บทที่ 721 ฉันมีเหตุผลของฉัน

บริษัทรักษาความปลอดภัยหวงจี๋จำกัดเป็นฐานทัพของแก๊งหวงจี๋ ซึ่งเป็นกองกำลังใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจิน แม้จะเป็นเวลากลางคืน ห้องประชุมก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนและเต็มไปด้วยความครื้นเครงราวกับตลาดสด

ชายหญิงกว่า 20 คน ทั้งแก่และเด็กต่างรวมตัวกันในห้องประชุม ผู้คนที่อยู่ทางครึ่งด้านซ้ายของโต๊ะกลมมีผู้นำเป็นชายหน้าบาก แต่ละคนล้วนมีสีหน้าโกรธเคือง

สิ่งที่เกิดขึ้นในบาร์แพร่กระจายกลับไปถึงภายใน แก๊งหวงจี๋ของพวกเขาอย่างรวดเร็วและกระตุ้นความโกรธของพวกเขาขึ้นมา ในทันที

ต้องรู้ก่อนว่า ถึงแม้ว่าปืนใหญ่จะเป็นเพียงผู้นำกลุ่มย่อยเล็กๆ แต่ก็เป็นผู้นำย่อยที่ได้รับความนิยมมากที่สุดใน แก๊งหวงจี๋และเป็นคนที่ชายหน้าบากชุบเลี้ยงมา ตอนนี้กลับถูกฮาชิโมโตะ มินาโตะฆ่าตายแล้วเขาจะไม่โกรธได้อย่างไร?

หนึ่งในสองรองหัวหน้าของแก๊งหวงจี๋ ซึ่งก็คือชายหน้าบาก กู่เจิ้นเจียงลุกขึ้นอย่างไร้ประโยชน์และตะโกนอย่างโกรธเคือง: "ลูกพี่ ฮาชิโมโตะ มินาโตะนังหน้าเหม็นนั่นฆ่าปืนหนัก นี่เห็นได้อย่างชัดเจนว่ากำลังยั่วยุพวกเรา ผมขอเสนอให้ฆ่ามันกลับ ให้มันรู้ว่าพวกเราไม่ใช่คนที่จะมาหาเรื่องได้ง่ายๆ!"

กู่เจิ้นเจียงมีรูปร่างกำยำล่ำสัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อปูดโปน บวกกับยังมีแผลเป็นรอยตะขาบอย่างน้อยๆอีกห้าเซนติเมตร เกรงว่าแค่เด็กเห็นคงต้องร้องไห้ในทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่เขากำลังโกรธ ดวงตาเสือของเขาจ้องเขม็ง ราวกับว่ากำลังต้องการเลือกใครสักคนมากิน!

แม้ว่าเขาจะดูหยาบกระด้าง แต่ทุกคนที่รู้จักเขาล้วนรู้ดีว่า ผู้ชายที่มองดูแล้วหยาบกระด้างคนนี้ จริงๆกลับเป็นคนเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง!

นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก เนื่องจากกู่เจิ้นเจียงสามารถดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าแก๊งได้ แล้วเขาจะเป็นพวกโตแต่ตัวไม่มีสมองได้ยังไงกัน?

อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันชายที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานจะได้เอ่ยพูด ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมแว่นขาทองตรงข้ามกับกู่เจิ้นเจียงก็กลับเอ่ยปากขึ้นเสียก่อน และเย้ยหยันเขาว่า “เหล่ากู่ นี่นายจะทำอะไรกันแน่? คนที่ตายไม่ใช่ปืนใหญ่หรือไง ทำไมนายถึงอย่างกับลูกชายตายซะงั้น?”

“มันไม่ใช่แค่ปืนใหญ่ตายแล้ว?? อูชิงเจ๋อนายพูดง่ายนี่ ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าคนที่ฉันให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือปืนใหญ่?”

กู่เจิ้นเจียงจ้องไปที่ชายสวมแว่นด้วยความโมโหทันที "ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นนายที่ติดต่อกับฮาชิโมโตะ มินาโตะ ครึ่งเดือนมานี้ถึงค่อยให้ปืนใหญ่ไป ฉันสงสัยว่านายคงไม่พอใจ แล้วสัญญาว่าจะให้ผลประโยชน์อะไรสักอย่างกับฮาชิโมโตะ มินาโตะ เธอถึงได้ฆ่าหนักปืนใหญ่!"

