บทที่ 969 คุณไม่มีสิทธิ์

เมื่อรู้สึกถึงใบหน้าที่ลามกของจิ่วเจี้ยที่อยู่ข้างๆ เย่เทียนรู้สึกละอายใจเล็กน้อย คว้าแขนของช่ายเหมยเป่าและลากเธอเข้าไปในห้องน้ำ ในขณะเดียวกันก็สั่งว่า"ชายคนนั้นก็มอบให้พวกคุณนะ"

“เฮ้ เฮ้ เจ็บนะ!”ช่ายเหมยเป่าพยายามดิ้นรน“แม้ว่าคุณอารมณ์ขึ้นก็ไม่จำเป็นต้องใจร้อนขนาดนี้ ยังมีคนอยู่…”

“หุบปาก!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเย่เทียนเต็มไปด้วยความมืดมน และจ้องมองช่ายเหมยเป่าอย่างชั่วร้ายและลากเธอไปที่ห้องน้ำโดยตรง หากให้ช่ายเหมยเป่าอยู่ต่อ ใครจะรู้ว่าเธอจะพูดอะไรอีก

ด้วยเสียง "ปัง!"เย่เทียนดึงช่ายเหมยเป่าเข้าไปในห้องน้ำและเอามือปิดประตู

"ต้องมีอะไรแน่ๆสองคนนี้ ต้องมีเรื่องชู้สาวอย่างแน่นอน!"จิ่วเจี้ยมองไปที่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท และพูดพึมพำ

“พอได้แล้ว ธุระเป็นเรื่องสำคัญ ลองดูว่าจะสามารถถามอะไรได้ไหม”เสวียนเฉิงกล่าวจางๆแล้วหันความสนใจไปที่สิงเจ๋อที่เกือบตายอยู่บนพื้นด้วยรอยยิ้มที่โหดร้ายบนใบหน้าของเขา

“อ้า คุณทำอะไร แรงขนาดนี้ มือของฉันโดนคุณจับจนเขียวช้ำแล้ว” ขณะที่เย่เทียนปล่อยมือของเธอ ช่ายเหมยเป่าส่งเสียงด้วยความโกรธ และรีบลูบแขนที่เย่เทียนบีบเป็นสีแดงทันที

หลังจากหยุดชั่วคราว ช่ายเหมยเป่าก็ก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย เกี่ยวที่คอของเย่เทียนด้วยมือทั้งสองและพูดอย่างมีเสน่ห์ว่า "ยังมีคนอยู่ข้างนอก ทำไมคุณถึงรีบร้อนเช่นนี้"

ขณะพูด มือขวาของช่ายเหมยเป่าลูบไล้ใบหน้าของเย่เทียนอีกครั้ง หยุดที่ตำแหน่งหน้าอกของเขา และทำเป็นวงกลมต่อไป

“อย่ามาทำอย่างนี้กับผม” เย่เทียนยกคิ้วและก้าวถอยหลัง “บอกผมมา ชายคนนั้นฆ่าคุณทำไม?”

“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องการฆ่าฉัน” ช่ายเหมยเป่าเมินเฉยต่อท่าทีของเย่เทียน เข้าไปอีกก้าวหนึ่งและพูดอย่างอ่อนโยน “คุณหลบทำไม ฉันน่ารังเกียจมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

คราวนี้ ช่ายเหมยเป้าใกล้เข้าไปเพิ่ม และแม้แต่เย่เทียนก็สัมผัสได้ถึงความร้อนจากการหายใจออกของเธอ และกลิ่นหอมอ่อนๆก็ยังคงกระทบปลายจมูก

“ถ้าทำให้ผมโกรธจริงๆ ผลของคุณก็ไม่ดีแน่” เย่เทียนขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา

“ต้องการผลอะไรเหรอ?”ช่ายเหมยเป่าไม่กลัวคำขู่ของเย่เทียนเลย

ถูกยั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ หากเย่เทียนยังไม่ทำอะไร เขาก็จะไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ ก็มีเสียงเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา มือขวาของเขาก็ยื่นออกมาทันที เขากอดเอวเรียวของช่ายเหมยเป่าและก้มศีรษะลงเล็กน้อย ค่อยๆจูบลงไป

ช่ายเหมยเป่าคาดไม่ถึงการกระทำของเย่เทียน ด้วยสายตาที่โกรธจัดฉายแววในดวงตาของเธอ เธอรีบวางมือบนหน้าอกของเขา ผลักเย่เทียนออกไป ถอยกลับไปสองสามก้าวแล้วมองเย่เทียนอย่างระมัดระวัง

“ทำไม?ไม่เล่นแล้วเหรอ?” เย่เทียนเย้ยหยัน “ในเมื่อไม่เล่นแล้ว ก็ฟังให้ดี ถ้าผมถามหนึ่งคำ คุณก็จงตอบหนึ่งคำ!”

หลังจากหยุดชั่วคราว เย่เทียนก็ยกรอยยิ้มแปลกๆที่มุมปากของเขาและหัวเราะอย่างเย็นชา "อีกอย่าง ทางที่ดีคุณไม่ควรโกหกผม ตอนนี้เสวียนเฉิงและจิ่วเจี้ยยังคงสอบปากคำอยุ่ ถ้าสิ่งที่คุณพูดไม่ตรง ผมรับรองว่าคุณจะต้องเสียใจภายหลัง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของช่ายเหมยเป่าก็ดูน่าเกลียด ในเวลานี้ คนอื่นเป็นมีดเป็นเขียง ส่วนตัวเราคือเนื้อคือปลาที่รอให้คนอื่นฆ่าฟัน เธอไม่รู้จริงๆว่าเย่เทียนจะทำอะไรออกมาได้บ้าง"คุณอยากรู้อะไร?"

“คำถามแรก คุณกับจอห์นนี่เป็นอะไรกัน?” เมื่อเห็นว่าช่ายเหมยเป่าให้ความร่วมมือ เย่เทียนก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ความสัมพันธ์แบบหัวหน้ากับลูกน้อง” ช่ายเหมยเป่ากล่าวอย่างเย็นชา

ซ่า!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนก็ยกคิ้วและโจมตีทันทีด้วยมือขวา ตีหน้าผากของช่ายเหมยเป่าราวกับสายฟ้า