บทที่ 69 รู้จักละอายใจบ้างไหม

“ตอนนี้ฉันขอประกาศว่า การสัมภาษณ์เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ใครจะเริ่มก่อน?”

กู้กวนชีปรบมือแล้ว มองไปรอบด้านทีหนึ่ง กลับไม่มีสักคนตอบรับ

คนในนี้ไม่ได้โง่กัน ตอนมองติงเหล่ยคนนี้คือสภาพดีที่สุด ใครก็ไม่อยากออกหน้าไปแบบนี้

เห็นได้ชัดว่ากู้กวนชีก็นึกถึงจุดนี้เช่นกัน ขมวดคิ้ว มองทางติงเหล่ยพลางพูดว่า “ในเมื่อไม่มีใครเข้ามารับคำท้า งั้นหัวหน้าติงคุณเลือกเอาเองแล้วกัน”

ติงเหล่ยหัวเราะอย่างได้ใจ ที่เขารอก็คือเวลานี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาอยู่ในสถานะเรียนการต่อสู้มา ภายใต้สถานการณ์ที่หนึ่งต่อหนึ่ง มั่นใจว่าสามารถเอาชนะไม่ว่าใครคนใดในนี้ได้หมด

เพื่อรับประกันว่าการจัดเตรียมของประธานจางดำเนินไปอย่างราบรื่น เขาก็ไม่ได้มีความเกรงใจเช่นกัน

ลุกออกมาจากในฝูงชน หลังมองไปทั่วทุกด้าน ในที่สุดสายตาอยู่บนตัวของเย่เทียนแบบมีเจตนาชั่วร้าย

“เขาก่อนแล้วกัน ผมขออุ่นเครื่องสักหน่อย”

ติงเหล่ยพูดอย่างไม่สนใจไยดี เหมือนว่ากำลังพูดเรื่องเล็กขี้ปะติ๋วเรื่องหนึ่ง

ไม่มีทางเลือก ใครให้เจ้าหนุ่มนี่ได้ยินบทสนทนาของเขากับตู้ไห่ฉวน? ไม่คัดเขาออกจะคัดใครออก?

ใครจะไปรู้ คนที่เขาเลือกมา กลับเป็นคนที่แกร่งสุดในที่นี้!

เย่เทียนย่อมรู้ว่ามีความคิดอะไรเป็นธรรมดา แอบหัวเราะในใจ ยังอยากท้าทายเขา นี่ไม่ใช่วอนหาที่ตายเองหรอกเหรอ?

ติงเหล่ยกลับไม่รู้ความคิดของเย่เทียน เห็นเขาเชื่องช้าไม่ขยับตัว ยังคิดว่าเย่เทียนกลัวแล้ว อดหัวเราะเยาะไม่ได้ พูดว่า “ผู้สมัครท่านนี้ ยังอึ้งอยู่ทำอะไรกัน เข้ามาสิ!”

เย่เทียนยักไหล่ และไม่พูดมาก เดินออกมายืนตรงหน้าติงเหล่ยแล้ว หน้าตาผ่อนคลายสบายใจ

ทุกคนเห็นเย่เทียนออกหน้า ต่างกุมท่าทีที่เห็นคนอื่นหายนะแล้วรู้สึกดีใจกันอยู่ อยากดูว่าเย่เทียนเดี๋ยวจะมีจุดจบแบบไหน

ตู้ไห่ฉวนหัวเราะแบบหน้าซื่อใจเหี้ยม พึมพำในใจ: “ใครใช้ให้แกแอบฟังฉันกับพี่ติงคุยกัน รอเดี๋ยวแกโดนแน่!”

สำหรับติงเหล่ย ยิ่งไม่เห็นเย่เทียนอยู่ในสายตาเลย ชายตามองเขาอย่างดูถูก “เห็นแก่ที่นายขึ้นมาเป็นคนแรก ฉันจะให้โอกาสนายลงมือก่อนสักครั้ง”

“ให้ฉันลงมือก่อน?”

