บทที่ 875 นั่นเป็นการชื่นชมของฉัน

“หัวล้านน้อยรอยตบที่หน้าของนายมันคืออะไร? ฉันจำได้ว่าเมื่อปีที่แล้วที่นายมาที่นี่ บนใบหน้าก็มีรอยตบด้วยใช่ไหม?”

สำหรับคำถามของนักพรตชิงเฟิง ทำให้จิ่วเจี้ยรู้สึกเศร้าใจขึ้นมาทันที ผลักเปลี่ยนกันพูด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะคำอธิบายอย่างไงดี

เมื่อข่งเทียนหยินเห็นเช่นนี้ ก็อมยิ้มแล้วพูดว่า “ศิษย์หลานจิ่วเจี้ย ฉันจำได้ว่าเมื่อปีแล้วนายบอกว่าได้ฝึกซ้อมกับศิษย์พี่ไม่ทันระวังจึงได้รับบาดเจ็บ คราวนี้ไม่ใช่ว่านายไปแอบดูลูกศิษย์หญิงจากสำนักซวนซวงอาบน้ำหรือ?”

“ใช่แล้ว! คราวนี้ผมไปแอบดูลูกศิษย์หญิงจากสำนักซวนซวงอาบน้ำ ไม่ได้ฝึกซ้อมกับศิษย์พี่……”

จิ่วเจี้ยที่กำลังสับสนได้ตอบคำถามข่งเทียนหยินจากจิตใต้สำนึก แต่แล้วก็รีบตั้งสติได้อย่างเร็ว แล้วอุทานออกมาอย่างน่าสงสาร “ผู้อาวุโสข่งท่านหลอกข้า!”

อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดเขาก็มารู้ตัวช้าเกินไป แม้ว่าเขาจะยังพูดไม่จบ แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนี้คงไม่มีใครไม่รู้ว่ารอยตบบนใบหน้าของเขามาจากไหน?

“หัวล้านน้อยเรื่องอื่นฉันไม่กล้าพูด แต่ความกล้าหาญของนายนั้นมีมากกว่าอาจารย์ของนายแน่นอน”

ชิงเฟิงหัวเราะเสียงดังลั่น ยื่นมือออกมาแล้วยกนิ้วโป้งให้จิ่วเจี้ย “รู้ไหมสมัยก่อนปีหัวล้านใหญ่ก็คงอยากไปแอบดูซวนซวง……”

ปรมาจารย์ไร้เจตสิกรีบไอเพื่แขัดจังหวะคำพูดของชิงเฟิง และพูดอย่างเคร่งขรึม “ไอ้แก่นายกำลังพูดไร้สาระอะไร? เชื่อหรือไม่ว่าฉันจะไม่ให้ความเกรงใจกับนายแล้วนะ!”

“อะไรกัน? หัวล้านใหญ่นายกำลังข่มขู่ฉันอยู่งั้นหรือ?”

นักพรตชิงเฟิงไม่เกรงกลัวใดๆ พูดด้วยรอยยิ้มแปลกๆ “ระวังนะฉันจะเอาเรื่องน่าอับอายที่นายได้ทำในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้เล่าให้รุ่นน้องพวกนี้ฟัง!”

“ไอ้แก่ นายกล้าเหรอ!”

ชั่วขณะปรมาจารย์ไร้เจตสิก เริ่มกังวล และพูดด้วยความโมโห “หากนายกล้าเอ่ยแม้แต่คำเดียว ฉันจะเอาเรื่องทุเรศของนายกับแม่ชีเสี่ยวหยุนพูดออกมา!”

“นาย……ฉัน……”

นักพรตชิงเฟิงอ้าปากค้าง ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ แสดงท่าทางไร้เรี่ยวแรงหมดอาลัยตายอยาก

เมื่อเห็นท่าทางของนักพรตชิงเฟิง ปรมาจารย์ไร้เจตสิกดูเหมือนคนที่มีพลังอำนาจที่สุด แสดงท่าทางใบหน้าที่พึงพอใจ

จู่ๆสีหน้าของผู้คนก็แปลกไป จากข้อมูลที่เปิดเผยโดยการสนทนาระหว่างคนทั้งสอง จะชวนให้ผู้คนคิดลึกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

ข่งเทียนหยินสังเกตเห็นสีหน้าที่แปลกไปของทุกคน จึงรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว “พอเถอะๆ มีเรื่องอะไรพวกเราก็ไปนั่งคุยกันข้างในดีกว่า!”

ระหว่างพูด เขาเดินไปไม่กี่ก้าว แล้วดึงแขนนักพรตชิงเฟิงกับปรมาจารย์ไร้เจตสิกไว้ข้างละหนึ่งคน พูดด้วยรอยยิ้ม “ไปไปไป ไม่ได้พบกันเป็นปี ฉันมีเรื่องมากมายที่อยากคุยกับพวกนาย!”

“แย่แน่ๆ! ต้องเป็นเรื่องที่แย่แน่ๆ!”

มองแผ่นหลังของทั้งสามคนที่กำลังเดินเข้าไปจินไห่เซวียนทนไม่ไหวจนต้องกระซิบกับเย่เทียน “ฉันไม่นึกเลยว่า นักพรตชิงเฟิงเคยมีความสัมพันธ์กับ云晓师太แห่งสำนักซวนซวง นี้เป็นข่าวใหญ่จริงๆ!

“เป็นผู้ชายทั้งแท่งทำไมชอบเรื่องซุบซิบนินทาจัง?”

เย่เทียนกลอกตาใส่เขาอย่างโกรธเคือง แม้ว่าในใจจะค่อนข้างสงสัยและอยากรู้อยากเห็นเรื่องนี้ แต่ก็รู้ว่านี่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาควรไปสอบถาม

เพราะว่า ยิ่งรู้มาก ก็ยิ่งตายเร็วอย่างไม่ต้องสงสัย!

เย่เทียนกำลังคิดอยากจะพาจินไห่เซวียนกลับโรงเตี๊ยม แต่เมื่อมองออกไป เขาพบว่าจิ่วเจี้ยที่อยู่ในกลุ่มคนหัวโล้นราวกับขโมยที่ค่อยๆย่างเท้า ต้องการหลบหนีอย่างเงียบๆ

จินไห่เซวียนยังค้นพบท่าทางลับๆล่อๆของจิ่วเจี้ย มุมปากเผลอรอยยิ้มขี้เล่น ขณะที่เดินไป ก็จงใจบ่นพึมพำเสียงดังๆ “ศิษย์น้องจิ่วเจี้ย นาย……”

“ชู่ว! เงียบๆหน่อย! เงียบๆหน่อย!”

แต่ก่อนที่จินไห่เซวียนจะพูดออกมา จิ่วเจี้ยก็รีบวิ่งไปตรงหน้าเขา มือขวาแปะไว้ที่ปากทำสัญลักษณ์เหมือนให้เงียบ ในขณะที่มือซ้ายก็ปิดปากเขาไว้แน่น

ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนอดไม่ได้ที่จะฉายแววประหลาดใจ สีหน้าและท่าทางที่มองจิ่วเจี้ยยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น