บทที่ 851 นายทำได้ฉันทำได้ยิ่งกว่า

“เป็นคนดีๆ ไม่อยากเป็น ดันอยากจะเป็นหมา ไม่ใช่ต่ำทรามทั่วไปจริงๆ นะเนี่ย!”

ข้างหูเป็นคำพูดที่เต็มไปด้วยความหมายอัปยศอดสูของจิงไห่เชียน ทำให้หยางเฉินโมโหเดือดดาลในชั่วพริบตา ตะโกนอย่างโหดร้าย “จิงไห่เชียน แกกำลังวอนหาที่ตาย วันนี้ถ้าฉันไม่เล่นงานแกจนลงจากเตียงไม่ได้ งั้นฉันก็ไม่ใช่คน姓杨แล้ว!”

ระหว่างที่พูด หยางเฉินถลกแขนเสื้อขึ้นมากกว่าเดิม ทำท่วงท่าอยากจะลงมือ

“หยางเฉิน แกอย่าลืมว่าที่นี่คือที่ไหนนะ?”

จิงไห่เชียนเบ้ปาก พูดเยาะเย้ย “ดูท่าทาง แกไม่ได้เห็นคุณหนูข่งอยู่ในสายตาเลยโดยสิ้นเชิง!”

“แก......”

หยางเฉินตะลึง โมโหจนเกือบกระอักเลือดออกมา

ไม่กล้าสู้ก็คือไม่กล้าสู้สิ คาดไม่ถึงยังต้องใส่ร้ายคนอื่น เคยเจอคนหน้าไม่อาย แต่ไม่เคยเจอคนหน้าไม่อายขนาดนี้จริงๆ

“จิงไห่เชียน แกใส่ร้ายฉันให้น้อยหน่อย!”

นึกถึงตรงนี้ หยางเฉินรีบพูดตอบโต้ทันที “ฉันไม่เพียงแค่เห็นคุณหนูข่งอยู่ในสายตา ฉันยิ่งเก็บเธอเอาไว้ในใจด้วย”

ระหว่างพูดจา หยางเฉินย้ายสายตาจากบนตัวจิงไห่เชียน ส่งไปทางโข่งจื่อโถงแบบจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ปล่อยพลังจีบสาวออกมาแล้ว

น่าเสียดายเพียงว่า นี่ทำให้โข่งจื่อโถงที่เดิมทีดูเรื่องสนุกอยู่ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา เธอไม่ได้รู้สึกดีอะไรต่อหยางเฉินคนนี้เช่นกัน ปัจจุบันนี้โดนเขาใช้สายตาแบบนี้จ้องไว้ แค่คิดก็รู้ว่าอึดอัดใจมากแค่ไหน

“พอแล้ว! ถ้าพวกนายอยากตีกันก็ไสหัวออกไปตีข้างนอก ถ้ารบกวนความเรียบร้อยในจวี่เต๋อโหลว ฉันรับรองว่าพวกนายสองคนต้องได้นอนเฉยๆ ครึ่งเดือนแน่!”

พูดจบ โข่งจื่อโถงขี้เกียจมองทั้งสองคนเพิ่มสักแวบหนึ่ง อ้อมผ่านสองคนนี้เดินไปข้างหน้า

มองเห็นโข่งจื่อโถงอารมณ์เสีย จิงไห่เชียนและหยางเฉินทั้งสองคนทำหน้ากระอักกระอ่วน กล้าเข้าไปขัดขวางฝีเท้าของเธอที่ไหน

“คำพูดคนโบราณไม่ได้โกหกจริงๆ ด้วย ผู้ชายไร้ฝีมือปกป้องผู้หญิงไม่ได้พอเกิดปัญหาตัวเองเลยพลอยซวยไปด้วย”

เย่เทียนเห็นเหตุการณ์ ได้เพียงทอดถอนใจสักหน่อย รีบก้าวเท้าออกตามโข่งจื่อโถงไปแล้ว

“ไอ้หนุ่มแกเป็นใครกัน?”

หยางเฉินไม่รู้จักสถานะของเย่เทียน คิดโดยจิตใต้สำนึกว่าเป็นคู่แข่งขันที่ซ่อนศักยภาพ เวลานี้สีหน้าดูประหม่าขึ้นมา

แต่ เย่เทียนจะไปสนใจหยางเฉินที่ไหน แม้แต่มองยังไม่มองเขาสักแวบ เดินก้าวใหญ่ๆ ตามโข่งจื่อโถงไปแล้ว

ชั่วขณะนั้นหยางเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปดูแย่ยิ่งขึ้น แต่ตอนนี้โข่งจื่อโถงอารมณ์เสียอยู่ ถ้าเขาตามเข้าไปอีก ไม่แน่คงโดนโข่งจื่อโถงโกรธยิ่งกว่าเดิม ถึงตอนนั้นคงโดนโข่งจื่อโถงรำคาญเข้าอย่างไม่ต้องสงสัย นี่ได้ไม่คุ้มเสียอยู่บ้าง

จิงไห่เชียนสังเกตถึงสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงของหยางเฉินเข้า จึงปลุกปั่นขึ้นมาอย่างเยาะเย้ยถากถาง “ตะโกนใส่ฉันโหดขนาดนั้น ตอนนี้ทำไมถึงไม่กล้าตามไปหาเรื่องเขาแล้วล่ะ?”

สำหรับเรื่องนี้ หยางเฉินได้เพียงพูดพึมพำ “ไม่ช้าหรือเร็วฉันจะให้แกเจอดีแน่!”

“อยากให้ฉันเจอดี? ถึงเวลานั้นแล้วค่อยพูดเถอะ!”

จิงไห่เชียนหัวเราะเยาะเย้ย ขี้เกียจพัวพันอยู่กับหยางเฉิน รีบตามจังหวะก้าวของพวกเย่เทียนไปแล้ว

“หยางเฉิน ทำไมนายปอดแหกแล้วล่ะ? เมื่อกี้ไม่ใช่โข่งจื่อโถงบอกแล้วเหรอ ถ้าตีก็ออกไปตีข้างนอก? ทำไมไม่ท้าจิงไห่เชียนพวกเขาออกไปล่ะ?”

“ปกติเห็นนายใจกล้าบ้าบิ่น ทำไมพอถึงช่วงสำคัญก็ปอดแหกแล้วล่ะ?”

สองคนที่อยู่ด้านข้างหยางเฉินชอบสนุกสนานไม่กลัวเรื่องใหญ่ กระตุ้นอารมณ์ของหยางเฉินแบบโอดครวญ

หยางเฉินยิ่งคิดยิ่งโกรธ แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้ เขากลับทำอะไรไม่ได้ จะวิ่งเข้าไปขวางคนก็ไม่ได้กระมัง? นั่นจะไม่โดนโข่งจื่อโถงเกลียดตายหรือไง?

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เย่เทียนพวกเขาสามคนมาถึงสวนด้านหลังของจวี่เต๋อโหลวแล้ว มาถึงด้านหน้าห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งภายใต้การนำทางของโข่งจื่อโถง

เอี๊ยด!

โข่งจื่อโถงผลักประตูบุกรุกเข้าไปแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง ด้านในมีเพียงหญิงงามวัยกลางคนที่สวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนคนหนึ่งอยู่