บทที่ 877 คุณเป่าขลุ่ยได้ไหม

หมัดทั้งสองของเย่เทียนเห็นได้ชัดว่ากระแทกกับอากาศที่ว่างเปล่า แต่มันทำให้อากาศแตกกระจายราวกับคลื่นน้ำ ทำลายร่างเงาของผู้หญิงที่มาจากทุกทิศทุกทางนั้นแตกกระจายอย่างไร้ร่องรอย

วินาทีถัดมา ทันใดนั้นเย่เทียนก็หันกลับมา มือที่เหยียดออกไปรีบดึงกลับมาประกบกันไว้ที่หน้าอก และจับคมกระบี่ที่ทิ่มแทงมาได้พอดี

“เอ๊ะ?!”

ดวงตาที่สวยงามของหญิงสาวมองดูอย่างตะลึงงัน แต่ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วอีกครั้ง โดยพลิกข้อมือ ประสงค์จะใช้คมกระบี่ในแนวขวาง

เย่เทียนตกใจ และรีบปล่อยมืออย่างรวดเร็ว

“เตี๋ยอู่กระจาย!”

ไม่รอให้เย่เทียนขยับตัวอีกครั้ง น้ำเสียงที่เยาะเย้ยของหญิงสาวก็เข้ามาในหูของเขาอีกครั้ง

ทันใดนั้นเย่เทียนก็รู้สึกมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ราวกับว่าได้ยืนอยู่ในสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน รอบๆรายล้อมไปด้วยผีเสื้อสวยงามที่กำลังโบยบิน

ทันใดนั้น เย่เทียนก็รู้สึกเจ็บที่แขน และรีบตั้งสติขึ้นมาอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าแขนถูกกีดเป็นรอยแผลตอนไหน เลือดสีแดงเข้มเปื้อนเสื้อผ้าทันที

ทำให้แววตาของเย่เทียนมีความจริงจังมากขึ้น เขามองเห็นอย่างชัดเจน ผู้หญิงคนนี้เพิ่งอยู่ในแดนระดับดำตอนปลาย แต่เมื่อกี้เธอสะบัดคมกระบี่อย่างรวดเร็ว เกิดการสะท้อนไปในอากาศทำให้เกิดภาพหลอนกับเขา แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขามีจิตวิญญาณในการต่อสู้เต็มร้อย

“คนสวย แม้ว่าเล่นกับเธอจะสนุกมาก แต่ฉันยังมีธุระต้องทำ ดังนั้นฉันต้องขอตัวไปก่อน”

เย่เทียนทำสีหน้าเคร่งขรึม จู่ๆก็มีเหรียญสองสามเหรียญปรากฏขึ้นในมือของเขา เล็งเป้าไปที่ใบมีดคมในมือของหญิงสาวแล้วโยนไป

ติ๊งติ๊ง!

เสียงกระทบติดต่อกันดังลั่น หญิงสาวรู้สึกเจ็บชาที่ง่ามนิ้ว แม้จะใช้แรงทั้งหมดที่มี ท้ายที่สุดก็ไม่อาจถือดาบในมือไว้ได้ ก็มีเสียงหล่นลงพื้นซึ่งอยู่ไม่ไกล

“นี้……”

หญิงสาวอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์เช่นนี้

“คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน หยุดไล่ตามฉันเสียที”

เย่เทียนไม่สนใจว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่ เขาหันตัวและกำลังจะจากไป

“เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ แล้วฉันล่ะ?”

ในขณะนี้ เสียงผู้หญิงที่ไร้ความรู้สึกและอารมณ์จู่ๆก็แว่วเข้ามาในหูของเย่เทียน

เย่เทียนตกใจ และรีบขยับเท้าถอยหลังไปหลายสิบก้าว จากนั้นเขาก็หยุด เงยหน้าขึ้นมอง และเห็นข้างกายหญิงสาวปรากฏร่างหญิงสาวที่งดงามคนหนึ่ง

บุคคลนี้ได้ใช้ผ้าขาวบางคลุมหน้าไว้ แม้ว่าจะทำให้มองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ แต่พิจารณาจากหุ่นฮอต และมีเสน่ห์ของเธอ เชื่อว่าคงไม่เลว

“แกนี่มันเลวทรามไร้ยางอายจริงๆ กล้าดีอย่างไรมาดูหมิ่นศิษย์น้องหญิงของฉัน คอยดูฉันจะตัดไอ้นั่นของแกทิ้ง!”

ก่อนที่เย่เทียนจะตอบสนอง หญิงสาวที่คลุมใบหน้าก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความโกรธ ขยับเท้าแล้วพุ่งเข้าไป คมกระบี่ในมือจู่โจมไปที่ช่วงต้นขาของเย่เทียน

“จำเป็นต้องโหดเหี้ยมขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เย่เทียนรีบหลบ และบ่น “ฉันบอกแล้วว่าได้ยินเสียงร้องตะโกนเลยเข้ามาช่วยเหลือ ทำไมพวกคุณถึงไม่เชื่อล่ะ?”

“ปากผู้ชาย เชื่อไม่ได้!”

หญิงสาวที่คลุมใบหน้าตอบสนองอย่างเย็นชา กระบี่ในมือยังคงจู่โจมที่ช่วงต้นขาของเย่เทียน

น้ำเสียงและคำพูดของเธอเย็นชามาก มีความเย่อหยิ่งและแฝงด้วยความไม่พอใจ

“พวกเธอคงจะคิดว่าตัวเองเลิศเลอมากใช่ไหม? แทนที่จะแอบดูพวกเธออาบน้ำ ฉันเอาเงินไปจ้างสาวๆมาช่วยฉันยังจะดีกว่า มีพวกเธอแล้วอย่างน้อยก็ไม่ต้องช่วยเหลือตัวเอง”

เย่เทียนเลิกคิ้ว ค่อนข้างไม่พอใจกับหญิงสาวที่คลุมใบหน้า ดวงตาสีเข้มของเขาหมุนวนไปสองครั้ง แล้วพูดติดตลกว่า “แน่นอน ถ้าสำนักพวกเธอส่งนางฟ้าที่พูดจาอ่อนหวานไพเราะคนนั้นมา บางทีฉันอาจจะสนใจนิดหน่อย”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา หญิงสาวที่คลุมใบหน้ารู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกหยาม เลยโกรธสุดๆ