บทที่ 770 ฉันนั่งตำแหน่งของคุณเอง

“พี่ใหญ่กู่ พี่ใหญ่ของฉันฝากคำพูดมา ขอแค่ต่อจากนี้ไปคุณเต็มใจทำเพื่อพี่ใหญ่ของฉันเขารับรองว่าคุณจะสามารถอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าของแก๊งหวงจี๋!”

คำพูดของเหลยเหลาหู่ทำให้กู่เจิ้นเจียงเงียบสนิทโดยสิ้นเชิง

เย่เทียนคือที่เด็กที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเย่ถูกไล่ออกเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว นอกจากนี้ในช่วงนี้เรียกได้ว่าอยู่ในช่วงที่มาแรงมากๆ แม้ว่ากู่เจิ้นเจียงจะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็พอรู้การมีอยู่ของเย่เทียน!

“พี่ใหญ่เหลย เรานั่งคุยกันเถอะ!”

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายแล้วก็เชิญให้เหลยเหลาหู่นั่งลงและพูดคุย

เหลยเหลาหู่ก็ไม่เกรงใจ เมื่อก้นนั่งบนโซฟานุ่มๆ โบกมือเรียกลูกน้องที่อยู่ข้างๆแล้ว

ลูกน้องก็วางกระเป๋าเงินที่บรรจุเงิน 12 ล้านไว้บนโต๊ะน้ำชาทันที

“พี่ใหญ่กู่ นี่คือความจริงใจของเรา”

กู่เจิ้นเจียงรู้ทันทีว่ากระเป๋าเงินใบนี้เขานี่แหละเป็นคนให้ไปในใจรู้สึกหดหู่สุดขีด

นี่ยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นความจริงใจอีกเหรอ? นี่เดิมทีมันก็เป็นเงินของกู!

แม้ว่าในใจจะโกรธมากก็ตาม แต่กู่เจิ้นเจียงมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเล็กน้อย ไม่แสดงสีหน้าอาการออกมา และถามว่า: “พี่ใหญ่เหลย ประเด็นที่คุณบอกฉัน ฉันกู่เจิ้นเจียงทำไมต้องไปทำธุระให้พี่ใหญ่คุณด้วย? ทำไมต้องคอยเป็นบริวารของตระกูลเย่ด้วย?”

“พี่ใหญ่กู่อย่าบอกฉันนะว่าคุณยังมองสถานการณ์ไม่ออก! ตอนนี้คุณสูญเสียชุยเต๋อไฉผู้ช่วยคนสำคัญคนนี้ไปแล้วคนที่คุณสามารถไว้ใจได้เต็มที่ยังเหลืออีกสักกี่คนเชียว?”

เหลยเหลาหู่ยักไหล่ พูดอย่างไม่ยี่หระว่า: “เชื่อว่าคุณก็รู้ดี ว่าเบื้องหลังของอูชิงเจ๋อคือผู้นำนักฆ่าฮาชิโมโตะมินาโตะ ถ้าแม้แต่พี่ใหญ่ของเราก็ยืนอยู่ฝ่ายอูชิงเจ๋อ คุณคิดว่าคุณยังมีโอกาสชนะไหม?”

คำนี้กลับไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องโกหก ไม่อย่างนั้นกู่เจิ้นเจียงก็คงไม่ให้เหลยเหลาหู่นั่งคุยกัน คงจะให้คนมาจัดการสับเป็นชิ้นและให้เป็นอาหารสุนัขตั้งนานแล้ว！

“นี่มัน……”

กู่เจิ้นเจียงรู้สึกจนใจ รู้ดีว่าสิ่งที่เหลยเหลาหู่พูดเป็นเรื่องจริง แต่ก็ย่อมมีความสงสัยอยู่ในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และถามขึ้นว่า: “ฉันแปลกใจมาก ทำไมพี่ใหญ่ของคุณต้องเลือกฉันล่ะ?”

“ฉันจะบอกคุณตรงๆอย่างไม่เกรงกลัวเลยว่าคุณไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีจริงๆ มีกำลังแต่ไม่มีสมอง ไม่รู้จริงๆว่าคุณรอดมาถึงตอนนี้ได้ยังไง”

เหลยเหลาหู่วิจารณ์กู่เจิ้นเจียงอย่างไร้ความปราณี ส่ายหน้าพูดว่า: “แต่ว่า เบื้องหลังของอูชิงเจ๋อก็ได้รับการสนับสนุนจากผู้หญิงฮาชิโมโตะมินาโตะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้จัดการกันได้ง่ายๆพี่ใหญ่ฉันเรียกร้องแค่ 2 คำเท่านั้นมั่นคง!”

“มั่นคงงั้นเหรอ?”

แม้ว่าในใจไม่พอใจกับคำวิจารณ์ของเหลยเหลาหู่อย่างสุดขีด แต่กู่เจิ้นเจียงก็ไม่ระเบิดออกมา เขามองไปที่เหลยเหลาหู่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ถูกต้อง! ตอนนี้คุณมีเพียงแค่ 2 ทาง คือทำธุระให้พี่ใหญ่ของฉันอย่างเชื่อฟังไม่ก็เตรียมโลงศพรอตายได้เลย!”

เหลยเหลาหู่พยักหน้าอย่างรุนแรง ยิ้มตาหยี่และพูดว่า: “ยังไงซะฉันก็จะบอกคุณได้แค่นี้เชื่อว่าพี่ใหญ่กู่เป็นคนฉลาด น่าจะรู้ว่าควรเลือกอะไร”

พูดจบเหลยเหลาหู่ก็ไม่มีเจตนาที่จะอยู่ต่อแล้ว เขาลุกขึ้นยืนเตรียมเดินไป

แต่เขาเพิ่งเดินไปที่ประตู กู่เจิ้งเจียงที่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับเหลยเหลาหู่ว่า: “พี่ใหญ่เหลย งั้นฝากคุณไปบอกคุณชายเย่สักคำ บอกว่าหลังจากนี้ฉันกู่เจิ้งเจียงจะคอยปรนนิบัติคุณชายเย่”

เหลยเหลาหู่ได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มมุมปาก และก็ไม่ได้หันหน้ากลับมาก็หันหลังพร้อมโบกมือให้แบบนี้ และออกไปจากที่นี่ทันที

เมื่อร่างของเหลยเหลาหู่และคนอื่นๆหายไปหมดสิ้น กู่หงเลี่ยงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาว่า: “พ่อ หรือว่าพวกเราทำได้เพียงแค่นี้แล้ว?”

“ไม่อย่างงั้นล่ะ? ก็เพื่อช่วยแกไม่ใช่เหรอ ลุงชุยของแกก็ถูกไอ้เลวอูชิงเจ๋อนั่นจับตัวไปแล้ว!”

กู่เจิ้งเจียงกลอกตาด้วยความโกรธให้กู่หงเลี่ยงโบกไม้โบกมือพร้อมพูดว่า: “ช่วงนี้แกไม่ต้องออกไปไหน อยู่บ้านให้ดีๆ! จะได้ไม่ก่อปัญหาอะไรให้ฉันอีก!”

กู่หงเลี่ยงก็ตกใจกับเหตุการณ์ในวันนี้ไม่น้อย จะมีความคิดเห็นอะไรได้ล่ะ เขาพยักหน้าตอบกลับ

“คราวนี้เมืองจินเกรงว่าจะยิ่งวุ่นวายมากขึ้น!”