บทที่ 898 เขามีชีวิตอยู่รอดแล้วค่อยว่ากัน

"มิน่าล่ะซีซานจะขอบนาย ฉันหลู่ซูหางยอมรับลูกเขยอย่างนายแล้ว!"

หลังจากที่หลู่ซูหางพูดคำเหล่านี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าเย่เทียนและหลู่ซูหางจะมีความสัมพันธ์เช่นนี้ด้วย และสายตาที่มองเย่เทียนก็ซับซ้อนขึ้นทันที

ในบรรดาพวกเขา คนที่เครียดที่สุดคือกัวซิ้วเจี๋ย เดิมทีเขามั่นใจว่าแชมป์รอบคัดเลือกของกลุ่มเยาวชนนี้คือกัวหมิงเลี่ยง จะนึกถึงตัวแปรขนาดใหญ่ที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาอย่างเย่เทียนได้ไง

"ใอ่เหล่าหลู่ ซ่อนลึกจริงๆเลยนะ!"

นักพรตเต๋าชิงเฟิงเป็นคนแรกที่รู้สึกตัว และด่าด้วยรอยยิ้ม:"ถ้าไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องนี้ขึ้น คุณคิดจะบอกเราเมื่อไหร่ ว่าได้ลูกเขยดีๆ อย่างเย่เทียน?"

หลู่ซูหางฝืนยิ้ม และลูบจมูก:"เดิมทีเมื่อกี้ฉันก็คิดจะบอกทุกคนแล้ว ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องก่อนล่ะ?"

ข่งเทียนหยินซึ่งเป็นเพื่อนสนิทหลู่ซูหางลุกขึ้นยืน ส่ายหัวและพูดว่า:"ทุกคนก็รู้นิสัยของโฉวฝันเฟยดี ครั้งนี้เขาอาจจะโกรธเราไปด้วย ฉันคิดว่าทุกคนกลับไปนั่งก่อนดีไหม?"

นักพรตเต๋าชิงเฟิงเบะปากพูดว่า:"พวกเราคนตั้งเยอะ ยังต้องกลัวเขาอยู่เหรอ?"

"ใอ่แก่หน้าเงินพูดถูก เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้น ยังไงก็ต้องนั่งคุยกัน"

ปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็ยืนขึ้น และส่ายหัวพูดว่า:"เหล่าหลู่ ในเมื่อคุณบอกว่าเย่เทียนเป็นลูกเขยในอนาคตของคุณ งั้นคุณก็พาเขากลับไป แล้วค่อยพามาทีหลัง"

ในระหว่างที่พูด ปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็บุ้ยปากส่งสัญญาณไปทางเวินจี้หู่ ที่กำลังพูดพึมพำกับกรรมการที่อยู่ไม่ไกล ความหมายนั้นก็ชัดเจนแล้ว

ยังไงซะผู้รับผิดชอบการแข่งขันรอบคัดเลือกนี้คือเวินจี้หู่จากสำนักซิงเฉิน เรื่องนี้จบลงอย่างไร เขาเป็นใหญ่สุด

เจ้าสำนักแต่ละพรรคก็รู้สึกตัวกัน และพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่สายตาที่มองเย่เทียนยังคงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

ไม่ว่ายังไง หลู่ซูหางก็พาเย่เทียนออกไป เรื่องนี้ก็ถือว่าจบลง

เจี่ยซือหวี่เดินตามไป เธอไม่ได้สมัครเข้าร่วมการแข่งขันรอบคัดเลือก ดังนั้นจึงไม่ต้องคิดถึงตารางการแข่งขันครั้งต่อไป

เมื่อมองไปที่ร่างที่หายไปของเย่เทียน ชายหัวล้านที่อยู่ข้างเวทีแสดงท่าทางชื่นชม แต่ในไม่ช้าเขาก็สังเกตเห็นวูสิงที่ยืนเหม่ออยู่ข้างๆ เขาและอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว:"วูสิง ฉันรู้ว่าคุณจะโทษฉันที่จู้จี้ แต่คุณต้องเปลี่ยนนิสัยของคุณแล้วจริงๆ'"

"คุณเก่งมากเมื่อเทียบกับหลายๆ คน แต่เมื่อเทียบกับเย่เทียน กลับอ่อนกว่ามาก ฉันบอกคุณเมื่อนานมาแล้วว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน เอาเรื่องที่เกิดขึ้นมาพูด ถ้าเป็นคุณ คุณจะกล้าตะโกนใส่โฉวฝันเฟยไหม?"

"ฉัน…..."

วูสิงตกตะลึงครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเศร้าเล็กน้อย และท้ายที่สุด เขาก็ยังไม่สามารถพูดคำว่า'ไม่กล้า'ออกมาได้

เมื่อชายหัวโล้นเห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาก็ดูผิดหวัง ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า:"วูสิง คุณยังมีหนทางอีกยาวไกล!"

ในเวลาเดียวกัน ฟ่านจวิ้นซิงก็ช่วยพยุงฟ่านเฟิงเป่าลงจากเวที เมื่อมองไปที่เย่เทียนที่เดินโซเซอยู่ข้างหลังหลู่ซูหางในระยะไกล จึงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว และพูดว่า:"พ่อ ผมทำให้คุณผิดหวัง เมื่อเทียบกับเย่เทียนแล้ว ผมอ่อนกว่ามาก"

"ไม่! นายมีความคิดแบบนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้พ่อภูมิใจในตัวนายแล้ว"

ฟ่ายเฟิงเป่าส่ายหัว และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ถ้าเย่เทียน สามารถอยู่รอดจากมือโฉวฝันเฟยได้ ความสำเร็จในอนาคตจะไร้ขอบเขต เมื่อกี้ฉันบังท่าของโฉวฝันเฟยแทนเขา มันก็ให้ความประทับใจแก่เขาแล้ว ต่อไปนายต้องสนิทกับเขาให้มากๆ เมื่อเขาโตขึ้น อย่างน้อยก็สามารถช่วยให้ชางหลงของฉันเจริญรุ่งเรืองเป็นเวลาห้าสิบปี!"

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป แค่ว่ามีหลายคนใจลอยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และไม่สามารถใช้กำลังอย่างเต็มที่

ถึงแม้จะไม่บอกว่าเย่เทียนมีการฝึกฝนระดับฟ้าตั้งแต่อายุยังน้อย แค่เขากล้าพอที่จะตะโกนขอนัดโฉวฝันเฟยเป็นเวลาหนึ่งปี ความกล้าหาญของเขาก็เพียงพอที่จะได้รับความชื่นชมจากผู้คนนับไม่ถ้วน

สรุปแล้ว การต่อสู้ในวันนี้ทำให้เย่เทียนโด่งดังอย่างสมบูรณ์!