บทที่ 861 ความเย่อหยิ่งของ กัวหมิงเลี่ยง

"สะใจ! นานมากแล้วที่ไม่ได้สะใจขนาดนี้!"

กัวหมิงเลี่ยงมองไปที่ดวงตาของเย่เทียนด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะต่อสู้ เขาได้รับการสวมมงกุฎให้เป็นอัจฉริยะตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก และไม่มีใครในรุ่นของเขาที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขา ตอนนี้เขาได้พบกับเย่เทียนที่ดูอ่อนกว่าเขาไม่กี่ปี เขาจะไม่รู้สึกตื่นเต้นได้ไงล่ะ?

“เย่เทียนอย่าเสียเวลาเลย ถ้านายผ่านฉันได้ ฉันสามารถปล่อยนายไปได้!”

ในระหว่างการพูด กัวหมิงเลี่ยงก็เปล่งแสงสีขาวจากภายในสู่ภายนอก และในเวลาไม่นาน ทั้งคนก็กลายเป็นแสงที่พร่างพรายอย่างมาก

เย่เทียน ผลักคัมภีร์หวงในร่างกายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า และพลังภายในที่แข็งแกร่งก็เหมือนกับแม่น้ำที่มีน้ำปั่นป่วน ซึ่งถูกลำเลียงอย่างบ้าคลั่งไปยังเงาขนาดใหญ่ของเงาลวงตั้จรินที่อยู่ข้างหลังเขา

"ท่ามังกรเก้า ท่าที่สี่ตี้สะเทือนฟ้าดิน!"

ด้วยเสียงตะโกนที่ชัดเจนของเย่เทียน มือซ้ายของเงาลวงตั้จรินกำหมัด ดูเหมือนช้า แต่จริงๆ แล้วกระแทกไปที่ กัวหมิงเลี่ยงราวกับสายฟ้า

เมื่อหมัดผ่านไป ระลอกคลื่นก็ปรากฏขึ้นในช่องว่างที่ใสและโปร่งใสราวกับคลื่นน้ำ แสดงให้เห็นว่าหมัดนี้มีพลังมากสักแค่ไหน

การเคลื่อนไหวนี้เป็นท่าที่แข็งแกร่งที่สุดที่เย่เทียนสามารถใช้ได้ เนื่องจาก กัวหมิงเลี่ยงกล่าวว่าการเคลื่อนไหวครั้งเดียวจะตัดสินผลลัพธ์ เขาจะกล้าปล่อยผ่านได้ไง?

“ไอ้มังกรอะไรวะ คอยดูฉันจะจัดการมันด้วยดาบฉัน!”

กัวหมิงเลี่ยงไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขาส่งเสียงคำรามต่ำ เท้าของเขากระโดดขึ้นเล็กน้อย หมัดก็มุ่งไปยังเป้าหมายบูม!

ในชั่วพริบตา ต่างคนต่างกระแทกเข้าหากันกระแทกเข้าหากัน ในทันใดก็มีเสียงดังสนั่น และเสียงลมอันทรงพลังก็แผ่กระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง ผู้สังเกตการณ์ที่อ่อนแอแต่ละคนก็ถูกลมพัดจนล้มลงกับพื้น

"ลงไป!"

สีหน้าของเย่เทียนกลายเป็นสีแดง พลังงานในร่างกายส่งไปยังเงาลวงตั้จรินไม่หยุดหยั้น

อย่างบ้าคลั่ง โดยตั้งใจจะปราบปราม กัวหมิงเลี่ยงอย่างเต็มที่

แต่ในเวลานี้ พลังทั้งสองในร่างกายของเขาที่ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างฉับพลันสูญเสียสมดุล และความขัดแย้งที่รุนแรงก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

พัฟ!

วินาทีถัดมา ร่างกายของเย่เทียนก็สั่นสะท้าน เมื่อเขาอ้าปาก ก็อดไม่ได้ที่จะพ่นเลือดออกมาเต็มปาก ขณะเดียวกัน เงาขนาดใหญ่ของเงาลวงตั้จรินที่อยู่ข้างหลังเขาก็หายไป ไม่ต้องพูดถึงหมัดใหญ่ที่จะบดขยี้กัวหมิงเลี่ยง

พ๊วก!

กัวหมิงเลี่ยงไม่สนใจเกี่ยวกับสถานการณ์ของเย่เทียน การหายตัวไปขอหมัดตี้จวินทำให้เย่เทียนไม่มีอะไรที่จะสู้ได้ และดาบยาวก็แทงเข้าคอของเย่เทียนราวกับสายรุ้ง

“ยังไงก็ไม่สามารถเอาชนะแดนระดับฟ้าอยู่ดี! แต่แค่สงสารพวกผู้หญิงเหล่านั้น…”

เมื่อรู้สึกว่าดาบคมพุ่งเข้าหาใบหน้าของเขาเย่เทียนอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจอย่างขมขื่น หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากพลังทางจิตวิญญาณของเขา เขาไม่สามารถต้านทานกัวหมิงเลี่ยงได้เลย ดวงตาของเขาเบิกกว้างและรอความตายอย่างเงียบ ๆ

แต่ว่า เมื่อใบมีดคมกำลังจะแทงคอของเย่เทียน กัวหมิงเลี่ยงก็บังคับให้หยุดลง

ในเวลานี้ ทุกคนพบว่าสถานการณ์ของ กัวหมิงเลี่ยงเองก็ไม่ได้ดีมากนัก เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง และเหลือดาบเพียงครึ่งเดียวในมือของเขา แสดงให้เห็นว่ามันยากแค่ไหนที่จะต้านทานหมัดตี้จวินได้

“ฮ่าฮ่า! ฉันรู้ว่าพี่เขยของฉันจะต้องสามารถเอาชนะไอ้สารเลวนั่นได้อย่างแน่นอน!”

หลังจากหยุดไปชั่วครู่ หลู่ลี่หาวตอบสนองอย่างรวดเร็วและตะโกนอย่างตื่นเต้น

"หุบปาก!"

แต่ทันทีที่เขาพูดจบ กัวหมิงเลี่ยงก็มองเขาด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนักหลู่ลี่หาวก็ลดคอลงอย่างครุ่นคิด ไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย