บทที่ 660 สนามรบที่โหดร้าย

“เย่เทียน คุณ...”

ซูเหมยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่เธอจะพูดออก ก็ได้ยินเสียงของหานชิงจ้าวพูดแว่วเข้าในหูของเธอมาด้วยความโมโหเล็กน้อย "พวกคุณอยู่ต่อหน้าฉันยังจะเกี้ยวพาราสี พวกคุณนี่ช่างไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลยนะ?”

พูดจบหานชิงจ้าวก็ยกมือขึ้น และลูกดอกเหมยหลายดอกก็ยิงใส่เย่เทียน

“รีบไป! คุณอยู่นี่มีแต่จะทำให้ผมต้องแยกสมาธิ”

เย่ เทียนยกมือโยนเหรียญออกมาสองสามเหรียญ แล้วต้านลูกดอกเหมยออกไป แล้วก็ผลักซูเหมยที่ตกตะลึงออกไปอย่างเด็ดขาด “คุณระวังตัวด้วย”

“ได้ คุณต้องกลับมานะ!”

เย่เทียนพูดอย่างชัดเจนขนาดนี้ มีหรือที่ทางซูเหมยจะไม่เข้าใจว่าตัวเธอเป็นภาระ ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าอย่างแรง สวมชุดหูฟังและวิ่งออกไปพร้อมกับปืนพก

ชั่วขณะหนึ่ง ในบังกะโลมีเพียงเย่เทียนกับหานชิงจ้าวสองคนเท่านั้น และสงครามกำลังจะปะทุขึ้น!

ในอีกด้านหนึ่ง ฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะรีบพุ่งเข้าหาเยาหวู่ตี๋ราวกับสายฟ้า และดาบในมือของเขากระจายด้วยดอกไม้ดาบพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเยาหวู่ตี๋โดยไม่ติดขัด

สีหน้าของเยาหวู่ตี๋ชะงัก แต่ไม่ได้ถอยกลับก้าวไปข้างหน้า ถือมีดโซ่ขึ้นและรับมืออย่างองอาจ

ตึ้ง!

มีดทั้งคู่ชนกันอย่างแรง และลมอันทรงพลังก็แผ่ออกสะเทือนฟ้าสะเทือนดินไปทุกทิศทุกทางในทันที

รู้สึกได้ถึงพลังแขนที่เปลี่ยนไป

สีหน้าของเยาหวู่ตี๋เปลี่ยนเล็กน้อย แม้ว่าจะเป็นเพียงการปะทะที่ธรรมดา แต่เขาก็สามารถสัมผัสได้ แม้ว่าฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะจะใช้พละกำลังของเขาได้เพียงเจ็ดส่วน แต่ถ้าจะฆ่าเขาก็ไม่ใช่เป็นเรื่องง่าย!

เขาไม่อยากยืดเยื้อ และไม่กล้าที่จะยืดเยื้อ ฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะ เป็นนักฆ่าชั้นยอดมาโดยตลอด ถ้ายิ่งยืดเยื้อเวลานานไป ใครจะไปรู้ว่าเขาจะเล่นลูกไม้อะไรออกมาอีก

“เยาหวู่ตี๋ ดูเหมือนว่าการตายของส้งลาจะส่งผลกระทบต่อคุณอย่างมากนะ”

ฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะดูเหมือนจะสามารถเดาได้ว่าเยาหวู่ตี๋กำลังคิดอะไรอยู่ เขาส่ายศีรษะแล้วพูดว่า "แปปเดียว จิตใจก็ว้าวุ่นแล้วเหรอ?"

สีหน้าของเยาหวู่ตี๋ชะงัก และเขาตะโกนว่า "อย่าใช้น้ำเสียงแบบนี้มาพูดกับฉันแม้ว่าหัวใจของฉันจะว้าวุ่น แต่ถ้าจะฆ่าคุณมันก็เพียงพอแล้ว!"

หลังจากพูดจบ เยาหวู่ตี๋ก็ไม่ได้เสียเวลาพูดกับฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะอีก มีดโซ่ในมือของเขาสะบัดอย่างแรง และใบมีดก็บินไปทางฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะทันที

ตึ้งตั้ง!

ฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะรีบยกดาบขึ้นเพื่อสกัดขวางกั้น สกัดการโจมตีอันรุนแรงของเยาหวู่ตี๋ไว้

แต่ ดูเหมือนเยาหวู่ตี๋จะคาดคิดไว้นานแล้ว ช่วงเวลาที่ขว้างดาบและตามด้วยท่าที่ดึงโซ่กลับไปที่ใบมีด แล้วมือขวาก็จับด้ามมีดราวกับสายฟ้า และฟันเข้าที่เอวของฮาชิโมโตะ

ฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะส่ายศีรษะอย่างดูถูกและหันหลังกลับเพื่อป้องกันและขัดขวางมีดคมในการโจมตีของเยาหวู่ตี๋อีกครั้ง

ฉวับ!

ในช่วงเวลาวิกฤตินั้น เยาหวู่ตี๋กลับปล่อยด้ามมีด ดึงโซ่ด้วยมือซ้าย และใบมีดก็หันมุมทันที จากเดิมที่จะตัดแนวนอนเดิมเปลี่ยนเป็นแนวตั้ง ฆ่าไปทางฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะ

"น่าสนใจ!"

ฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะชะงักครู่หนึ่ง เบาเท้าลงเล็กน้อย ถอยกลับไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว และหลบออกไปอย่างแผ่วเบา

เขายอมรับว่าสิ่งที่เยาหวู่ตี๋พูดนั้นไม่ผิด แค่ระยะเวลาคืนเดียวสั้นๆ เขาไม่สามารถขจัดสารพิษที่เยาหวู่ตี๋ใส่ให้เขาออกได้หมด

แต่ เนื่องจากขณะนี้เยาหวู่ตี๋ได้รับอิทธิพลการเสียชีวิตของส้งลา หัวใจของเขาจึงว้าวุ่นนานแล้ว การจู่โจมเลยรีบร้อนไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งจะทำให้โอกาสในการเปิดเผยข้อบกพร่องเพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย!

เป็นอย่างที่คาดไว้ เยาหวู่ตี๋แทบไม่ให้โอกาสฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะที่จะหายใจเลย เมื่อเห็นเขาถอยหลัง เขาก็ไล่ตามโดยไม่รีรอ ใช้มือทั้งสองจับโซ่ และใบมีดก็เหมือนงูพิษคลานมา จะกลืนฆ่าฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะอีกครั้ง

ฮาชิโมโตะ ฟูจิโนะเลิกคิ้วเล็กน้อย ดาบคมในมือของเขาก็ยกขึ้นทันที และแทงไปทางดาบสังหารพุ่งมา

ชึ้บชึ้บ!

ปลายมีดทั้งสองปะทะกันอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงดังลั่น

บูม!