บทที่ 848 เหล้าปีศาจ

“เจ้าหนุ่ม นายดื่มอันนี้! ขอแค่นายดื่มขวดนี้จนหมดเกลี้ยง งั้นจะถือว่านายชนะ!”

มองเหล้าที่ดำสนิทดุจหมึกขวดนั้นในมือข่งเทียนหยิน เย่เทียนอดตะลึงไม่ได้ ยื่นมือรับเข้ามาโดยจิตใต้สำนึก ออกแรงดึงจุกออก มีกลิ่นรุนแรงลอยออกมาทันที

“เถ้าแก่ข่ง นี่คือคุณจงใจแกล้งผมหรือไง? ของพรรค์นี้เป็นเหล้าได้เหรอ? กลิ่นเหม็นแบบนี้จะดื่มอย่างไร?”

นี่คือกลิ่นเหม็นเน่าที่สุดจะทนกลิ่นหนึ่ง เหมือนกับท่อระบายน้ำที่ไม่เคยผ่านการลอกมาหลายสิบปีปานนั้น เย่เทียนได้กลิ่นฉับพลันแบบไม่ทันตั้งตัวจนอาเจียนแห้งๆ ติดกัน รีบยัดจุกกลับไปทันที

“ฉันบอกนายได้อย่างแน่ใจมาก อันนี้มันยังเป็นเหล้าจริงๆ ส่วนนายจะดื่มหรือไม่ดื่ม นั่นก็ดูว่านายอยากให้ฉันช่วยเหลือจริงหรือเปล่า”

ข่งเทียนหยินหัวเราะหึๆ และไม่ได้สนใจเย่เทียนอีก ถือโอกาสนำไหเหล้าอีกอันในมือมาเปิดออก ชั่วขณะนั้นกลิ่นหอมของเหล้าอันเข้มข้นกระจายออกมา เมื่อเทียบกับขวดนั้นในมือของเย่เทียนกลายเป็นแตกต่างกันเลย

“เหยดเข้! คือเหล้าปีศาจ?”

ตอนที่เย่เทียนสีหน้าอึมครึมและพยายามจะโยนน้ำเหม็นเน่าขวดนั้นในมือให้แตก ด้านหลังก็มีเสียงร้องตกใจของจิงไห่เชียนดังขึ้นฉับพลัน

คำพูดนี้ออกมา ชั่วพริบตาดึงดูดสายตาของผู้คนเข้ามาแล้ว แต่ละคนมองทางเย่เทียนด้วยสีหน้าเหลือเชื่อเต็มที่ พูดให้ถูกต้อง คือมองน้ำเหม็นเน่าขวดนั้นในมือเย่เทียนต่างหาก

“ฉันเคยอ่านคำบรรยายเกี่ยวกับเหล้าปีศาจในตำราโบราณมา บอกว่ากลิ่นของเหล้าปีศาจถึงแม้ว่าจะไม่ดีเท่าไร แม้กระทั่งสามารถพูดได้ว่าเหม็นหึ่งไร้ที่เปรียบ แต่ว่าถ้าดื่มจริงแล้ว ต่อให้เป็นคนธรรมดา ยังสามารถทะลุถึงเป้าหมายในชั่วพริบตา กลายเป็นอัจฉริยะฝึกการต่อสู้คนหนึ่ง!”

“นี่ นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน? เหล้าปีศาจไม่ใช่หายสาบสูญไปแล้วเหรอ? ยังมีคนกลั่นออกมาได้อย่างไร?”

“ใช่! ว่ากันว่าวัตถุดิบที่ใช้กลั่นเหล้าปีศาจหายสาบสูญไปแล้ว ไม่น่าจะกลั่นออกมาได้ถึงจะถูกสิ!”

“เมื่อกี้ฉันมองเห็นว่าเหล้าปีศาจขวดนั้นเป็นเถ้าแก่ข่งให้เจ้าหนุ่มนั้น ด้วยฝีมือของเถ้าแก่ข่ง ไม่แน่ยังเป็นไปได้จริงๆ นะ!”

