บทที่ 678 อย่าบังคับให้ผมลงมือ

"ทำไมนะ? แกจะชดใช้แทนงั้นเหรอ?"

ชายหนุ่มกวาดตามองเซวฟู่ยี่ทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้จักเซวฟู่ยี่เลย และยังยิ้มพูดอย่างเย็นชาว่า "ได้สิ! หนึ่งแสนหยวน! ถ้าคุณยอมจ่ายหนึ่งแสนหยวน ผมจะไปทันที!"

"หนึ่งแสนหยวนงั้นเหรอ?!"

สีหน้าของเซวฟู่ยี่เปลี่ยนไปทันที และดวงตาอันแสนเย็นชาของเขาก็เป็นประกาย เขาไม่ได้เป็นคนโง่ แล้วจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าชายหนุ่มคนนี้กำลังทำให้เขาลำบากใจอยู่

ทันใดนั้น เขาหันมองไปที่เซวหมานจื่อ และบังเอิญเห็นเซวหมานจื่อพยักหน้า

"หนึ่งแสนหยวนใช่ไหม? ไม่มีปัญหา!"

เซวฟู่ยี่รู้ว่าเซวหมานจื่อกำลังคิดอะไรอยู่ จึงยิ้มตอบทันที "แต่ว่า ใครเขาพกเงินหนึ่งแสนหยวนมาเดินเล่นแบบนี้ล่ะว่าไหม แล้วคุณกล้าเดินออกไปกดเงินกับผมไหม?"

เดิมทีชายหนุ่มแค่พูดไปงั้นๆ แต่ไม่นึกเลยว่าเซวฟู่ยี่จะตอบตกลงง่ายๆ แบบนี้ เขาจึงรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

"ทำไมผมจะไม่กล้าล่ะ!"

นัยน์ตาของชายหนุ่มดูหวาดระแวงเล็กน้อย จากนั้นหยิบมีดผีเสื้อออกมาจากกระเป๋าและเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ อย่าคิดเล่นตุกติกกับผม ไม่อย่างนั้นผมรับรองว่ามันจบไม่สวยแน่!"

"พูดมาก รีบไปกันเถอะ!"

เซวฟู่ยี่ไม่แม้แต่จะมองชายหนุ่มคนนั้น หันหลังแล้วเดินออกไปข้างนอก

ถึงแม้เขาจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับเซวหมานจื่อ แต่เขาก็เป็นถึงคุณชายรองของบ้านตระกูลเซว และหลังจากฝึกฝนกับคุณอารองเซวและพ่อบ้านข่ง การที่เขาจะเอาชนะชายร่างใหญ่สองถึงสามคนก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย!

แต่ชายหนุ่มแทบจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซวฟู่ยี่กำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อมีมีดอยู่ในมือ เขาก็ไม่ระแวงว่าเซวฟู่ยี่จะคิดตุกติก ได้แต่เดินตามออกไปข้างนอก

หลังจากที่ทั้งสองคนออกไป สถานการณ์ในนี้ก็สงบลง

"ขอบคุณนะครับ! ต้องขอบคุณจริงๆ ไม่อย่างนั้น ผมคงไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับ"

เมื่อเห็นอย่างนี้ พนักงานเสิร์ฟก็โล่งอกเป็นอย่างมาก และรีบหันไปขอบคุณเย่เทียน

"ไม่เป็นไร วันหลังระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน"

เย่เทียนยิ้มพูดและเดินผ่านพนักงานเสิร์ฟเพื่อจะไปนั่งลงบนเก้าอี้

สืบ!

และในขณะนั้นเอง สายตาของพนักงานเสิร์ฟคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที มือของเขาขยับอย่างรวดเร็วและมีดสั้นก็ปรากฏขึ้นที่มือของเขา จากนั้นแทงเข้าไปตรงกลางอกของเย่เทียนอย่างไร้ความปรานี

แขกในร้านที่เฝ้าดูเหตุการณ์ตั้งแต่แรก เมื่อเห็นพนักงานเสิร์ฟหยิบมีดออกมา ทุกคนก็ต่างพากันตกใจ

แต่เย่เทียนก็ตั้งตัวได้ทันที ก่อนที่เขาจะลงมือ ทันใดนั้นก็มีแสงสีดำพุ่งมาจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว และพุ่งเข้าใส่ข้อมือของพนักงานเสิร์ฟคนนั้น

เมื่อมองดูดีๆ แสงสีดำที่พุ่งเข้ามานั้นคืองูตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง และมันได้อ้าปากกัดเข้าไปที่ข้อมือของพนักงานเสิร์ฟอย่างจัง

พนักงานเสิร์ฟที่โดนกัดก็อดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ และมีดในมือก็ร่วงลงกับพื้น เขารู้สึกว่าแขนขาอ่อนแรงไปทั้งตัว จากนั้นล้มลงกับพื้นไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

เห็นได้ชัดว่าการลอบสังหารของพนักงานเสิร์ฟคนนี้ล้มเหลวโดยไม่ต้องสงสัย!

เย่เทียนมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดๆ เลย ซึ่งก็ทำให้สีหน้าของเขาแปลกไปในทันใด