บทที่ 810 คุ้มกันส่งสาร

“คุณเป็นผู้หญิงของผม ตอนนี้ใช่ และจะเป็นตลอดไป!”

ข้างๆหูได้ยินคำมั่นสัญญาที่จริงจังของเย่เทียน แต่หลู่ซีซานกลับอดไม่ได้ที่หัวเราะออกมา และแสร้งทำท่าทางที่ดุร้าย พูดด้วยรอยยิ้ม “เป็นยังไง? ฉันทำให้ตกใจใช่ไหม?

เย่เทียนอมยิ้ม ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ใช่ ใช่ ใช่! เมื่อกี้ใครให้คุณดุขนาดนั้นล่ะ คุณทำให้ฉันตกใจจริงๆ”

หลังจากพูดคุยกันไม่กี่คำ ความอึดอัดใจก็หายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยบรรยากาศอันอบอุ่น

ในใจเย่เทียนรู้ดีว่า ผู้หญิงที่ชื่อหลู่ซีซานคนนี้ ต่อไปจะกลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา!

นี่คือการตัดสินใจของเขา และยิ่งเป็นคำมั่นสัญญาของเขาที่มีต่อหลู่ซีซาน!

“เอาเถอะ คุณน่าจะยังมีธุระที่ต้องทำ? อย่าเสียเวลาอยู่ตรงนี้เลย รีบไปเถอะ!”

ในระหว่างพูด หลู่ซีซานลุกขึ้นยืน ก้าวไปดึงเย่เทียนแล้วเดินไปที่ประตู เย่เทียนส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นและจนปัญญา เขารู้ว่าหลู่ซีซานไม่อยากมีเศร้าใจอีกก็เลยไล่เขาออกไป แต่เขากลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ดังนั้นจึงถูกผู้หญิงผลักออกจากประตูไป

หลู่ซีซานมองดูเย่เทียนขึ้นรถและขับหายไปจากสายตา ถึงได้ดึงสติกลับมา มุมปากเผยรอยยิ้มที่น่าประทับใจ แต่ในรอยยิ้มที่มีความขมขื่นนี้ ใครๆก็สามารถดูออก

บางทีเย่เทียนอาจไม่ได้หลอกเธอ หรือบางทีเย่เทียนอาจจะพูดโกหก แต่ตัวเธอเอง ก็ได้ตัดสินใจแล้วว่า จะไปจากเมืองจินนี้!

เธอหันกลับมา ดวงตาที่สวยงามคู่นั้นมองดูบ้านพักที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ จากนั้นไม่กี่นาทีสีหน้าที่แน่วแน่ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า และกดโทรหมายเลขที่เธอไม่ได้โทรมานานมากแล้ว

“คุณอารอง ให้คนมารับฉันกลับเถอะ!”

หลังจากพูดจบ เธอก็วางสาย แหงนหน้ามองท้องฟ้าเป็นมุมสี่สิบห้าองศา แสงนั้นทำให้รู้สึกแสบตามาก เธออดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาหยดใสๆออกมาจากหางตา

“เย่เทียน ต่อจากนี้ไปพวกเราก็เป็นแค่คนแปลกหน้า ต่างลืมกันและกันเถอะ!”

.....

อันที่จริง สถานที่ที่หลู่ซีซานอาศัยอยู่นั้นอยู่ห่างจากบ้านของตระกูลเย่ไม่ไกลนัก หากเย่เทียนขับรถด้วยความเร็วเต็มที่ เขาจะสามารถไปถึงได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที

แต่ เย่เทียนไม่ได้เลือกที่จะกลับไป แม้ถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับคุณย่าเย่ยังไง

ถึงแม้จะเจอกัน เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ยิ่งไม่รู้ว่าควรใช้ท่าทีแบบไหนไปเผชิญหน้า

หรือว่า จะพูดอย่างตรงไปตรงมาว่าตัวเองไม่เคยปล่อยวางเรื่องราวที่เกิดขึ้นในปีนั้น?

สำหรับคุณย่าเย่แล้ว ไม่มีข้อสงสัยเป็นเรื่องที่โหดร้ายเกินไป เมื่อพิจารณาถึงสุขภาพร่างกายของคุณย่าเย่ เย่เทียนคิดว่าไม่เจอเป็นคำตอบที่ดีที่สุดละ

เดิมทีเย่เทียนคิดอยากโทรไปหาเฉินหวั่นชิง คิดไม่ถึงว่าทันทีที่เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาหยวนเข่อเหวยก็โทรมาหา ดังนั้นเขาจึงต้องรีบไปหาหยวนเข่อเหวยก่อน

ก็ใช้เวลาเพียงสิบนาที เย่เทียนก็มาถึงสถานที่นัดหมาย ทันทีที่เขาหยุดรถ อาคารที่อยู่อาศัยที่อยู่ข้างๆก็เปิดออก มีหลายคนเดินออกมาจากด้านใน ผู้นำที่น่าหวาดกลัวคนนั้นก็คือหยวนเข่อเหวย

เย่เทียนแสดงสีหน้าตกตะลึงทันที คิดไม่ถึงว่าสถานที่ที่เบื้องบนจัดให้หยวนเข่อเหวยจะเป็นที่นี่ คนที่ร้ายกาจกลับไปอยู่ในสถานที่ไม่เด่นดัง！

ไม่ว่ายังไง ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนหรี่ลงเล็กน้อย สายตาเหลือบมองไปที่ผู้นำหยวนเข่อเหวย จากนั้นก็มองไปหกคนที่ติดตามเขาทันที

ดูจากท่าทางการเคลื่อนไหวของพวกเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นบุคลากรที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ในตัวพวกเขาเย่เทียนสามารถรู้สึกได้ถึงความอันตราย เกรงว่าน่าจะมีชื่อเสียงได้ฝึกฝนและมีประสบการณ์ในการสู้รบสงคราม!

“หัวหน้าเย่ ในที่สุดก็ได้พบคุณ ผมชื่อเปาโสง ผมหวังว่าต่อไปพวกเราจะร่วมมือกันอย่างมีความสุข!”