บทที่ 79 ความยุ่งยากมาเยือน

หลังกลับมาถึงบริษัท กู้กวนชีปฏิเสธความหวังดีของเย่เทียนที่จะรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน แยกไปทำงานของแต่ละคนแล้ว

ส่วนเย่เทียนนำปูอลาสก้า คาเวียร์และอาหารหรูหราอย่างอื่น และโรมานี คอนติสองขวดที่ราคาแพงหูฉี่กลับมาที่ฝ่ายความปลอดภัย

นี่ทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยกลุ่มหนึ่งตื่นเต้นจนแทบไม่ไหว พวกเขาก็แค่มนุษย์กินเงินเดือนกลุ่มหนึ่ง เคยกินของแพงขนาดนี้ที่ไหน ความรู้สึกดีที่มีต่อเย่เทียนยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก

มีเพียงพี่เฉินและพรรคพวกที่อยู่มุมหนึ่ง ทำหน้าตาอึมครึม สายตาที่มองทางเย่เทียนไม่เป็นมิตรอย่างแจ่มชัด

เย่เทียนสัมผัสได้ทั้งหมด ภายในแปลกใจว่าตนเองเหมือนไม่ได้ไปล่วงเกินพวกเขานะ?

แต่ว่าไม่นานนัก เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ตนเองทำงานของตนเองไป

ตอนเวลาใกล้จะเลิกงาน เย่เทียนได้รับโทรศัพท์กะทันหัน เป็นเฉินหวั่นชิงโทรมา

“วันนี้นายส่งฉันกลับบ้าน นายไปเอารถที่ลานจอดรถ ฉันทำงานเสร็จแล้วจะเข้าไปหานาย”

ได้ยินแบบนี้ เย่เทียนมีความคิดผุดขึ้นฉับพลัน มุมปากประกายรอยยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “ได้!”

รับปากไปแล้ว เย่เทียนก็ไม่รอช้าเช่นกัน หยิบกุญแจรถแล้วเดินไปทางลานจอดรถ

เขาเพิ่งเดินออกจากห้องทำงาน มุมปากพี่เฉินที่อยู่ด้านหลังวาดรอยยิ้มเยาะเย้ยขึ้น ต่อสายไปยังหมายเลขหนึ่ง

“ประธานจางครับ เหมือนว่าไอ้หนุ่มนั่นจะไปที่ลานจอดรถแล้ว......ครับ ประธานจางคุณดักเขาเอาไว้ก่อน แล้วพวกผมทางนี้จะเข้าไปครับ!”

ปึง!

พี่เฉินวางสายโทรศัพท์ สายตามองไปที่ห้าคนด้านข้างแล้ว

“ไป!”

ทั้งหมดรวมหกคน ออกจากห้องทำงานไปโดยตรงแบบเงียบๆ ตามเย่เทียนไปทันที

“ไอ้หนุ่ม นึกไม่ถึงสินะว่าพวกเราจะเจอหน้ากันเร็วขนาดนี้!”

เย่เทียนเพิ่งเดินถึงทางเข้าลานจอดรถ จางฟู่ฉีก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางหยิ่งยโส จ้องเย่เทียนอย่างชั่วร้าย ขวางทางไปเขาไว้

มองเห็นการปรากฏตัวของจางฟู่ฉี ในใจเย่เทียนนึกได้ทันที ในที่สุดก็ตอบสนองเข้ามา เข้าใจว่าพนักงานรักษาความปลอดภัยหลายคนด้านในห้องนั้น ทำไมถึงมีท่าทีชั่วร้ายต่อตนเองแล้ว

แต่ว่า เขาไม่ได้ร้อนรน ในใจเกิดความคิดที่หยอกเย้าระดับหนึ่ง มุมปากวาดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้น “นี่ไม่ใช่รองประธานจางเหรอ? ท่านผู้ยิ่งใหญ่มาปรากฏตัวตรงนี้ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไร?”

จางฟู่ฉีหยุดลงมาซึ่งระยะห่างจากเย่เทียนประมาณหนึ่งเมตร หน้าตาเยาะเย้ยเต็มที่ “แกมันเด็กเหลือขอที่วิ่งออกมาจากที่กันดารตรงไหนกัน ถึงใจกล้าบ้าบิ่นกล้ามาทำแผนการของฉันพัง ตอนนี้นึกไม่ถึงยังมีหน้ามาถามฉันมาหาแกมีธุระอะไร?”

เย่เทียนหรี่ดวงตาขึ้นเล็กน้อย ถามอย่างรู้ดีแก่ใจ “รองประธานจางสรุปคุณกำลังพูดอะไรกัน? ผมทำลายแผนการของคุณอย่างไรแล้ว?”

จางฟู่ฉีหัวเราะเยาะติดกัน “ไอ้หนุ่ม มาถึงวินาทีนี้แล้ว แกยังคิดว่าแกล้งโง่ตีมึนแล้วจะรอดไปได้เหรอ?”

“รองประธานจาง คุณอย่าเข้าใจผิดเด็ดขาดนะครับ”

เย่เทียนแสดงฝีมือการแสดงขั้นยอดเยี่ยมออกมาเต็มที่ พูดแบบแกล้งทำใสซื่อและลังเล “แต่ละคำที่คุณพูดผมเข้าใจหมด แต่พอเอามารวมไว้ด้วยกันแล้วผมไม่เข้าใจจริงๆ”

“ไอ้หนุ่ม ฉันจะดูว่าแกจะแสดงได้นานแค่ไหน!”

เย่เทียนแกล้งโง่ตีมึนครั้งแล้วครั้งเล่าจนทำให้จางฟู่ฉีหงุดหงิดอยู่บ้าง ปรบมือขึ้นด้วยสีหน้าอึมครึมอย่างมาก

ป้าบๆๆ!

เสียงปรบมือสามครั้งจบลง มีเสียงฝีเท้าถี่เร่งลอยมาจากมุมหนึ่งทันที ชายกำยำหลายคนที่สวมชุดเครื่องแบบพนักงานรักษาความปลอดภัยมุดออกมาจากที่หลบซ่อน

ใช้เวลาชั่วพริบตาเดียว พนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งหกคนยืนด้านหลังของจางฟู่ฉีอย่างรวดเร็ว ลักษณะท่าทางของสุนัขรับใช้ตามแบบฉบับ

“รอง รองประธานจาง นี่คุณอยากจะทำอะไร?”

สายตาเย่เทียนชำเลืองมองกล้องวงจรปิดที่อยู่ไกลนัก จงใจพูดอย่างตกใจกลัว “นี่ นี่ยังมีกล้องวงจรปิดอยู่นะครับ คุณอย่าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้านะ!”

“กล้องวงจรปิด?”