บทที่ 680 หลู่ซีซานมาหาถึงที่

เย่เทียนและคนอื่นๆ ที่ถูกลอบโจมตีในร้านอาหารก็ไม่ได้จะอยู่ต่อ แต่เลือกที่จะกลับไปที่คฤหาสน์บ้านตระกูลเซว เดิมทีจะเป็นทริปที่สนุกสนาน แต่กลับถูกปืนใหญ่ก่อความวุ่นวายจนหมดอารมณ์เที่ยวต่อ

"เย่เทียน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

แม้จะกลับถึงบ้าน แต่จี้เยียนหรันก็ยังคงรู้สึกได้ถึงความโกรธของเย่เทียน และเธอก็ยื่นมือออกไปกุมมืออันกว้างใหญ่ของเย่เทียน

"จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?"

เย่เทียนยักไหล่แล้วส่ายหัวตอบด้วยรอยยิ้ม "ผมแค่ไม่นึกว่า วันหนึ่งผมจะเนื้อหอมจนตกเป็นเป้าแบบนี้"

"คุณเย่ คุณกลับมาแล้วเหรอครับ? นายท่านรองฝากผมมาบอกคุณว่า ถ้าคุณกลับมาแล้ว ให้คุณไปหาท่านในห้องสมุดหน่อยครับ"

ในขณะนี้ คนใช้คนหนึ่งเดินออกมาจากบ้าน และหลังจากทักทายคุณชายทั้งสองของตระกูลเซว เขาก็หันความสนใจไปที่เย่เทียน

เมื่อเซวหมานจื่อได้ยินอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมาและพูดว่า "คุณอารองจะเรียกคุณไปทำไม? เย่เทียน งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปด้วยก็แล้วกัน!"

"คุณชายใหญ่ เกรงว่าจะไม่ได้ครับ"

คนใช้ส่ายหัวและพูดอย่างลำบากใจว่า "แต่นายท่านรองกำชับมาว่า ให้คุณเย่เข้าไปคนเดียวครับ"

เซวหมานจื่อตกใจและพูดอย่างประหลาดใจว่า "คุณอารองให้เย่เทียนไปพบคนเดียวงั้นเหรอ?"

“หือ?!”

เย่เทียนเองก็ตกใจเช่นกัน แต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้และยิ้มพูดว่า "หมานจื่อ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมไปหาคุณอารองเซวเอง อยากรู้เหมือนกันว่าแกมีเรื่องอะไรจะคุยกับผม"

ทันทีที่พูดจบ เย่เทียนก็พยักหน้าให้คนใช้เพื่อให้เขานำทางไปก่อน

ไม่นานหลังจากนั้น ด้วยการนำทางของคนใช้ เขาก็มาถึงหน้าห้องสมุด แต่ก่อนที่เขาจะเคาะประตูเข้าไป ประตูห้องก็ถูกคนเปิดดออกก่อน

ซึ่งคนที่เปิดประตูก็คือพ่อบ้านข่ง เมื่อเห็นใบหน้าของเย่เทียนแล้ว จู่ๆใบหน้าที่เหี่ยวแห้งของเขาก็กระตุกขึ้นมา เพราะเขานึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับก่อนหน้านี้ และความเจ็บปวดในจุดสำคัญของเขาก็ค่อยๆ กลับมา

"พ่อบ้านข่ง คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?"

เย่เทียนยังคงจำเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้เช่นกัน เขาอยากจะหัวเราะออกมา แต่ถ้าแบบนั้นมันจะเป็นการเสียมารยาทเกินไป ได้แต่อดทนเก็บอาการไว้เท่านั้น

"ผมไม่เป็นไรครับ"

พ่อบ้านข่งยิ้มอย่างไม่เต็มใจ "คุณเย่ครับ นายท่านรองรอคุณอยู่ด้านในแล้ว ผมยังมีธุระต้องขอตัวก่อนนะครับ"

เขาจะกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร ได้แต่รีบหาข้ออ้างแล้วจากไปอย่างน่าสงสาร

เมื่อเห็นพ่อบ้านข่งที่เดินจากไปอย่างรีบร้อน เย่เทียนก็ส่ายหัวพูดด้วยรอยยิ้ม "จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมไม่ได้เป็นสัตว์กินคนสักหน่อย!"

ทันทีที่พูดจบ เย่เทียนก็ถอนหายใจ แต่ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ได้แต่เปิดประตูและเดินเข้าไปในห้องสมุด

ซึ่งคุณอารองเซวที่อยู่ในห้องสมุดได้ยินการเคลื่อนไหวด้านนอกหมดแล้ว แต่เขาเลือกที่จะไม่ออกมาและรอเย่เทียนอย่างใจเย็น

ถ้าพูดอย่างเคร่งครัดแล้ว ถึงแม้เขาจะเคยเจอกับเย่เทียนหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่คุณอารองเซวมาเจอเย่เทียนอย่างจริงจังแบบนี้

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เทียน นัยน์ตาดุจดวงดาวเต็มไปด้วยความผันผวน แต่พอมองเข้าไปลึกๆ ก็เห็นความแน่วแน่ในดวงตา ซึ่งทำให้คนมองแล้วไม่สามารถหยั่งรู้ได้

หลังจากนั้นสักพัก เขาถึงจะตั้งสติได้ จากนั้นสะบัดหัวเพื่อสละความคิดที่ไร้สาระออกไปแล้วกวักมือเรียกเย่เทียน "เข้ามานั่งสิ!"

"ได้ยินว่าพวกเอ็งถูกลอบสังหารในสวนสนุกงั้นเหรอ? รู้แล้วยังว่าเป็นฝีมือใคร?"

คุณอารองเซวนึกคิดแล้วก็ตัดสินใจเปิดการคุยด้วยคำถามนี้น่าจะดีกว่า

"ดูเหมือนว่าจะเป็นนักเลงคนหนึ่งที่ชื่อปืนใหญ่ครับ"