บทที่ 85 การประท้วงไม่เป็นผล

เย่เทียนวนเวียนอยู่ในบริษัท ไม่นานนักก็ถึงเวลาอาหารเที่ยง

เช้าเดียวก็ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเหอเชิ่งดีขึ้นมา จนรู้สึกว่าไม่น่าเพิ่งมารู้จักกันเลย

ดังนั้น ตอนเที่ยงเหอเชิ่งจึงชวนเย่เทียนออกไปกินข้าวข้างนอก

แต่เพิ่งเดินออกมาถึงหน้าประตูบริษัท ทั้งสองก็โดนหยุดไว้

"ไอ้หนุ่ม ฉันรอแกอยู่นานแล้ว!"

จางฟู่ฉีที่เมื่อวานโดนอัดซะหนัก และกลายเป็นข่าวฉาวของบริษัท บัดนี้มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเย่เทียน

หน้าตาเขาเหี้ยมเกรียม แค้นเย่เทียนขนาดที่อยากให้เขาตายๆไปซะ!

และข้างกายของเขามีเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายคนตามมาด้วย เห็นได้ชัดว่าจางฟู่ฉีเล่นงานโต้งๆไม่ได้ จึงคิดจะเล่นเหลี่ยม

"ตำรวจโก คนนี้แหละที่เป็นคนอัดฉัน คุณรีบจับตัวเขาไว้และส่งเขาไปที่สถานีตำรวจด้วย!"

จางฟู่ฉีกัดฟันกรอด

ตำรวจที่ถูกเรียกว่าตำรวจโกพยักหน้า เขาเป็นหัวหน้าของพื้นที่นี้ วันนี้ได้รับแจ้งเข้ามา บวกกับจางฟู่ฉีฐานะไม่ธรรมดา เขาจึงมาด้วยตัวเอง

"เย่เทียนใช่มั้ย? ผมสงสัยว่าคุณกระทำความผิดเจตนาทำร้ายผู้อื่น หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือและไปกับเรา!"

ตำรวจโกทำท่าทำทางเหมือนปฏิบ้ติตามหน้าที่ เขาเดินเข้ามาและเอ่ยเสียงเย็น

จางฟู่ฉียืนอยู่ด้านข้าง เผยรอยยิ้มสะใจ ขอเพียงจับเย่เทียนเข้าไปในสถานีตำรวจ เขามีเป็นร้อยวิธีในการเล่นงานเขา!

เหอเชิ่งที่เห็นฉากนี้ขมวดคิ้วเป็นปม เขารีบก้าวออกมา "คุณตำรวจครับ นี่เข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าครับ?"

"เข้าใจผิดบ้าอะไรกันวะ! แกเห็นหน้าฉันมั้ย เขานี่แหละที่เป็นคนตี! และมีอีกหลายคนที่เป็นพยานให้ฉันได้ ไอ้หนุ่ม เตรียมตัวตายเถอะ!"

จางฟู่ฉียิ้มเย็น พูดจบก็กวาดสายตามองเหอเชิ่งอย่างไม่เป็นมิตร "เหอเชิ่ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก ถ้าแกอยากเป็นพระเอก ฉันไม่ถือสาที่จะจับแกอีกคนหรอกนะ!"

เหอเชิ่งใจกระตุกวูบ จางฟู่ฉีฐานะไม่ธรรมดา ถึงจะถูกขับไล่ออกจากบริษัทตระกูลเฉินแล้วก็ไม่ใช่คนที่คนตัวเล็กๆอย่างเขาต่อกรด้วยได้

เขามองเย่เทียนอย่างลำบากใจ กลับพบว่าใบหน้าของเย่เทียนนั้นสงบ

"นายแน่ใจนะว่าจะจับฉัน?"

เย่เทียนทอดสายตามองจางฟู่ฉี

จางฟู่ฉีหัวเราะเย็นๆอย่างเหยียดหยัน "แกกล้าทำร้ายฉัน แล้วยังทำให้ฉันถูกไล่ออก วันนี้แกต้องชดใช้!"

"งั้นหรอ?"

เย่เทียนส่ายหัว คิดไม่ถึงว่าจางฟู่ฉีจะรบเร้าไม่เลิก ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

แต่เขาไม่ได้คิดจะลงมือ เขาตั้งใจจะโทรหาจี้เยียนหรัน ให้เธอมาจัดการเรื่องนี้

ถึงยังไงจี้เยียนหรันก็เป็นคนของสถานีตำรวจใหญ่แห่งเจียงหนัน ด้วยเส้นสายของเธอจะจัดการเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย

กำลังคิดอยู่ ก็มีพอร์เชอ 911 คันหนึ่งขับเข้ามา

ประตูรถเปิดออก ฉินเจิงหรงวิ่งลงมาจากรถด้วยสีหน้าลนลาน ยังไม่ทันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ก็รีบเข้ามาอยู่ตรงหน้าเย่เทียนและปั้นยิ้มกว้าง

"เย่เทียน ไม่สิ คุณเย่ คุณเย่......"

เย่เทียนเห็นว่าเป็นฉินเจิงหรงออกมา ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ "นายมาทำไมอีก?"

"คุณเย่ ผม ผมผิดไปแล้วครับ ได้โปรดอย่าถือสาผมเลยนะครับ ถือซะว่าผมยังเด็กรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ยกโทษให้ผมที่เสียมารยาทกับคุณไปก่อนหน้านี้ได้มั้ยครับ?"

ฉินเจิงหรงพูดออกมาจากใจจริง ตอนที่เขาถูกไล่ออกจากบ้านหัวใจของเขานั้นเรียกได้ว่าทุกข์ระทมเลยล่ะ

ในใจเขากลัวมาก เพราะไม่ว่าจะเป็นพี่สาวของตัวเองหรือแม่ หรือแม้กระทั่งาการแสดงออกของพ่อเขาล้วนทำให้เขาได้รู้ว่าเย่เทียนตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!

ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คำพูดของพ่อเขายังวนเวียนอยู่ข้างหู จนฉินเจิงหรงไม่กล้าคิดอะไรมากกว่านี้

ถ้าเย่เทียนไม่ให้อภัยเขา เขาต้องโดนพ่อตัวเองไล่ออกจากตระกูลฉินแน่นอน!

ภาพที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้จางฟู่ฉีขมวดคิ้ว อดตะคอกเสียงดังไม่ได้ "แกเป็นใครวะ ยังไม่รีบไสหัวไปอีก ไม่เห็นหรอว่าฉันกำลังทำธุระอยู่"

ขณะที่พูดอยู่เขาก็ยกมือจะไปผลักฉินเจิงหรง

ฉินเจิงหรงได้ยินเสียงเช่นกัน เขาหันมาสบเข้ากับตาของจางฟู่ฉีพอดี