บทที่ 962 ล้วนแล้วแต่เป็นโชค

จินไห่เซวียนหันหัวของเขา "พี่เย่ ทำไมคุณถึงมาที่นี่?"

ก่อนที่เย่เทียนจะพูด จินไห่เซวียนก็พูดอีกครั้ง ราวกับว่าเขาได้เห็นพระผู้ช่วยให้รอด และพูดอีกครั้งว่า “แต่มาก็ดีแล้ว ผมช่วยผมชนะคืนหน่อย!”

“คุณเสียไปเท่าไหร่?” เย่เทียนขมวดคิ้วและถาม

“ไม่มาก ประมาณสิบล้าน” จินไห่เซวียนพูดอย่างเฉยเมย

“อ๋า?” เย่เทียนก็ตกใจเช่นกัน ดูเหมือนว่าครอบครัวของจินไห่เซวียนจะรวยมาก

“มาๆๆพี่เย่ ผมออกเงิน ดูว่าโชคของคุณเป็นยังไง!” จินไห่เซวียนขยับตัวไปด้านข้างและลากเย่เทียนเข้ามา

เย่เทียนเหลือบมองดูสองสามที แต่ไม่เข้าใจวิธีการเล่น จากนั้นจึงถอยห่างออกไป ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "นี่เล่นอย่างไรหรือ?"

“พี่เย่ คุณล้อผมเล่นหรือเปล่า? ในตอนบ่ายยังเล่นไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ดอยู่ดีๆไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้คุณถึงไม่รู้บาคาร่า?” จินไห่เซวียนรู้สึกประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาได้ยินเช่นนี้

“ผมเล่นไม่เป็นจริงๆ ผมเล่นเป็นแค่ไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ด” เย่เทียนยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นโยนลูกเต๋าก็น่าจะเป็นใช่ไหม?” ขณะพูด จิ่นไห่เซวียนดึงเย่เทียนไปที่โต๊ะอื่นข้างๆ เขาโดยตรง และโข่งจื่อโถงก็เดินตามไป

เย่เทียนเหลือบมองดู และคิดว่าน่าจะเป็นการเดาว่าอันไหนใหญ่อันไหนเล็ก และพยักหน้าทันที “นี่น่าจะเป็น”

ทั้งสามคนรอครู่หนึ่ง หลังจากจบเกมและแจกเงิน เจ้ามือการพนันก็เขย่าลูกเต๋า ด้วยท่าทางที่ดูมีทักษะ และสุดท้ายก็ปิดลูกเต๋าด้วยเสียงเตือนดังว่า “มาๆๆ วางทุกคนแล้วนะ!"

“มาเลยพี่เย่ คุณมาวางเดิมพัน” เมื่อเห็นสิ่งนี้ จิ่นไห่เซวียนก็มอบโทเค็นคาสิโนให้เย่เทียน

“แค่อันนี้จะน้อยไปไหม?” เย่เทียนยกคิ้วและมองไปที่โทเค็นคาสิโนสีดำที่มีเครื่องหมายกากบาทห้าอันเขียนอยู่

จินไห่เซวียนมองบนใส่เย่เทียนและอธิบายว่า "พี่เย่ คุณยังไม่เคยเข้าไปในคาสิโนจริงๆเหรอ? อันนี้ 500,000 หยวนแล้ว"

“โอเค” เย่เทียนหยุดครึ่งวินาทีแล้วพูดเบาๆ ในเมื่อคุณให้ผมวาง อย่าโทษผมนะถ้าแพ้

ขณะพูด เย่เทียนก็โยนโทเค็นคาสิโนครึ่งล้านลงไปที่เล็ก

“โอเค ซื้อแล้วก็ถอยนะ!” เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังเดิมพันอยู่ เจ้ามือก็ตะโกนอีกครั้ง แล้วเปิดฝาขึ้น “สาม สาม ห้า สิบเอ็ด ใหญ่!”

ไม่ต้องสงสัย ครั้งนี้เย่เทียนแพ้

“โอ๊ย!” จินไห่เซวียนอุทานอย่างเสียใจ “น่าเสียดาย อีกนิดเดียวเท่านั้น”

หลังจากหยุดชั่วคราว จินไห่เซวียนหันหลังกลับและยัดการ์ด 500,000 ให้เย่เทียนห้าใบ”พี่เย่ คุณกับจื่อโถงก็ไปเล่นดู หากเราแยกจากกัน โอกาสในการชนะก็ค่อนข้างสูงเช่นกัน"

"จินไห่เซวียน คุณ..."โข่งจื่อโถงกำลังจะโมโห แต่จินไห่เซวียนได้หันศีรษะไปแล้ว

“พี่เย่ ดูเขาสิ!” โข่งจื่อโถงขมวดคิ้ว หน้าของเธอบวมขึ้น แม้ว่าเธอจะรู้ว่าครอบครัวของจินไห่เซวียนมีธุรกิจใหญ่โต แต่ถ้ายังแพ้ต่อไป เกรงว่าไม่ว่าธุรกิจของครอบครัวจะใหญ่ขนาดไหน ก็จะถูกเขาแพ้จนหมด

“ไม่เป็นไร เราไปดูกันก่อน” เย่เทียนส่ายหัวส่งสัญญาณให้โข่งจื่อโถงไม่ต้องกังวล