ผู้คนในที่นี้ต่างส่งเสียงร้องตกใจ แต่ละคนไม่ค่อยเชื่อว่าในมือเย่เทียนจะเป็นเหล้าปีศาจ

“ถึงบอกว่าวัตถุดิบที่กลั่นเหล้าปีศาจหายสาบสูญหมดแล้ว แต่จำกัดอยู่เพียงที่ด้านนอกนั้น!”

จิงไห่เชียนที่ในมือถือสัตว์ป่าไว้สองสามตัวแล้วรีบกลับมาทำหน้าดูถูก พูดเตือนสติ “พวกคุณอย่าลืมความพิเศษของโลกบู๊สิ ขอเพียงมีความตั้งใจไปหา ไม่แน่ยังหาเจอได้จริง”

พูดแบบนี้ออกมา ทุกคนต่างตอบสนองเข้ามา เกรงว่าในมือของเย่เทียนยังเป็นเหล้าปีศาจของจริง สายตาแต่ละคนดูละโมบขึ้นมา

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ที่นี่คือเมืองเถาหยวนและยิ่งอยู่ด้านในโรงเตี๊ยมไฉ่สิ่งด้วย มีข่งเทียนหยินนั่งบัญชาการเอง พวกเขาอยากจะได้อย่างไร ก็ไม่กล้าทำอะไรมั่วซั่ว

“เหล้าปีศาจ?”

ชั่วขณะนั้นสีหน้าเย่เทียนดูซับซ้อนขึ้นมา น้ำเน่าที่กลิ่นเหม็นหึ่งแบบนี้ยังมีมูลค่ามหาศาล? เป็นของล้ำค่าที่หายสาบสูญไป? นี่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนนะ!

“ดูไม่ออกว่านายก็มีความรู้อยู่หน่อย”

ข่งเทียนหยินกวาดตามองจิงไห่เชียน และกวาดสายตาไปตกทางเย่เทียนแล้ว “นี่เป็นสมบัติสุดท้ายของฉัน ดื่มมันแล้วฉันรับรองว่านายจะยืนหยัดเข้าร่วมการแข่งชิงสิทธิ์ให้รอดจนสิ้นสุดได้! ไม่รู้จริงๆ ว่าคนหนุ่มอย่างนายเดินเจอโชคอะไรหล่นทับแล้ว คาดไม่ถึงไม่รู้จักกับหลานสาวหลู่ของฉันได้”

“ยังเป็นเหล้าปีศาจจริงๆ ด้วย?”

คำพูดนี้ของข่งเทียนหยินคือยอมรับว่าในมือเย่เทียนเป็นเหล้าปีศาจของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้จิงไห่เชียนทิ้งสัตว์ป่าในมือลงพื้นตามสบายด้วยความตื่นเต้น วิ่งมาตรงหน้าของเย่เทียนสามสี่ก้าวอย่างว่องไว ยิ้มประจบพูดเอาใจ “น้องเย่ ถึงฉันจะเคยได้ยินเรื่องเหล้าปีศาจมา แต่ฉันยังเคยเจอเป็นครั้งแรก ในเมื่อนี่ก็มีเป็นขวดใหญ่ นายให้ฉันดื่มสักอึกสิ?”

“ไปๆๆ! นายออกไปอยู่ด้านข้างให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ก่อนหน้านี้เย่เทียนยังบ่นอยู่บ้าง ปัจจุบันนี้พอรับรู้ว่าน้ำเหม็นเน่านี้ล้ำค่าขนาดนี้ ยังจะให้จิงไห่เชียนดื่มที่ไหน ซ่อนเหล้าปีศาจไว้ในอ้อมอกแบบขี้เหนียว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เหล้าปีศาจอันนี้สามารถทำให้เขาใช้พลังภายในและยืนหยัดจนเข้าร่วมการแข่งชิงสิทธิ์จบสิ้นได้ ใครจะรู้ว่าหายไปอึกหนึ่งจะมีผลกระทบหรือไม่

สีหน้าจิงไห่เชียนดูเศร้าใจขึ้นมาในชั่วพริบตา พูดอ้อนวอน “ไม่เอาสิ! ถ้าคำเดียวไม่ได้ งั้นก็ครึ่งหนึ่งไหม? หรือว่าไม่กี่หยดก็ได้ ฉันใช้มาละลายเอาก็ได้......”