บทที่ 731 คุณไม่ควรทำให้ผมขุ่นเคือง

หลังจากจัดการกลุ่มอันธพาลอย่างสบายๆเสร็จ เย่เทียนก็หันความสนใจไปที่เฮ่ายี่และรอยยิ้มขี้เล่นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

โดนสายตาที่เย็นชาและไร้ความปรานีของเย่เทียนจ้องมอง ในใจเฮ่ายี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย และถอยกลับไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

เย่เทียนหัวเราะ “ทำไม? เมื่อกี้คุณหยิ่งทะนงนักไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ อยากวิ่งหนีหรือ?”

เฮ่ายี่รู้สึกขมขื่น และแอบด่าไอ้โรคจิต ลูกน้องนับสิบๆคนยังไม่สามารถเอาชนะคุณได้ ถ้าผมวิ่งเข้าไป ก็เหมือนไปหาเรื่องทารุณกรรมไม่ใช่หรือ?

“เพื่อน มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด อันที่จริงผมแค่เดินผ่านมา...”

ยืดได้งอได้นั้นเป็นคติประจำใจของเฮ่ายี่ เขายอมเสียศักดิ์ศรีขอเพียงรักษาชีวิตไว้ได้ หลังจากที่ได้เห็นความ

แข็งแกร่งของเย่เทียนด้วยสายตาของเขาเองแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะก้มศีรษะและยอมรับว่าตนเองขี้ขลาด

"ผ่านมางั้นเหรอ? งั้นก็ผ่านให้ผมดูอีกครั้งซิ!"

เย่เทียนหัวเราะ และเดินมาอย่างเย็นชา

เฮ่ายี่กล้าเข้าใกล้เย่เทียนที่ไหนล่ะ และในขณะที่ก้าวถอยหลัง เขาก็ตื่นตระหนกมาก"พี่ พี่ชาย มีอะไรก็พูดกันดีๆ คุณอย่าเข้ามานะ ถ้าคุณเข้ามาอีก ผม ผมจะ .."

ผ่านไปนาน เขาก็ยังพูดประโยคสมบูรณ์ออกมาไม่ได้

เย่เทียนเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม และพูดว่า “คุณจะอะไร? ถ้าคุณไม่พูดให้ชัดเจน กำปั้นของผมจะตบหน้าคุณแล้วนะ!”

เฮ่ายี่ตกใจมาก เมื่อนึกถึงลูกน้องที่เพิ่งถูกทุบลงไปที่พื้นและบินออกไปหลายเมตร เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย และคุกเข่าลงโดยตรง

“พี่! พี่ใหญ่! ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้วจริงๆ เราต่างก็เป็นคนมีคุณธรรมจริยธรรม มีอะไรก็พูดกันดีๆ อย่าลงมือเลยนะ!”

ณ จุดนี้ ในใจของเฮ่ายี่ขมขื่นมาก ถ้าเขารู้แต่แรกว่าเย่เทียนมีพลังมากขนาดนี้ เขาจะไม่กล้ามาหาเรื่องเย่เทียนแม้ว่าจะให้ความกล้าหาญร้อยเท่าแก่เขาก็ตาม!

เย่เทียนหัวเราะ ส่ายหัวแล้วพูดว่า “อย่าลงมือ?ก่อนหน้านี้คุณทำอะไรอยู่? ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าผมเก่ง คุณก็เริ่มมาคุยคุณธรรมจริยธรรมกับผม?คุณมองโลกในแง่ดีเกินไปหรือเปล่า?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เพราะว่า พวกเขามีเรื่องกันที่ทางเข้าโรงแรมวิคตอรี่ นอกจากนี้ เย่เทียนเพิ่งมีฉากที่แสดงในภาพยนตร์เท่านั้น และเขาสู้กับไอ้อันธพาลสิบกว่าคนด้วยตัวคนเดียว ฉากนี้จึงดึงดูดความสนใจของผู้สัญจรไปมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อมีคนจำนวนมากจ้องมองดูอยู่ ความรู้สึกอายของเฮ่ายี่จะขนาดไหน แต่เขาไม่กล้ายืนขึ้น เขายังคงคุกเข่าต่อหน้าเย่เทียนและขอความเมตตา "พี่ใหญ่ ผมมีตาแต่หามีแววไม่ คุณปล่อยผมไปเถอะนะ?”

“ปล่อยคุณไปเหรอ? ได้!”

เย่เทียนหัวเราะ และไม่รอให้เฮ่ายี่ตอบสนอง แต่ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้นและตบอย่างแรง

ผัวะ!

เสียงตบที่คมชัดดังขึ้น และรอยตบที่ชัดเจนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฮ่ายี่อีกครั้ง และแก้มทั้งสองข้างก็บวมเล็กน้อย ดูตลกเล็กน้อย

“โอ๊ย!”

เฮ่ายี่อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด รู้สึกน้อยใจมาก แต่เขากล้าที่จะโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร และพูดอย่างขมขื่นว่า “พี่ใหญ่ คุณบอกว่าคุณจะปล่อยผมไปไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณถึงยังตบผมเหรอ?”

“ทำไม? ตอนนี้คุณไม่ชอบเหรอ? ต้องการให้ผมอธิบายให้คุณฟังไหม?”

เย่เทียนยกคิ้ว มือขวายกขึ้นอีกครั้ง

"ไม่! ไม่ต้องอธิบาย!"

หัวของเฮ่ายี่ก็สั่นอย่างกะทันหันเหมือนป๋องแป๋งของเล่นโบราณ เขาจะกล้ามีความคิดเห็นได้ไง

อารมณ์ดีหายไปกับคนเหล่านี้ เย่เทียนจะปล่อยเฮ่ายี่ไปอย่างง่ายดายได้ไง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ในเมื่อคุณบอกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบาย งั้นผมขอตบคุณอีกครั้งได้ไหม?"

เย่เทียนคิดว่าตัวเองเป็นคนมีเหตุมีผลมาก นี่ ไม่ว่าเขาจะต้องการตบอีกฝ่ายมากแค่ไหน เขาก็อดทนและถามความเห็นของอีกฝ่ายหนึ่ง คนในโลกนี้สามารถบรรลุระดับของเขาได้กี่คน?

ทุกคนในที่เกิดเหตุได้ยินอย่างชัดเจน รู้สึกหมดคำพูดอย่างมาก เคยเห็นคนที่หน้าด้าน แต่ไม่เคยเห็นคนที่หน้าด้านขนาดนี้