บทที่ 864 เงื่อนไข

"คืน?!"

เย่เทียนไม่ได้พูดถึงก็ดีอยู่แล้ว แต่เมื่อเขาพูดถึงข่งเทียนหยินอารมณ์ก็ขึ้นทันที และเขาตะโกนเสียงดัง: “ฉันเชื่อว่านายรู้คุณค่าของเหล้าปีศาจ และตอนนี้นายดื่มขวดสุดท้ายของฉันหมดแล้ว เอาอะไรคืน?"

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ ข่งเทียนหยินก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความพยายามของหลู่ซีซันที่ทำเพื่อกับเย่เทียน และน้ำเสียงของเขาก็ไม่ดีนักเป็นเรื่องปกติ

"ฉัน……"

เย่เทียนจะไปรู้ได้ไงจู่ๆ ข่งเทียนหยินก็อารมณ์เสียไปเช่นนี้ และเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

“โอเค ฉันขี้เกียจจะคุยกับนายแล้ว”

แต่ยังไม่รอที่จะให้เย่เทียนพูดจบ ข่งเทียนหยินส่ายมือไปมา หันหลังและเดินออกไป

เย่เทียนทำได้เพียงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ไม่สามารถเข้าใจความคิดของข่งเทียนหยินได้เลย

ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีอีกหัวเข้ามาจากประตู นอกจาก จินไห่เซวียนแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?

เมื่อมองดูท่าทางลึกลับของเขา เย่เทียนรู้สึกขบขันและกล่าวว่า "นี่ นายจะเข้ามาก็เข้ามาสิ ทำไมต้องทำตัวลึกลึบด้วย?"

"ฉันทำตัวลึกลับที่ไหนเล่า!"

จินไห่เซวียนเดินเข้ามาด้วยท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อกี้ที่ข่งเทียนหยินเรียกเขาพร้อมด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีสักเท่าไหร่นัก เขาคิดเลยคิดว่าสองคนทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า เลยต้องสังเหตุดูสถานการณ์ก่อน

ด้วยกลัวว่า เย่เทียนจะพูดถึงเรื่องนี้ เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย "น้องเย่ นายรู้สึกอย่างไรบ้าง? ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"

"อืม"

เย่เทียนพยักหน้าเล็กน้อยและถอนหายใจ: “กัวหมิงเลี่ยงสมควรที่จะเป็นที่รู้จักในฐานะอัจฉริยะขั้นสูง หากเขาไม่ยื่นมือช่วยฉัน ฉันคงตายไปแล้ว”

ระหว่างเขากับ กัวหมิงเลี่ยง สุดท้ายแล้วมีความเสียดสีกันเนื่องจากหลู่ซีซัน หากเป็นไปได้ เขาไม่อยากเป็นศัตรูกับคนที่มีความสามารถแบบนั้นจริงๆ

ดูเหมือนว่า กัวหมิงเลี่ยงจะไม่รอดจนกระทั่งอายุ 35 ปี ในวัยนี้เขาอยู่ในแดนระดับฟ้าแล้ว ไม่กล้าพูดว่าไม่เคยมีมาก่อน แต่เป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ แน่นอน

“น้องเย่ นายแข็งแกร่งมากแล้ว”

จินไห่เซวียนส่ายหัวและถอนหายใจ "ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นมาต่อสู้กับ กัวหมิงเลี่ยง แม้ว่าเขาจะไม่ตาย เขาจะต้องนอนบนเตียงเป็นเวลาสามหรือห้าเดือน!"

เย่เทียนตกตะลึง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร โข่งจื่อโถงก็เดินเข้ามาพร้อมกับชามโจ๊ก

เมื่อเห็นสิ่งนี้ จินไห่เซวียนเด็ดเดี่ยวละทิ้งอาการบาดเจ็บของเย่เทียน และทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม "จื่อโถง ปล่อยเรื่องให้ฉันทำคนเดียวพอแล้ว เธอจะมาทำไมล่ะ?"

“แล้วเมื่อกี้นายทำไมไม่เอาเข้ามาล่ะ!”

โข่งจื่อโถงจ้องไปที่ จินไห่เซวียนอย่างโกรธจัด ไม่ได้ส่งโจ๊กให้เขาและพูดอย่างเย็นชาว่า "นายออกไป ฉันมีบางอย่างจะคุยกับเขาคนเดียว"

"นี้……"

จินไห่เซวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจสิ่งที่ โข่งจื่อโถงพูดนั้นทำไมถึงไม่สามารถบอกต่อหน้าเขาได้

ใบหน้าของโข่งจื่อโถงนิ่งดุและเธอพูดอย่างเคร่งขรึม “นี่มันอะไร? ทำไมนายยังไม่รีบออกไปล่ะ”

"อืม ก็ได้!"

เมื่อเห็นว่าโข่งจื่อโถงกำลังจะเป็นระเบิดอารมณ์ จินไห่เซวียนก็กลัวทันที เขาจะกลู้ดอะไรต่ออีกล่ะ มองที่โข่งจื่อโถงราวกับผู้หญิงที่ไม่พอใจ และออกจากห้องไปด้วยความขุ่นเคือง

อันที่จริง โข่งจื่อโถงไม่ได้คุยกับเย่เทียนอะไรมากนัก เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้ววางโจ๊กบนโต๊ะข้างเตียงแล้วพูดอย่างเฉยเมย "ฉันได้รับข่าวว่า กัวหมิงเลี่ยงไปที่ตระกูลหลู่ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็คงจะไปคุยเรื่องงานแต่ง”

หลังจากพูดจบ เธอไม่ได้มองเย่เทียนเลย หันหลังและเดินออกจากประตูไป

ในเวลาเดียวกัน ในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ตระกูลหลู่ในเมืองเถาหยวน

"หมิงเลี่ยง มา มา มานั่งลง"