บทที่ 987 เรื่องอะไรถึงต้องให้เกียรติคุณ

"นี่คุณยังจะพนันอยู่อีกเหรอ?" มุมปากของจ้าวเกาหมิงกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย และถึงกับกำหมัดขึ้นมา

"ต้องแน่นอนอยู่แล้วครับ ผมก็บอกไปแล้วว่า ผมเป็นคนที่ใช้เงินฟุ่มเฟือย แป๊บเดียว ผมก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหนหมดแล้ว" เย่เทียนพูดอย่างมั่นใจ

"ฮ่า ฮ่า" จากนั้นสีหน้าของจ้าวเกาหมิงที่มีความสุขก็หายไปทันที แล้วหัวเราะเยาะ "น้องเย่ ก็ดีอยู่นะครับ เอาเป็นว่าพี่ใหญ่คนนี้ขอสักครั้งจะได้ไหม? เดี๋ยวอีกวันหนึ่ง ผมขอเชิญคุณมารับประทานอาหารสักมื้อเพื่อเป็นการชดเชยให้น้องชาย เป็นไงครับ?"

จ้าวเกาหมิงทนแล้วทนอีก ในเมื่อตอนนี้ยังอยู่บนเรือ และยังมีคนจับตาดูเย่เทียนอีกมากมาย เขาเองก็ไม่กล้าลงไม้ลงมือ ถ้าไม่อย่างนั้น ชื่อเสียงของเรือลำนี้คงเสียชื่อหมดแน่ ถึงตอนนั้นคงเสียหายมากกว่านี้เ

"คุณคือใครครับ? ทำไมผมต้องเห็นแก่หน้าคุณด้วย? มาถึงก็มายุ่งเรื่องของกู แล้วยังให้กูเห็นแก่หน้ามึงอีกเหรอ? ฮึ่ม ตามที่กูพูด ถ้าวันนี้กูไม่ได้เงิน 5 พันล้าน กูจะไม่ยอมหยุดเล่นเด็ดขาด!" เย่เทียนอุทาน พร้อมกับสีหน้าที่ไม่พอใจ เหมือนกับยังแค้นเรื่องเมื่อสักครู่

ยิ่งเย่เทียนยิ่งพูด สีหน้าของจ้าวเกาหมิงก็เริ่มดูไม่ได้มากขึ้นเท่านั้น ในเมื่อเย่เทียนพูดขนาดนี้แล้ว เขาก็รู้แล้วว่าการที่จะหยุดเย่เทียนไม่ใช่เรื่องง่าย

"ทำไม? หรือว่าพวกแกไม่มีปัญญาหาเงินจำนวนนี้ออกมางั้นเหรอ? ถ้าไม่มี เดี๋ยวฉันเดินออกไปบอกกับคนข้างนอกให้เอง ว่าที่พวกเขาเล่นนั้นไร้ประโยชน์!" เย่เทียนเยาะเย้ยไปมา

เย่เทียนบังคับตัวเองจนหมดหนทาง แม้ว่าเขาจะใจแคบมาก และจะแค้นอยู่บ้าง หรือมีคนตั้งใจส่งคนมาสร้างปัญหา จากนั้นจ้าวเกาหมิงก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า "ได้ครับ ในเมื่อน้องเย่อยากจะเล่น ผมตอบตกลงก็ได้ แต่ผมขอนัดเป็น คืนพรุ่งนี้เวลาเดิม เป็นไงครับ?"

"อะไรนะ? จะไปเรียกคนมาช่วยอย่างนั้นเหรอ?" เย่เทียนขมวดคิ้ว พร้อมกับยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ได้ ผมตกลง เวลาขอเป็นพรุ่งนี้เวลานี้นะครับ!"

หลังจากนั้น เย่เทียนก็พูดว่า "ไห่เชียน พวกเราไปกันเถอะ เถ้าแก่จ้าวคงไม่อยากเอาเงินให้เรา ทั้งๆ ที่ 28.8 พันล้านก็ได้!"

