บทที่ 946 การกระจายอำนาจ

เดิมที มันเป็นระยะทางเพียง 500 เมตร แต่หลู่ซูหางใช้เวลาเดินไปเป็นเวลาห้านาทีก่อนที่จะถึงแท่นสูง แม้แต่คนหน้าด้านอย่างเย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอายเล็กน้อย

“ทุกคน ผมพาคนมาแล้ว” บนแท่นสูง หลู่ซูหางทักทายด้วยรอยยิ้ม จากนั้นหันศีรษะมาอีกครั้งและพูดกับเย่เทียน​​"เดี๋ยวปรมาจารย์ไร้เจตสิกจะนำคุณเอง ตามปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็พอ”

หลังจากพูดแบบนั้น โดยไม่คำนึงถึงปฏิกิริยาของเย่เทียน เขาก็ทิ้งเย่เทียนโดยตรง เดินไปที่ที่นั่งของเขา นั่งลงไปโดยตรง และมองไปที่เย่เทียนด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม

“หึ!”กัวซิ้วเจี๋ยที่นั่งอยู่ข้างๆส่งเสียงอย่างเย็นชา และร่องรอยของความไม่พอใจก็แวบผ่านสายตาที่มองเย่เทียน

สายตาของกัวซิ้วเจี๋ยไม่สามารถหนีจากดวงตาของเย่เทียน และเขาก็ได้แต่เยาะเย้ยในใจ ดูเหมือนว่ากัวซิ้วเจี๋ยคนนี้จะไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับตนเอง และเย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะคิดในใจ

ในเวลานี้ ปรมาจารย์ไร้เจตสิกได้ขึ้นมาแล้วโบกมือให้เย่เทียนตามเขาไป จากนั้นจึงเดินไปข้างหน้าก่อน ยืนอยู่หน้าแท่นสูง กดสองมือและตะโกนเสียงดัง “เพื่อนยุทธภพทุกท่าน ได้โปรดเงียบ เงียบ!"

ขณะที่คำพูดของปรมาจารย์ไร้เจตสิกลดลง สักพัก ด้านล่างเวทีก็เงียบไปครู่หนึ่ง และพวกเขาทั้งหมดมองไปที่แท่นสูงด้วยดวงตาที่สดใส อย่างไรก็ตาม สำหรับบางคน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเข้าร่วมในพิธีแต่งตั้งผู้นำยุทธภพ

เมื่อเห็นเช่นนี้ ปรมาจารย์ไร้เจตสิกพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม พอใจมาก และอ้าปากช้าๆ แน่นอน ไม่มีอะไรมากไปกว่าคำกล่าวเปิดงานและประวัติศาสตร์ของโลกบู๊ เย่เทียนฟังจนรู้สึกง่วง

ประมาณสิบห้านาทีต่อมา ปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็พูดเสียงดัง “แน่นอน ผมเชื่อว่าทุกคนรู้เกี่ยวกับสำนักเหลียนหัว แต่อาจมีบางคนไม่ทราบสาเหตุในนั้น ผมจะอธิบายให้ทุกท่านฟัง เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน โฉยฝันเฟยได้ร่วมมือกับผู้มีพลังวิเศษของสหรัฐอเมริกามีผลร้ายต่อโลกบู๊ของเรา โชคดีที่เย่เทียนพบก่อน จึงเกิดเรื่องของเมื่อวานนี้ขึ้น”

เมื่อได้ยินคำพูดของปรมาจารย์ไร้เจตสิก มุมปากของเย่เทียนก็กระตุกอย่างไม่ได้ตั้งใจ สมแล้วที่เขาว่ากันว่าขิงแก่ย่อมเผ็ด เมื่อเขาขึ้นมา เขาก็แบกรับผิดทั้งหมด คำพูดนี้ อย่าเพิ่งไปสนใจว่าโฉวฝันเฟยสมรู้ร่วมคิดกับผู้มีพลังวิเศษของสหรัฐอเมริกาหรือไม่ แม้ว่าเขาไม่ได้ทำ แต่ตอนนี้ก็ถือว่าทำแล้ว

หลังจากหยุดไปชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครถามคำถามใดๆ ปรมาจารย์ไร้เจตสิกกล่าวต่อว่า “สุดท้าย ผมเชื่อว่าทุกคนทราบดีว่าเย่เทียนได้เข้าแข่งขันในตำแหน่งผู้สมัครชิงตำแหน่งผู้นำยุทธภพ และตอนนี้แดนของเขาคือแดนระดับฟ้า และทำลายแผนการสมคบคิดของโฉวฝันเฟยและผู้มีพลังวิเศษของสหรัฐอเมริกาทั้งหมด สำนักทั้งเจ็ดของเราและสองตระกูลที่ใหญ่ได้ลงมติเป็นเอกฉันท์ว่า เย่เทียนเป็นผู้นำยุทธภพในปีนี้!”

เมื่อคำพูดของปรมาจารย์ไร้เจตสิกลดลง เสียงปรบมืออันกระตืนรือร้นก็ดังขึ้นในทันที ความแข็งแกร่งของเย่เทียนทุกคนรู้ดี และสำนักทั้งเจ็ดและสองตระกูลใหญ่ก็ได้ตัดสินใจแล้ว แม้ว่าจะมีคนจำนวนน้อยที่ไม่พอใจ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้

เสียงปรบมือดังขึ้นครู่หนึ่ง และปรมาจารย์ไร้เจตสิกก็กดสองมือลงทันทีอีกครั้ง “ตอนนี้ ยินดีต้อนรับเย่เทียนด้วยเสียงปรบมืออันกระตือรือร้น!”

ขณะพูด ปรมาจารย์ไร้เจตสิกถอยออกไปและเว้นตำแหน่งไว้

เย่เทียนรู้สึกพูดไม่ออกกับคำพูดของปรมาจารย์ไร้เจตสิก นี่หรือโลกบู๊? เหตุใดน้ำเสียงนี้จึงคล้ายกับโลกมนุษย์จัง

ความคิดทุกรูปแบบแวบเข้ามาในหัวใจของเขา แต่ท่าทางของเย่เทียนไม่ช้า เขาเดินไปที่ด้านข้างของ ปรมาจารย์ไร้เจตสิก ยิ้มและมองดูผู้คนที่อยู่ใต้แท่นสูง

ในเวลาเดียวกันคง โข่งย่งเยว่ในชุดขาว เดินขึ้นไปบนแท่นสูงอย่างช้าๆ ถือถาดอยู่ในมือซึ่งปูด้วยผ้าสีแดง ทำให้มองเห็นได้ยากว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

ปรมาจารย์ไร้เจตสิกไม่รีบ หลังจากเสียงปรบมือหายไปอย่างช้าๆ เขาเปิดผ้าสีแดงเพื่อเปิดเผยของภายใน

เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะมองดูอย่างสงสัย เพียงเห็นตราที่ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไรบนถาด และสลักอักขระทั้งสอง 'ผู้นำ' ในตราประทับขนาดเล็กไว้บนนั้น

ด้วยใบหน้าที่สง่างามและเคร่งขรึม ปรมาจารย์ไร้เจตสิกหยิบป้ายคำสั่งผู้นำยุทธภพด้วยมือทั้งสองแล้วมอบให้เย่เทียน​​"เย่เทียน ​​นี่คือป้ายคำสั่งผู้นำยุทธภพ ซึ่งแสดงถึงตัวตนของผู้นำยุทธภพ หวังว่าคุณจะรักษามันไว้ให้ดี!”