัดมือทั้งสองข้างทันที และเหรียญระหว่างนิ้วก็เปลี่ยนให้กลายเป็นอาวุธแห่งความตายทันที ยิงไปทางสามคนนั้น!

พัฟ พัฟ!

ชายผู้น่าสงสารที่อยู่จุดศูนย์กลางตะโกนออกมาแค่คำเดียว เมื่อเหรียญจมลึกเข้าไปในหัวคิ้วของเขา ดิ้นรนเล็กน้อย ปล่อยอาวุธในมือของเขาโดยไม่รู้ตัว และล้มตัวลงไปด้านหลังทันที

องครักษ์อีกสองคนก็เช่นเดียวกัน ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือส่วนที่บาดเจ็บอยู่ที่ลำคอ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง และใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ เขาจับคอแล้วล้มลงช้าๆ หายใจไม่ออกครู่เดียวก็หมดลมหายใจโดยสิ้นเชิง

เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนจบชีวิตลงพร้อมกันเย่เทียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ต้องขอบคุณความลังเลใจของผู้รับผิดชอบทั้งสามคน ทำให้เขาสามารถเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว ไม่เช่นนั้นผลลัพธ์จะเป็นยังไงก็ยังไม่แน่นอน

“ซูเหมย? ซูเหมย เป็นคุณใช่มั้ย?”

เย่เทียนก้าวไปข้างหน้าและคลำหาซากศพทั้งสามอยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อเขาพบกุญแจประตูเหล็กของห้องขัง ครั้งนี้ถามออกเสียง

“เย่เทียน? นั่นคุณใช่ไหม?”

ร่างที่ซ่อนอยู่หลังราวเหล็กพุ่งมาข้างหน้าทันที มือทั้งสองข้างจับราวบันไดไว้แน่นสีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ตั้งแต่เธอถูกอิชิโระ ยามาโมโตะพาเธอไปที่สามเหลี่ยมทมิฬสามเหลี่ยมดำ ซูเหมยนอกจากจะพึ่งพาช่วยเหลือตัวเองแล้ว ก็ไม่คิดว่าจะมีคนมาช่วยเธอ เธอถึงกับฝันว่าวีรบุรุษเย่เทียนพากองทหารมาช่วยตัวเธอหลายครั้ง ตอนนี้เย่เทียนปรากฏตัวต่อหน้าเธอจริงๆ อารมณ์ความรู้สึกของเธอแค่คิดก็รู้ว่าเป็นยังไง

“เด็กโง่ ถ้าผมไม่ใช่มาช่วยคุณ แล้วผมมาที่นี่เพื่อมาเที่ยวเหรอ?”

เย่เทียนรีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและเปิดประตูเหล็กขนาดใหญ่ออก

“มีอะไรออกไปจากที่นี่ค่อยคุยกัน !”

เย่เทียนสำรวจมองซูเหมยครู่หนึ่ง เห็นว่าแม้เธอจะดูซีดเซียวเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่เห็นมีรอยแผลอะไร หัวใจที่ห้อยอยู่ในลำคอ ในที่สุดก็โล่งอกอีกครั้ง "เป็นไงบ้าง? เธอเดินไหวมั้ย?"

"ฉันไม่เป็นไร!"

ซูเหมยรู้สึกตื้นตันใจ แต่เธอก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะพูดถึงเรื่องรักๆใคร่ๆ ค่อยๆพยักหน้า

ขณะนี้ทั้งสองคนก็ไม่รอช้า เย่เทียนนำทางโดยจับมือที่ขาวนวลของซูเหมยและเดินออกไปข้างนอก

ปัง ปัง!

ในเวลาเดียวกัน เสียงปืนยังคงดังอยู่นอกหมู่บ้าน และทหารพรางตัวภายใต้การนำของถ่ามู่ถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดกลุ่ม โดยสับเปลี่ยนรูปแบบตามสถานการณ์ ลูกปืนเยอะจนเหมือนสายฝนที่โปรยลงมา และมุ่งไปทางศัตรูอย่างบ้าคลั่ง

ถ่ามู่ปีนขึ้นไปอย่างระมัดระวังหลังต้นไม้ใหญ่บนเนินเขา และปืนที่หนักเป็นพิเศษนั้นถูกเขาวางทิ้งไว้ข้างๆนานแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะแบกต่อไป แต่เหตุผลก็คือ ความเร็วของไฟนั้นเร็วเกินไป ซึ่งทำให้ลำกล้องปืนร้อนได้ง่าย ทุกๆไม่กี่นาก็ต้องทำให้เย็นลง มิเช่นนั้นก็จะระเบิดได้

“ทีมสไนเปอร์ ระวังทิศทางตอนสิบโมงของเรานะ มีผู้ชายคนหนึ่งถือปืนบาซูก้า ช่วยฆ่าเขาให้เร็วที่สุด!”

ถ่ามู่ยื่นหัวออกมาอย่างระมัดระวังเพื่อสังเกตสถานการณ์การต่อสู้ และรีบปิดหูฟังและตะโกนขึ้นมา

บูม!

ภายในสองวินาที ชายผู้ถือเครื่องยิงจรวดในหมู่บ้านคนนั้นก็ถูกยิง ภายใต้การโจมตีของกระสุนลำกล้องใหญ่ หัวของเขาทั้งหัวราวกับระเบิดลูกแตงโม เลือดผสมเนื้อแตกกระจายไปทั่วพื้น

ฉากนี้ทำให้สมาชิกที่ติดอาวุธรอบตัวกลัวจนรีบซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว ซึ่งกลัวว่าตัวเองจะต้องเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้

หลังจากออกคำสั่ง ถ่ามู่ก็ไม่แม้แต่จะมองมันอีกเลย เขายกปืนไรเฟิลในมือขึ้นอย่างสงบ แล้วยิงไปที่กระดานไม้ตรงทางเข้าหมู่บ้านอย่างแม่นยำ

ปัง ปัง!

ใช้เวลาไม่นาน ในที่สุดแผ่นไม้ก็เต็มไปด้วยรูกระสุน และชายติดอาวุธสองคนที่ซ่อนอยู่ข้างหลังอดไม่ได้จนวิ่งออกมา