บทที่ 900 จินไห่เซวียนแพ้

"สามท่า! ฉันต้องการแค่สามท่าก็ล้มคุณได้!"

อูซิงตะโกนเสียงดัง เขย่งเท้า และในชั่วพริบตาก็ไปตรงหน้าจินไห่เซวียน และกระบี่ยาวในมือตรงไปที่หน้าของจินไห่เซวียน

เคร้ง!

จินไห่เซวียนจะถูกจัดการได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร ยกไม้ยาวขึ้นเพื่อกันไว้อย่างรวดเร็ว

แต่ว่า เหมือนวูสิงจะเดาได้ตั้งนานแล้ว ยังคงเดินไม่หยุด และเคลื่อนตัวไปข้างจินไห่เซวียนอย่างคล่องแคล่ว และฟันดาบลงไปเลย

เคล้ง!

จินไห่เซวียนยกไม้ขึ้นเพื่อกันอีกครั้ง และเตะออกไปทันที

วูสิงร้องฮึ ขยับย่างก้าวเพื่อหลบไปด้านข้าง และชกกลับไปด้วยหมัด

จินไห่เซวียนไม่กลัวเช่นกัน และชกออกไปหาเขา

ตุบ

หมัดทั้งสองปะทะกัน และมีเสียงโอดโอยทันที ไม่รอให้วูสิงเคลื่อนไหวอีกครั้ง จินไห่เซียวนใช้ประโยชน์จากแรงนี้เพื่อถอยกลับไปสองสามก้าว และหนีออกจากวงเวียนการต่อสู้ชั่วคราว

"หึหึ ดูเหมือนว่าทั้งสามท่าจะผ่านไปแล้วสินะ? ทำไมไม่เห็นฉันแพ้ล่ะ?"

จินไห่เซวียนหัวเราะเยาะเย้ย วูสิงมาพร้อมกับท่าทางที่สูงส่ง และมีความไม่พอในใจอยู่ไม่น้อย

วูสิงตกตะลึงครู่หนึ่ง และโกรธทันที แต่ก่อนที่เขาจะร้องตะโกน จินไห่เซวียนกลับใช้ประโยชน์จากการเหม่อลอยในช่วงเวลาสั้น ๆ ตีเขาด้วยไม้คมแรงๆ

วูสิงรู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว จะไม่รู้ว่าจินไห่เซวียนตั้งใจยั่วยุ และทำให้ตนเสียสมาธิได้ไง

"น่ารังเกียจและไร้ยางอาย!"

ระหว่างที่พูด การกระทำของวูสิงไม่พอใจ จึงยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว! ดาบกันเหนือศีรษะทันที

เคร้ง!

ดาบและแท่งไม้ปะทะกันอีกครั้ง และในขณะเดียวกันก็มีเสียงที่แสบหูเปล่งออกมา ประกายไฟอันแพรวพราวก็ถูกยิงออกไป

"ลงไปซะ!"

จินไห่เซวียนเปล่งเสียงตะโกนต่ำ แรงภายในที่แข็งแกร่งหมุนอย่างรวดเร็ว และแรงกดเพิ่มขึ้นอย่างมากทันที

"คุณยังไม่มีความสามารถนี้!"

วูสิงตะโกนด้วยความโกรธ แต่เดิมเขาสามารถหลบไม้ของจินไห่เซวียนได้ แต่ความหยิ่งยโสในหัวใจ ทำให้เขาต้องฝืนรับมัน

นอกจากนี้ 3ท่ายังไม่สามารถเอาชนะจินไห่เซวียนได้ และตอนนี้ถึงขั้นทำให้จินไห่เซวียนได้เปรียบแล้ว ซึ่งทำให้เขาโมโหถึงขีดสุด

วูสิงไม่ออมมืออีก เขาใช้วิชายุทธ์รัวๆ และพลังภายในที่แข็งแกร่งก็รวมตัวกันอยู่ในมือ เขายกไม้ยาวขึ้นมาก และแอบมีท่าทางที่จะดีดออกโดยตรง

สิ่งนี้ทำให้จินไห่เซวียนขมวดคิ้วทันที มือของเขาก็ขยับทันที ก็ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ เดิมทีไม้เรียวยาวตรง จู่ๆ ก็มีโซ่สองเส้นเพิ่มขึ้น และมันก็กลายเป็นกระบองสามท่อน สะบัดใส่วูสิงไปเลย

วูสิงก็ตกตะลึงทันที และก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่เขาตอบสนองอย่างรวดเร็วอีกครั้ง และรีบทรงตัว จ้องไปที่จินไห่เซวียนเขม็ง

"เชี่ย! จินไห่เซวียนนั้นมันร้ายกาจมากจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะมาไม้นี้"

"ร้ายกาจอะไรล่ะ นี่คือศึกไม่หน่ายเล่ห์!"

"มันเป็นหลักการนี้จริงๆ แต่หมอนั้นซ่อนเก่งเกินไปแล้วไหม? ฉันคิดมาตลอดว่าอาวุธของเขาคือไม้!"

ฉากนี้ยังมีการพูดคุยกันโดยผู้คนที่อยู่ด้านล่างเวที บางคนดูถูก บางคนชื่นชมและยกย่อง และการสรรเสริญและวิจารณ์ก็ปะปนกันไป

อันที่จริง ไม่ใช่แค่พวกเขา แม้แต่เย่เทียนที่เคยมั่วกันกับจินไห่เซวียนมาหลายวัน ก็ยังแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่า ตอนนี้เทคโนโลยีล้ำหน้ามาก อาวุธของจินไห่เซวียนอาจใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อทำขึ้นมา!

เมื่อได้ยินเสียงของทุกคนในกลุ่มผู้ชม ใบหน้าที่หยิ่งผยองของวูสิงก็ยิ่งบึ้ง และในใจก็โกรธมาก ไม่นึกเลยว่าจินไห่เซวียนจะมีไม้นี้ด้วย