บทที่ 929 ยังไงคุณก็คือคุณ

บนสังเวียน ฝันผงค่อยๆ ร่วงหล่น เผยให้เห็นร่างของทั้งคู่อย่างช้าๆ สภาพของทั้งสองต่างดูค่อนข้างจักรพรรดิ เสื้อผ้าท่อนบนของเย่เทียนถูกระเบิดจนขาดลุ่ย เผยให้เห็นผิวสีแทนบนตัวเขา

ส่วนจีเสว่ก็ไม่ได้ดีกว่ากันไปไหน สองมือไขว้อยู่ที่หน้าอก ถึงเสื้อผ้าท่อนบนจะไม่ขาด แต่ถ้าสังเกตดีๆ ก็จะพบว่ามือทั้งสองข้างของเธอกำลังแอบสั่นเบาๆ แสดงว่าถูกลูกหลงกระแทกเข้าไปไม่เบาเลย

“หึ!” เย่เทียนทำเสียงฮึดฮัด ดึงเสื้อที่ขาดลุ่ยบนตัวออก แล้วโยนออกไปข้างๆ ดวงตาสีดำจับจ้องไปยังจีเสว่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่

ระหว่างที่เย่เทียนเดินใกล้เข้ามา ด้านหลังขอเขาก็เหมือนปรากฏร่างของเทพแห่งสงครามผู้ไร้พ่ายออกมา พร้อมกับแรงกดดันอันมหาศาลที่พุ่งไปทางจีเสว่

หนึ่งก้าว!

สองก้าว!

……

ทุกครั้งที่เย่เทียนย่างเท้า ราวกับได้เหยียบย่ำลงไปบนหัวใจของทุกคน!

กดดันอย่างถึงที่สุด!

บางคนที่จิตค่อนข้างแข็งก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะบิดตัวเล็กน้อย เพื่อใช้มันปกปิดความกังวลที่อยู่ในใจ

ส่วนพวกที่จิตค่อนข้างอ่อนก็พากันล้มจ้ำเบ้าลงพื้น จ้องมองเย่เทียนบนสังเวียนด้วยสายตาที่ตกใจอย่างถึงที่สุด ความกดดันที่เย่เทียนมอบให้มันช่างมากมายเหลือเกิน!

คนที่รับรู้ได้ชัดเจนที่สุดก็คือจีเสว่ที่เป็นคู่ต่อสู้ของเย่เทียน เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกจักรพรรดิในสมัยโบราณจับจ้องอยู่ เพียงคำพูดเดียวของอีกฝ่ายก็สามารถตัดสินชะตาชีวิตของตนได้แล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะจีเสว่ก็อยู่ในแดนระดับฟ้าเหมือนกัน เกรงว่าลำพังจิตสังหารที่เย่เทียนสร้างขึ้นตอนนี้ มันคงทำให้สติของเธอพังทลายไปในชั่วพริบตาแล้ว!

ตุบ!

เย่เทียนก้าวเท้าอีกครั้ง ตอนที่อยู่ห่างจากจีเสว่เพียงครึ่งเมตรเขาก็ได้หยุดลง ดวงตาสีดำที่เชี่ยวกรากคู่นั้นจับจ้องไปยังจีเสว่

แต่จีเสว่ก็จ้องกลับอย่างไม่ลดละ ทั้งสองได้จ้องตากันอยู่อย่างนั้นประมาณหนึ่งนาที!

ในตอนนี้ ราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง แรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกอบอวลอยู่เต็มอากาศ สายตาที่แฝงด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันต่างจับจ้องไปยังสองคนบนสังเวียน

มีบางคน ฝ่ามือได้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว

มีบางคน รู้สึกคอแห้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

……

ในตอนนี้ แทบทุกคน รูม่านตาต่างขยายใหญ่อย่างถึงที่สุด กลัวจะพลาดจังหวะที่สำคัญที่สุดไป

ซิ่ว!

ขยับแล้ว เย่เทียนเป็นฝ่ายลงมือก่อน มือขวาพุ่งออกไปแทบจะทันที ตบไปที่แก้มของจีเสว่ เหมือนวันนั้นในวิลล่าของตระกูลหลู่ พุ่งไปด้วยพละกำลังอันมหาศาล

ความแรงกับความเร็วของการตบในครั้งนี้ ถ้าโดนเข้าไป จีเสว่คงไม่ได้จบแค่ใบหน้าบวมแดงเท่านั้น แต่มีความเป็นไปได้ที่หัวอาจจะหัวไปหลายรอบเลยก็ได้!

แต่จีเสว่ได้จ่ายค่าตอบแทนไปมากมายขนาดนี้แล้ว จะไปยอมถูกเอาชนะง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง เธอค่อยๆ ยกมือซ้ายขึ้นมา เหมือนกำลังไล่ยุง แล้วปัดการโจมตีในครั้งนี้ของเย่เทียนออกไปได้อย่างง่ายดาย

ครั้งเดียวโจมตีไม่โดน เย่เทียนก็ไม่ได้ท้อ มือซ้ายโจมตีไปอีกครั้ง และเป็นการตบไปเหมือนเดิม

ป๊าบ!

จีเสว่ยื่นมือซ้ายออกมาทันที กันฝ่ามือของเย่เทียนเอาไว้ หัวที่ก้มอยู่ตลอดก็ได้เงยขึ้น จ้องมองเย่เทียนด้วยสายตาที่น่าสะพรึงกลัว แล้วพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “แกคิดว่าฉันยังเป็นฉันคนก่อนอีกเหรอ?”

“หรือไม่ใช่?” เย่เทียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ออกมาที่มุมปาก มือขวาที่ชักกลับหดลงเล็กน้อย จากนั้นก็โจมตีอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ชกตรงเข้าไปที่หัวใจของจีเสว่

“ถึงการที่แกบรรลุถึงแดนระดับฟ้าจะทำให้ฉันตกใจอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะแพ้ให้แก! แกอย่าลืมสิตอนนี้ฉันเองก็อยู่ในแดนระดับฟ้าหนึ่งขอบฟ้าเหมือนกัน!” มือขวาของจีเสว่โบกขึ้นมาจากด้านล่าง สะกัดหมัดนี้ของเย่เทียนได้ในพริบตา

ซูว์!

ระหว่างที่พูด จีเสว่ที่เป็นฝ่ายตั้งรับก็เปลี่ยนเป็นฝ่ายรุกทันที ฝ่ามือซ้ายงุ้มลงเล็กน้อย จนกลายเป็นกรงเล็บอีกครั้งแล้วข่วนลงไปที่แขนของเย่เทียน