บทที่ 955 เย็นจื๊ด

“คุณเป็นใคร?” เย่เทียนขมวดคิ้ว เขาไม่รู้จักชายวัยกลางคนเลย ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะถาม

“ท่านผู้นำเย่?” เมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูยังเด็กมาก แววตาของชายวัยกลางคนก็ปรากฏขึ้นด้วยความตกตะลึง แต่เขาไม่ตอบเย่เทียน แต่กลับถามว่า”สะดวกเอาป้ายคำสั่งผู้นำยุทธภพให้ดูหน่อยไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนก็เดาได้ว่านี่อาจเป็นสิ่งที่คนขับพูด คนที่จะมารับพวกเขาบนเรือสำราญ เขาพยักหน้าทันที และเอื้อมมือออกไปและหยิบป้ายคำสั่งผู้นำยุทธภพออกจากอ้อมแขนของเขา

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชายวัยกลางคนมีความกระตือรือร้นและตื่นเต้นในดวงตาของเขา “เข้าไปคุยกันเถอะ”

เย่เทียนพยักหน้า หลีกทางให้ และเมื่อชายวัยกลางคนเข้ามาในห้อง เขาก็ปิดประตูด้วยมือ

“คารวะผู้นำเย่” ประตูเพิ่งปิด และก่อนที่เย่เทียนจะพูด ชายวัยกลางคนก็คุกเข่าข้างหนึ่งแล้ว

“เอิ่ม ไม่ต้องเกรงใจ ลุกขึ้นเร็วๆ” ​​เย่เทียนตะลึงในตอนแรก แต่เขาก็คิดได้อย่างรวดเร็ว และช่วยชายวัยกลางคนลุกขึ้น ในใจรู้สึกหมดหนทาง นี่ก็มาถึงโลกมนุษย์แล้ว ทำไมยังคุกเข่าอีกล่ะ

“ขออภัยนะ ให้ผมแนะนำตัวเองก่อน ผมเป็นสมาชิกนอกกรอบของเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย ชิโปโตะ” ชิโปโตะไม่ได้เสแสร้งและยืนขึ้นโดยตรง

“โลกมนุษย์มีเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายด้วยเหรอ?” เย่เทียนตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของ ชิโปโตะ เดิมทีเขาคิดว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนของสำนักเส้าหลิน

ชิโปโตะพยักหน้า อาจเพราะเห็นความสงสัยของเย่เทียนและอธิบายว่า"ใช่ครับ ผู้นำเย่ เนื่องจากผู้นำยุทธภพคนก่อน ได้จัดตั้งเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย เหตุผลที่เราอยู่ในโลกมนุษย์ ประการแรกเพราะความสามารถเราไม่ถึง ประการที่สอง เราถือเป็นหน่อยส่งข่าวสาร”

“โอเค” เย่เทียนพยักหน้า ดูเหมือนว่าผู้คนในโลกบู๊ก็ไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้น อย่างน้อยพวกเขาก็รู้ถึงความสำคัญของข่าวสาร

“ท่านผู้นำเย่ ผมไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ผมขอพูดตรงๆนะ เราจะไปถึงน่านน้ำอิตาลีได้ภายในเวลาประมาณสามวัน เนื่องจากเรือสำราญจะไม่จอดเรือที่อิตาลี เราจึงจะจัดให้เรืออีกอันไปรับ” ชิโปโตะกล่าวจางๆ

หลังจากหยุดชั่วคราว ชิโปโตะพูดต่อ “นอกจากนี้ เท่าที่เราทราบ กลุ่มคนที่ไม่รู้มาจากไหนก็ขึ้นเรือสำราญด้วย เพื่อความปลอดภัย ในช่วงสามวันนี้ ผมจะไม่มาหาพวกคุณ หวังว่าท่านผู้นำเย่จะเข้าใจ"

“โอเค” เย่เทียนก็เข้าใจความคิดของชิโปโตะเช่นกัน พยักหน้าเล็กน้อย ความแข็งแกร่งของชิโปโตะอยู่แค่แดนมานะสร้างซึ่งอาจไม่เลวในสายตาของคนทั่วไป แต่ต่อหน้าผู้แข็งแกร่ง มันเป็นแค่มด

“เอาล่ะ ผู้นำเย่ ผมจะไม่รบกวนพวกคุณแล้ว หลังจากสามวัน ผมจะกลับมาดูแลพวกคุณ” ชิโปโตะกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“ได้ อีกสามวันเราจะรอคุณ” เย่เทียนตอบ

ทันใดนั้น ชิโปโตะไม่ได้พูดอะไรมาก เปิดประตู ยื่นหัวออกไปสำรวจไปทางซ้ายและขวา และเห็นว่าไม่มีใครให้ความสนใจแล้วจึงเดินออกไป

เมื่อเห็นการกระทำของชิโปโตะ เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น ท่าทางแบบนั้น ทำเหมือนตัวเองดูเหมือนเป็นผู้นำการก่อการร้ายและเหมือนมาหารือเกี่ยวกับการปล้นเรือสำราญลำนี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง โดยไม่รอให้จินไห่เซวียนและโข่งจื่อโถงมา เรือสำราญก็เริ่มออกตัวแล้ว เริ่มการเดินทางเที่ยวรอบโลก 30 วัน แน่นอนว่า สำหรับเย่เทียนพวกเขา มันแค่สามวัน

เมื่อเรือเริ่มล่อง จิ่วเจี้ยเปลี่ยนจากความตื่นเต้นในตอนแรกเป็นความตื่นเต้น และคนทั้งคนก็ดูตึงเครียด ราวกับนกที่กลัวธนู

“เฮ้ จิ่วเจี้ย คุณคงไม่ใช่เมาเรือใช่ไหม?” เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เทียนก็ยกคิ้วขึ้นและถามอย่างแปลกๆ