หลังจากพูดจบ ไม่มองแม้แต่จ้าวเกาหมิง และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินตรงออกไปทางประตู

จินไห่เซวียนเองก็ยังเตือนจ้าวเกาหมิงด้วยการจ้องไปมอง จากนั้นก็เดินตามเย่เทียนออกไปพร้อมกัน

ทันทีที่ถึงประตูทางออก จู่ๆ เย่เทียนก็หยุดเดิน และพูดแบบหันหลังว่า "เถ้าแก่จ้าว ที่นี่เป็นเขตมหาสมุทรสากล เป็นที่ที่เหมาะสำหรับฆ่าคนอย่างมากเลยนะครับ!"

เมื่อได้ยินเย่เทียนพูดอย่างนี้ ทุกคนเองก็ถึงกับอึ้ง นี่เป็นการเตือน? จ้าวเกาหมิงเองก็ถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมา ไม่เข้าใจสิ่งที่เย่เทียนต้องการจะสื่อ

แต่ทว่าเย่เทียนแทบจะไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของพวกเขาเลย หลังจากพูดจบ ก็พาจินไห่เซวียนเดินออกไปทันที

"นายครับ ขอโทษครับ ผมพลาดเอง" ทันทีที่เย่เทียนเดินออกไป ไช่เซิ่งก็พูด และคุกเข่าลงต่อนหน้าจ้าวเกาหมิง พร้อมกับสีหน้าละอายใจ

"ยืนขึ้นมาเถอะ นี่ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก แค่เราประเมินความสามารถของเขาต่ำไปหน่อย" จ้าวเกาหมิงส่ายหัวไปมา พร้อมกับจ้องไปที่ประตูที่ไม่มีคน พร้อมกับสีหน้าที่เคร่งขรึม

"อย่างนั้น นายครับ ต่อไปเราจะทำอย่างไรต่อดีครับ? ให้ผมไป……" ไช่เซิ่งไม่ได้พูดต่อแต่ทำท่าเชือดคอตัวเอง

"ไม่ได้" จ้าวเกาหมิงส่ายหัวไปมา และพูดว่า "อย่างแรก ในเมื่อเขากล้าขึ้นเรือมา นั้นก็แปลว่าเขาเองก็กล้าหาญไม่เบา อย่างที่สอง คือคำที่เขาพูดก่อนที่จะไปนายเองก็ได้ยินแล้ว ไม่ว่ามันจะเป็นการเตือนหรือว่าอะไรก็ตาม แต่นั่นหมายความว่าเขาเองนั้นเตรียมตัวมาดีแล้ว ถ้าไม่หมดหนทางจริงๆ ก็จะไม่ทำเรื่องแบบนี้เด็ดขาด"

สำหรับจ้าวเกาหมิงแล้ว เย่เทียนตายได้ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม จะมาตายบนเรือไม่ได้เด็ดขาด ในเมื่อตอนนี้ยังไม่รู้รายละเอียดของอีกฝ่าย และยังมีมือขวาของเขาอีก!

"อย่างนั้น จะพนันกับเขาจริงๆ เหรอครับ?" ไช่เซิ่งขมวดคิ้วขึ้นมา "นายครับ ไอ้เด็กนั้นมันชั่วมาก แม้ว่าผมจะอายุมากแล้ว แต่คนอย่างเขา ผมก็เพิ่งเคเห็นเป็นครั้งแรกเนี่ยครับ"

เมื่อนึกถึงตอนที่เล่นพนัน ไช่เซิ่งก็แอบถอนหายใจ แม้ว่าเขาจะอายุน้อยกว่าก็ตาม แต่ทักษะการเล่นพนัน เขาเองก็เทียบไม่ติดเหมือนกัน ที่แพ้ก็เพราะฝีมือการโกงของเขา!