บทที่ 71 เฉินหวั่นชิงมาถึงที่

เย่เทียนตบหน้ามาโดยตรง ตบจนติงเหล่ยคนนี้วิงเวียนแล้ว

ไม่เพียงเขาที่มึนงง ทุกคนในเหตุการณ์ล้วนตะลึงงุนงงหมดแล้ว

ทุกคนนึกไม่ถึงกันว่าเย่เทียนจะลงมือโดยกะทันหัน โดยเฉพาะยังตบบนหน้าติงเหล่ยด้วย

“แก......แกกล้าตบฉัน?”

หลังติงเหล่ยรู้สึกบนหน้าเจ็บแสบขึ้น ถึงได้สติเข้ามาทันใด มองเย่เทียนอย่างไม่อยากเชื่อ ในใจมีไฟโกรธเดือดดาล “แกแม่งยังกล้ามาตบฉัน?”

“ฉันไม่ใช่พนักงานของบริษัทตระกูลเฉินของพวกแก ทำไมฉันจะตบแกไม่ได้?”

เย่เทียนมองติงเหล่ยที่โมโหเกรี้ยวกราดด้วยสายตาสบายๆ ส่งเสียงพูดอย่างเรียบเฉย

“แก......”

หลังเย่เทียนพูดจบ ชั่วขณะหนึ่งติงเหล่ยไม่มีทางโต้เถียง

ถูกต้อง เย่เทียนไม่ใช่ลูกน้องของเขา ทำไมต้องไม่กล้าตบเขาด้วยล่ะ?

ทันใดนั้น ติงเหล่ยไม่มีอะไรจะพูด ยังรู้สึกว่าที่เย่เทียนพูดมีเหตุผลมาก

“รู้สึกว่าฉันพูดได้ถูกมากใช่ไหม?”

บนเย่เทียนเผยสีหน้าหยอกเย้าออกมา “ก็ใช่อะนะ พวกโง่เง่าอย่างแก คงไม่รู้แน่ว่าทำไมฉันถึงตบแกได้?”

“แกแม่งยังกล้าด่าฉันว่าโง่?”

ติงเหล่ยตอบสนองเข้ามาฉับพลัน เพราะโกรธแค้น ส่วนใบหน้าบิดเบี้ยวกลายเป็นก้อนหนึ่งแล้ว

“ไม่ผิด ฉันกำลังด่าแก!”

คิดที่ไหนว่า เย่เทียนยังพยักหน้าจริงๆ ราวกับว่าเขาเป็นคนโง่ เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลเรื่องหนึ่งอย่างนั้นเลย

“สารเลว ฉันจะฆ่าแกให้ดู!”

ติงเหล่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป ยกหมัดขึ้น อยากสู้จนตายกันไปข้างหนึ่งกับเย่เทียน

แต่ทว่า เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เทียนได้อย่างไรกัน

ตอนที่เขาชูหมัดขึ้นมา เย่เทียนก็ถีบออกไปทีหนึ่งอย่างรุนแรง ดังปักทีหนึ่ง ถีบบนท้องของติงเหล่ยอย่างหนัก ทำให้ทั้งตัวเขากระเด็นออกไปไกลหลายเมตรตรงๆ กระแทกที่พื้นดังตุบ ราวกับหมาตายตัวหนึ่ง ปีนขึ้นมาไม่ไหวอีก

ภายใต้สายตาที่ตื่นตกใจของทุกคน เย่เทียนเดินเข้าไปข้างหน้าด้วยหน้าตาเฉยเมย ยกเท้าขึ้น เหยียบบนตัวติงเหล่ยไปเหมือนทำตามอารมณ์

ติงเหล่ยพยายามดิ้นรน กลับรู้สึกว่าร่างกายตัวเองมีภูเขาใหญ่ลูกหนึ่งทับเอาไว้ เดิมทีขยับเขยื้อนไม่ได้

จนกระทั่ง สีหน้าของเขาแดงขึ้นมา กลายเป็นสีตับหมูแถบหนึ่ง

“แก แกปล่อยฉันนะ! ฉัน ฉันจะฆ่าแก......”

ติงเหล่ยดิ้นรนไม่หยุด ในปากยิ่งตะโกนร้องครั้งแล้วครั้งเล่า

“โอ๊ะ? แกยังอยากจะฆ่าฉันอีก?”

เย่เทียนแกล้งทำท่าทางตกใจมาก ระดับแรงใต้เท้ากลับเพิ่มขึ้นฉับพลัน “นึกไม่ถึงว่าแกยังจะอยากฆ่าฉัน? แน่จริงแกพูดอีกรอบสิ!”

“อ๊าก!”

ติงเหล่ยร้องคำรามอีกครั้ง เพียงรู้สึกว่าหน้าอกของตนเองเหมือนต้องถูกเย่เทียนเหยียบแตก

ถึงจะแย่แค่ไหนก็ต้องพยายามสุดแรง เขายังคงไม่ยินยอมอ่อนข้อ พูดตะโกนเสียงดัง “ฉัน......ฉันต้องฆ่าแกให้ได้แน่!”

พอพูดจบลง เย่เทียนถีบไปอย่างสบายๆ บนตัวเขาทีหนึ่ง ทำให้ทั้งตัวเขากลิ้งไปบนพื้นอีกครั้ง

“แกยังอยากฆ่าฉันจริงเหรอ?”

เย่เทียนเดินเข้ามาอีกครั้ง ยังคงเหยียบบนตัวเขาเอาไว้

“ใช่ เป็นแกต้องการให้ฉันพูดซ้ำ!”

ติงเหล่ยเจ็บรุนแรงไปทั่วตัว ตอบกลับอย่างหดหู่ใจไร้ที่เปรียบ

“แกคนนี้ช่างน่าตลกจริงๆ ฉันให้แกพูดซ้ำ แกก็พูดซ้ำ แกเป็นคนใช้ของจางอะไรนั่น หรือว่าเป็นคนใช้ของฉันกันแน่?”

เย่เทียนพูดจาแบบหน้าตาหยอกเย้า ขณะเดียวกันก็เพิ่มแรงที่เท้าอีกครั้ง

“แม่งเอ๊ย!”

ติงเหล่ยรู้สึกในใจมีเพียงความรู้สึกอัดอั้นตันใจอยู่มาก

อยากให้ฉันพูดซ้ำก็คือแก เหยียบฉันไว้ก็คือแก สรุปแกแม่งอยากจะเอายังไงกับฉัน!

ส่วนคนอื่นตามองดูฉากนี้ ล้วนหางตากระตุกพักหนึ่ง เย่เทียนคนนี้ ก้าวร้าวอย่างมากจริงๆ เลย!