เย่เทียนมองเขาด้วยท่าทางแปลกประหลาด สมัยนี้ ยังมีคนไม่กลัวตายอยู่จริง?

ติงเหล่ยกลับไม่สนใจเขา หลังพูดจบก็ทำท่าทางตั้งรับออกมาแล้ว ในขณะเดียวกัน บนตัวเขาเกิดลักษณะท่าทางฮึกเหิมขึ้น ทำให้คนเกิดความรู้สึกกดดันที่รุนแรง

คนในนี้ไม่น้อยที่เคยฝึกการต่อสู้มา ย่อมสามารถมองลักษณะท่าทางที่ไม่ปกติของติงเหล่ยออก รู้ว่าติงเหล่ยเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง แม้กระทั่งยังมีคนจำนวนน้อยกลุ่มหนึ่ง เกิดความคิดถอยหนีแล้ว

เพียงเย่เทียนคนเดียวซึ่งทำหน้านิ่งเฉยยืนอยู่ที่เดิม ราวกับไม่คิดว่าตนเองจะแข่งขันโดยสิ้นเชิง

“เจ้าหมอนี่ คงไม่ใช่มาฉวยโอกาสตอนที่เกิดความวุ่นวายหรอกมั้ง?”

“มีความเป็นไปได้มาก แม้แต่สะสมกำลังยังไม่รู้จัก จะเป็นคู่แข่งของติงเหล่ยนั้นได้อย่างไรกัน?”

“ตัวเล็กแบบนี้ ยังกล้ามาสัมภาษณ์เป็นบอดี้การ์ดประจำตัวที่บริษัทตระกูลเฉิน วอนหาที่ตายชัดๆ!”

“ฉันว่าอีกเดี๋ยวเขาต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วล่ะ”

มองลักษณะที่เอ้อระเหยลอยชายนั้นของเย่เทียน ทุกคนอดถกเถียงกันขึ้นมาเสียงเบาๆ ไม่ได้

ส่วนกู้กวนชีที่อยู่อีกด้านหนึ่งมองเห็นฉากนี้เข้า ขมวดคิ้วแน่นขึ้น ไม่ชอบใจท่าทีดูไม่เป็นมืออาชีพนี้ของเย่เทียนเลย

“นายยังงงทำอะไรกัน? หรือว่าแม้แต่ควงหมัดยังทำไม่เป็น?”

ติงเหล่ยพูดด้วยทำหน้าเยาะเย้ย

“นายแน่ใจว่าอยากให้ฉันลงมือก่อน?”

เวลานี้เย่เทียนราวกับเพิ่งตอบสนองเข้ามา มองทางติงเหล่ยอย่างนิ่งเฉย

“ให้นายลงมือก็ลงมือสิ พูดไร้สาระมาขนาดนี้ทำไม” ติงเหล่ยขมวดคิ้วพูดขึ้น

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันจะช่วยทำให้นายสมหวังเอง”

เย่เทียนถอนหายใจทีหนึ่ง ทุกคนได้ฟังคำพูดของเขา ชั่วขณะนั้นกระตุ้นให้หัวเราะยกใหญ่

คำพูดนี้ของเย่เทียน เหมือนว่าเขาต่างหากที่เป็นยอดฝีมือ ขอเพียงลงมือไป ติงเหล่ยคงโดนต่อยจนแพ้อย่างแน่นอน

แต่ทว่า ในวินาทีต่อมา ทุกคนอดเบิกดวงตาโตไม่ได้

เห็นเพียงเย่เทียนขยับตัว เร็วเหมือนเสือบ้าคลั่ง เกือบจะในชั่วพริบตาเดียว แฉลบผ่านด้านหน้าติงเหล่ย

ชั่วพริบตาเดียวติงเหล่ยรู้สึกถึงแรงกดดันที่สยองขวัญโจมตีมา ในใจเต้นตึกตัก ไม่รอเขาตอบสนอง หมัดที่ทรงพลังก็ใกล้เข้ามาแล้ว!