บทที่ 827 คู่ต่อสู้ของแกคือฉัน

หมัดเดียวต่อยควายให้ตาย กับหมัดเดียวต่อยให้แหลกสลาย สองอย่างนี้มันมีความแตกต่างกัน

ถ้าหากแค่เพียงสามารถต่อยตายได้ แค่มีกำลังมากพอก็สามารถทำได้แล้ว แต่หากต้องการต่อยให้แหลกสลาย อย่างนั้นกำลังที่ต้องใช้ จำเป็นต้องมากขึ้นไปอีกหลายเท่า！

หากปล่อยหมัดนี้ออกไป ไม่พูดว่าน่ากลัวถึงขั้นทำลายฟ้าดิน แต่ก็คงไม่แตกต่างกันมาก！

“นายนี่มักจะสร้างความประหลาดใจให้ผู้อื่นเสมอเลยนะ ดูแล้วความพยายามของพวกเราทำถูกแล้วละ！”

ฟู่จื้อเฉียงมองเย่เทียนอย่างลึกซึ้ง บนใบหน้าลดความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

เย่เทียนเหลือบมองฟู่จื้อเฉียงที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ลุงฟู่ คุณบาดเจ็บหนัก ที่เหลือมอบหมายให้ผมเอง คุณไปรักษาบาดแผลก่อนเถอะครับ！”

“ระวังหน่อย ยังไงซะมันก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับฟ้า”

ฟู่จื้อเฉียงไม่ได้ยืดเยื้ออะไรมาก แค่กล่าวเตือนคำหนึ่งแล้วก็จากไป ไม่มีความกลัวว่าปีศาจเลือดจะข้ามผ่านเย่เทียนมาฆ่าเขาเลยสักนิด

เย่เทียนพยักหน้าเล็กน้อย รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของกำแพงน้ำแข็งที่อยู่ไม่ไกล จึงปล่อยหมัดไปกลางอากาศ

โครม！

เพียงหมัดเดียว กำแพงน้ำแข็งที่ขังเจี่ยซือหวี่ไว้นานแล้วก็ได้ทลายลง แต่ก็ไม่รุนแรงมากเกินไปจนทำร้ายโดนเจี่ยซือหวี่

“เย่เทียน?！”

เดิมทีเจี่ยซือหวี่ยังเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แต่เมื่อเห็นเย่เทียน บนใบหน้าเองก็รู้สึกคลายกังวลด้วยเช่นกัน “นายฟื้นฟูสภาพแล้วงั้นหรอ?”

เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องหลักการปกติ กำแพงน้ำแข็งที่เธอพยายามทำลายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ กลับถูกเย่เทียนทลายทิ้งอย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดถึงความแข็งแกร่งของเย่เทียน หากต้องการจัดการกับปีศาจเลือด ก็คงจะจะต้องคาดหวังไปที่ตัวเย่เทียนแล้วละ

“ไม่เพียงแค่ฟื้นฟูสภาพเท่านั้นนะ”

เย่เทียนยิ้ม ชี้นิ้วไปทางหยวนเข่อเหวยที่ฟุ่บอยู่กับพื้น “ต้องรบกวนเธอพาตัวเขาออกไปไกลหน่อยละ เจ้านี้ปล่อยให้ฉันจัดการเอง！”

ขณะที่กำลังพูด สายตาของเย่เทียนมองไปยังปีศาจเลือด ดวงตามีไอสังหารที่มากมายแผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง

เจี่ยซือหวี่ไม่มีความเห็นอะไรอยู่แล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรมาก เคลื่อนไหวฝีเท้าไปที่ข้างกายหยวนเข่อเหวย จากนั้นลากเขาไว้แล้วถอยกลับอย่างรวดเร็ว

ปีศาจเลือดเองก็ไม่ได้ขัดขวางทีทั้งสามคนจากไป แววตาจ้องมองเย่เทียน แค่ฝันยังคาดไม่ถึงเลยว่าเย่เทียนที่เมื่อกี้ทำได้แค่ทรมานอยู่ในกำมือของเขา จะกลายมาแข็งแกร่งมากถึงเพียงนี้

แต่ว่า เขากลับไม่ใส่ใจ แม้ว่าเย่เทียนจะแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้มาก แต่เขาก็ยังเชื่อว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตัวเองเหมือนเดิม！

แม้จะพูดเช่นนี้ แต่เขาก็ยังสงสัยว่าเย่เทียนทำได้ยังไง? ตัดเรื่องความแตกต่างของความแข็งแกร่งทิ้งไป ก่อนหน้านี้เย่เทียนโอนเขาต่อยไปหนึ่งหมัด แต่ตอนนี้กลับเหมือนคนปกติไม่เป็นอะไร สิ่งนี้จะไม่ทำให้เขาสงสัยได้ยังไงละ?

“นายทำได้ยังไง?”

เย่เทียนจะไม่เข้าใจความหมายของเขาได้ยังไงกัน จึงพูดตามตรงไปว่า “ง่ายมาก ฉันกินยาสารพันธุกรรม！”

“อย่างนั้นแล้วกล่องรหัสก่อนหน้านี้….”

ปีศาจเลือดนิ่งไป แล้วก็เข้าใจแผนการที่เย่เทียนและหยวนเข่อเหวยใช้ในทันที แต่เขาไม่ได้โมโห และยังหัวเราะพูดว่า “ช่างเถอะ ดูแล้วฉันคงต้องไปหาเฉินหวั่นชิงเมียของนายแล้วละ！”

ที่ครั้งนี้เขาต้องมาถึงเมืองจินก็เพราะยาสารพันธุกรรม เย่เทียนก็แค่สิ่งไม่คาดคิด วันนี้ได้เห็นถึงผลลัพธ์ของยาสารพันธุกรรมด้วยตาตัวเอง เขาพอใจเป็นอย่างมาก！

สีหน้าของเย่เทียนนิ่งขรึมขึ้นมาทันที แต่ยังไม่รอให้เขาตอบกลับ เปาโสงที่อยู่ไม่ไกลนักก็ตะโกนเสียงดังว่า “หัวหน้าเย่ครับ ไอ้สารเลวนี้ฆ่าพวกพ้องของเราไปสองคนครับ คุณต้องช่วยพวกเขาแก้แค้นนะครับ!”

เย่เทียนฟังแล้วยิ้มขมขื่น ตอนนี้เขาเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ในระดับไหนกันแน่ ไม่มีความมั่นใจมากพอเลยว่าจะสามารถเอาชนะเสว่อิ่งได้ แล้วยิ่งไปกว่านั้นจะสามารถฆ่าาเขาทิ้งได้ยังไงละ?

แม้จะพูดเช่นนี้ แต่สีหน้าของเย่เทียนกลับไม่มีการแสดงออกใดๆ แล้วโบกมือพูดว่า “พวกนายไปกันก่อนเถอะ！ปล่อยให้ฉันจัดการกับมันเอง！”

เปาโสงไม่ขัดแย้งอะไรอยู่แล้ว หลังจากที่ได้เห็นกำลังของปีศาจเลือดด้วยตาตัวเองแล้ว เขาจะไม่รับรู้ถึงความแตกต่างมากมายระหว่างนั้นได้ยังไงกัน ถึงแม้พวกเขาจะมีกำลังคนมากมาย ก็ล้วนยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของปีศาจเลือด ตอนนี้ก็ทำได้แค่คาดหวังไปที่ตัวของเย่เทียนแล้วละ