บทที่ 839 โรงเตี๊ยมไฉ่สิ่ง

มองเห็นหลู่ซีซานตบบนศีรษะของหลู่ลี่หาวอย่างแรงทีหนึ่ง ส่วนหลู่ลี่หาวกลับกล้าเพียงแค่แสดงสีหน้าตำหนิออกมาเท่านั้น เย่เทียนแอบหัวเราะในใจ กลับนึกไม่ถึงว่าหลู่ลี่หาวจะกลัวหลู่ซีซานขนาดนี้

นี่ทำให้เขาวางใจลงมาถึงที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ในเมื่อมีหลู่ซีซานอยู่ เขาก็ไม่ต้องกังวลว่าหลู่ลี่หาวทำเรื่องบ้าอีกแล้ว

อาสี่ก็มองออกว่าหลู่ซีซานนั้นดูเหตุผลไม่ดูความสัมพันธ์ เวลานี้จึงไม่ผสมโรงเข้าแบบไหวพริบดีมาก ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นตกอยู่บนตัวสองคนที่ยังกำลังต่อสู้กัน

ถึงบอกว่าเจี่ยซือหวี่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับดิน แต่เหมือนว่าเธอกำลังกังวลอะไรอยู่ นอกจากสั่งการงูพิษโจมตีไปยังกัวหยวน แล้ว เดิมทีไม่มีลูกไม้อย่างอื่น นี่ทำให้การต่อสู้ของทั้งสองจมสู่สภาพไม่มีใครอ่อนข้อให้ใคร จนตอนนี้ยังตัดสินแพ้ชนะออกมาไม่ได้

“หรือว่ายัยเด็กคนนี้เป็นคนของสำนักพิษ?”

อาสี่อดพูดเบาๆ ออกมาไม่ได้ ใบหน้าที่ดุจต้นไม้ตายเผยความสงสัยออกมา

สำนักพิษเคยเป็นกลุ่มใหญ่แห่งหนึ่งในโลกบู๊ แต่เมื่อสามสิบปีก่อนภายในเคยเกิดอุบัติเหตุแย่งอำนาจครั้งหนึ่ง จากนั้นมาสำนักพิษก็เสื่อมถอยลงไป ค่อยๆ หายไปจากในเส้นสายตาของผู้คนแล้ว

ซึ่งในเวลานี้เอง กัวหยวนขยับเท้าต่อเนื่อง ถอยหลังออกมาเป็นระยะห่างหลายเมตรยืนนิ่ง สีหน้าเขียวปัดถึงขีดสุด

ตั้งแต่ต้นจนจบเจี่ยซือหวี่ไม่เคยใช้ลูกไม้อื่นมาโจมตี นี่ทำให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายดูถูกตนเองชัดเจน ในใจยิ่งมีไฟโกรธปะทุอย่างยากจะเลี่ยงได้ “สารเลว! นี่คือเธอกำลังดูถูกฉันเหรอ? งั้นฉันจะทำให้เธอรู้จักความสามารถแท้จริงของฉัน!”

ในเสียงคำรามอันโกรธเคือง บนตัวกัวหยวนระเบิดลักษณะพลังน่าเกรงขามเต็มที่ออกมา นำความรู้สึกกดดันขั้นสุดมาด้วย โหดซัดสาดไปยังเจี่ยซือหวี่ราวกับลมแรงกวาดใบไม้ร่วง

ชั่วขณะหนึ่งเจี่ยซือหวี่ขมวดคิ้วขึ้นมา ยังไม่รู้ชัดที่ไหนว่ากัวหยวนระเบิดออกถึงที่สุดแล้ว จนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันตรายนิดๆ โดยสัญชาตญาณ

วินาทีต่อมา กัวหยวนขยับมือทั้งสองขึ้นมาต่อเนื่อง ภายใต้การใช้พลังภายในร่วมด้วยทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกลุ่มลึกอย่างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเตรียมจะปล่อยท่วงท่าใหญ่ออกมา

ฉากนี้ทำให้หลู่ลี่หาวอดไม่ได้ร้องตกใจออกมา “เชี่ย! นี่คือกัวหยวนอยากทำอะไร? คงไม่ใช่อยากใช้ท่านั้นมั้ง?”

“ท่านั้น? อะไรกัน!”

เย่เทียนขมวดคิ้ว สัมผัสได้ไม่มากก็น้อยถึงส่วนผิดปกตินิดๆ

เพียงแต่ ยังไม่ทันให้หลู่ลี่หาวตอบเขา อาสี่ก็รีบวิ่งเข้าไปทันที เสียงฟึบทีหนึ่งเหลือแค่ภาพวืดไว้ ขวางอยู่ตรงกลางระหว่างกัวหยวนและเจี่ยซือหวี่เอาไว้

“กัวหยวน พอแล้ว!”

อาสี่ตะโกนด้วยเสียงเย็นยะเยือก ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นจ้องกัวหยวนไปตรงๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมจริงจัง

การขัดขวางของอาสี่ทำให้การกระทำของกัวหยวนหยุดค้างลงมาแล้ว ขมวดคิ้วพูดว่า “อาสี่ คุณหลบไป นี่คือเรื่องระหว่างผมกับหล่อน!”

“พอแล้ว! นายอย่าดื้อรั้นเลย! ด้วยการฝึกฝนตอนนี้ของนายยังไม่พอแสดงท่านั้นออกมาได้ ถ้าใช้ออกมาจริง ชาตินี้นายก็ถือว่าพังแล้ว!”

อาสี่ยอมหลบให้ที่ไหน ส่งเสียงตำหนิสั่งสอนขึ้น หวังว่าจะสามารถทำให้กัวหยวนที่โมโหเดือดดาลได้สติกลับมาดังเดิม

เย่เทียนตอบสนองเข้ามาทันทีเช่นกัน สาเหตุที่พวกเราเกิดความขัดแย้งขึ้นแรกเริ่มเดิมทีก็เพียงแค่อยากเข้าสู่โลกบู๊ ต่างฝ่ายต่างไม่ได้มีความแค้นอะไรต่อกัน ไม่จำเป็นต้องทะเลาะถึงขั้นตายกันไปข้างหนึ่ง

“นี่ๆ คนนั้นนะนายอย่าเพิ่งวู่วามสิ ไม่จำเป็นต้องพังชีวิตที่เหลือเพราะผลแพ้ชนะตอนนี้สักหน่อย!”

“กัวหยวน นายอย่าทำมั่วซั่วนะ!”

เวลานี้ หลู่ซีซานก็รีบเดินเข้ามาแล้ว พูดเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เย่เทียนเป็นเพื่อนของฉัน ฉันใช้สถานะของคุณหนูใหญ่ตระกูลหลู่ เชิญเขาเข้ามาที่โลกบู๊ นายอย่าวู่วามเด็ดขาด!”

“ถูกๆๆ! นายได้ยินซีซานพูดหรือยัง? นายอย่าวู่วามนะ!”