“กู่เจิ้นเจียงนายอย่าได้มาใส่ร้ายคนอื่น!”

คนใส่แว่นที่ชื่ออูชิงเจ๋อเองก็ยืนขึ้นและด่าอย่างโกรธเคือง "อย่าคิดว่าฉันรังแกง่ายๆ ถ้ามีหลักฐานนายก็เอาออกมา ถ้าไม่มีก็ให้มันน้อยๆหน่อย! "

เมื่อมองไปที่คนสองคนที่ตะโกนแบบนี้ ชายชราในชุดสูทจงซานซึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่ายหัว แม้ว่าเขาจะเป็นชายชราผมขาวที่ขาก้าวเข้าไปในโลงแล้วครึ่งเท้า แต่เขาก็เป็นหัวหน้าแก๊งหวงจี๋ที่ยิ่งใหญ่ - สวีพาน!

สวีพานปีนี้อยู่ในวัยเจ็ดสิบ หลังจากตรวจพบมะเร็งเมื่อสองสามปีก่อน สภาพร่างกายของเขาก็แย่ลงเรื่อยๆ ตอนนี้รองหัวหน้าทั้งสองคนของแก๊งหวงจี๋ขัดแย้งกันเอง และภายในแก๊งก็เต็มไปด้วยการต่อภายใน และสาเหตุที่แท้จริงสุดท้ายแล้วก็เกิดจากตำแหน่งของเขา

เขานั่งอยู่ที่นั่นอย่างไร้ความรู้สึก แต่ในใจกลับมีแผนการอยู่แล้ว เขาทำราวกับไม่ได้ยินอะไรเสมือนตนเองเป็นคนนอกไปแล้ว

“ตอนนี้ฉันไม่มีหลักฐาน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านายจะไม่น่าสงสัย!”

กู่เจิ้นเจียงสีหน้าเย็นชาและถามว่า "ลูกพี่ ฉันเสนอให้ยกเลิกฐานะรองหัวหน้าของอูชิงเจ๋อ และสืบหาเรื่องนี้ให้ชัดก่อน!"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยน้ำเสียงสั่งการ ไม่ต้องพูดถึงอูชิงเจ๋อ แม้แต่สวีพานก็ไม่อยู่ในสายตาของเขา

นี่ก็เป็นสิ่งที่เข้าใจได้เช่นกัน ตอนนี้ภายใน แก๊งหวงจี๋มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่า สวีพานมีชีวิตเหลืออยู่อีกเพียงไม่กี่ปี่เท่านั้น? จากหัวหน้าใหญ่ทั้งเจ็ดคน มีสี่คนที่แสดงออกให้เห็นว่าเลือกเขาเป็นผู้นำต่อ ดังนั้นเขาจึงได้มั่นใจในตัวเองอย่างมาก

ตราบใดที่สวีพานยอมถอยไป ตำแหน่งพี่ใหญ่สุดของแก๊งหวงจี๋ก็จะตกเป็นของเขา!

“กู่เจิ้นเจียง ฉันแค่บอกว่าทำไมนายถึงได้ทำราวกับเป็นลูกชายตัวเองที่ตาย เหมือนนายกำลังพยายามใช้ประโยชน์จากหัวข้อนี้เลยนะ!”

อูชิงเจ๋อตะลึงไปและเยาะเย้ยทันที "แถมนายยังต้องการยกเลิกฐานะรองหัวหน้าแก๊งของฉันด้วย? อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้ความคิดเจ้าเล่ห์ของนาย วันนี้ถ้าฉันยอมถอยไป เกรงว่าพรุ่งนี้นายคงไปขอให้ลูกพี่ยอมถอยด้วยเหมือนกันสินะ?"

“นายกำลังพูดบ้าอะไร? ฉันซื่อสัตย์ต่อลูกพี่ ฉันจะไปทำเรื่องเนรคุณแบบนั้นได้ยังไง!”

เมื่อประโยคนั้นดังขึ้น ใบหน้าของกู่เจิ้นเจียงก็เปลี่ยนไปทันที แม้ว่าเขาจะมีความคิดนี้จริงๆ แต่หากเขาทำอย่างนั้นจริง ๆ คนด้านล่างก็เกิดความเห็นต่างขึ้น ไม่อย่างนั้นเขาจะปล่อยให้คนแก่อย่างสวีพานนั่งในตำแหน่งลูกพี่มาถึงตอนนี้ได้ยังไงกัน?