บทที่ 989 ดูละครพอกันหรือยัง

"โอ้?" เย่เทียนตกใจแล้วยิ้มอย่างเย็นชาพร้อมบอกว่า "อะไรคือไม่เกรงใจ? ฟ้ายังไม่มืดเลย คุณผู้หญิงคนหนึ่งมาหาผมด้วยมีดแบบนี้ ผมมากกว่าน่ะที่อยากถามคุณว่ามันหมายความว่าไง?"

"ฉัน ฉัน......" เสี่ยวหลิงพูดไม่ออกในชั่วขณะ

เขาใช้ประโยชน์จากความฟุ้งซ่านของเสี่ยวหลิง ดวงตาของเย่เทียนมองต่ำลงเขาออกแรงเตะเท้าของเขาอย่างแรงพุ่งตัวเข้าไปอยู่ตรงหน้าของเสี่ยวหลิง ยื่นมือไปคว้ามีดในมือแล้วโยนมีดทิ้งไปที่มุมห้อง

"อ้ะ!" เสี่ยวหลิงกรีดร้องเธอถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปติดกับผนังห้อง "คุณ คุณอยากทำอะไรกันแน่?"

อุปกรณ์ปกป้องตัวเองชิ้นสุดท้ายก็ถูกเย่เทียนโยนทิ้งแล้ว อยู่ในห้องของเย่เทียนสองคนตามลำพังอีกด้วย บวกกับรอยยิ้มอันชั่วร้ายบนใบหน้าของเย่เทียน คนเป็นผู้หญิงใครกันจะไม่กลัว!

เย่เทียนเดินเข้าใกล้เสี่ยวหลิงคว้ามือของเธอทั้งสองข้างกดเธอไปที่ผนัง ก้มศีรษะลงเล็กน้อยมองที่ใบหน้าที่หวาดกลัวของเสี่ยวหลิง เย่เทียนยิ้มอย่างชั่วร้าย "ตอนนี้มันขนาดนี้แล้ว คุณคิดว่าผมอยากอะไรล่ะ?"

ทั้งสองคนตัวชิดกันมากจนเสี่ยวหลิงสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ของเย่เทียน เธอหน้าแดงขึ้นมาทันทีราวกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง "คุณ ฉัน......"

"บอกมาจ้าวเกาหมิงส่งคุณมาใช่ไหม? อยากใช้กลยุทธ์สาวงามเหรอ? แต่คุณก็โง่เกินไปหรือเปล่า? เพิ่งได้เห็นหน้าก็คว้ามีดออกมาแล้วคุณนี่มันโง่จริงๆ เลย" เมื่อเห็นว่าเสี่ยวหลิงหวาดกลัวจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว เย่เทียนยิ้มชั่วร้ายอีกครั้งและถามด้วยเสียงเข้ม

"ไม่ใช่ค่ะ ฉัน ฉันแค่อยากถามคุณว่า คุณทำลูกเต๋าพวกนั้นได้อย่างไร?"

เมื่อได้ยินแบบนี้เย่เทียนก็ตกใจ ในใจก็รู้สึกตลกมาก ผู้หญิงคนนี้มาหาเขาเพียงลำพังเพื่อเรื่องนี้? โง่ได้ใจจริงๆ เลย

"คุณหมายถึงนี่เหรอ?" เย่เทียนปล่อยมือแล้วเดินถอยหลังเล็กน้อย ในมือขวาของเขามีลูกเต๋าห้าลูกที่ทำจากทองคำบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นลูกเต๋าห้าลูกที่ไช่เซิ่งเคยตั้งไว้ก่อนหน้านี้!

"คุณ คุณทำได้ยังไง?" เมื่อเห็นลูกเต๋าทั้งห้า เสี่ยวหลิงก็รู้สึกยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นและรีบถามจนลืมสภาพแวดล้อมที่เธออยู่ในขณะนี้

"ฮึ!" เย่เทียนยิ้มอย่างเย็นชา พลิกมือขวาแล้วเก็บลูกเต๋าอีกครั้ง "ตอนนี้คุณยังไม่มีสิทธิ์ถามสิ่งนี้ รบกวนให้ความร่วมมือและตอบคำถามของผมด้วย แน่นอนคุณไม่ให้ความร่วมมือก็ได้แต่ผมรับรองไม่ได้ว่าผมจะไม่ทำอะไรคุณ!"

เสี่ยวหลิงขมวดคิ้วและจ้องไปที่เย่เทียนด้วยสายตาที่โหดร้าย "ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันทรยศท่านไช่หรอก!"

"หื้ม? ยังจะหยิ่งอีก? คุณยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เหรอ?" เย่เทียนตะลึงครู่หนึ่งแล้วยิ้มอย่างเย็นชา

"คุณปล่อยฉันไปตอนนี้ฉันจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือไม่ก็ฆ่าฉันให้ตายเลยดูว่าคุณจะหลุดพ้นได้ไหม!" เสี่ยวหลิงพูดอย่างไม่กลัวอะไร

"ความคิดดีมาก แต่ผมไม่ชอบสองตัวเลือกนี้มากนัก ดังนั้นผมต้องเลือกตัวเลือกที่สาม!" เย่เทียนส่ายหัวแล้วยิ้มอย่างน่าเสียดาย

ขณะพูดเขาเดินถอยหลังไปสองสามก้าวติดกับโต๊ะแล้วหยิบมีดผลไม้บนโต๊ะขึ้นมาขู่เสี่ยวหลิงอีกครั้ง

"คุณอยากทำอะไร!" ทันใดนั้นเสี่ยวหลิงทั้งตกใจและกลัว เธอรีบตะโกนเสียงดังหวังจะทำให้เย่เทียนหนีไป

แต่ว่าเย่เทียนจะกลัวอย่างง่ายดายได้อย่างไร เขาเอื้อมมือซ้ายออกทันทีเสี่ยวหลิงยังไม่รู้ตัวเสื้อผ้าบนร่างกายของเธอหายไปแล้ว เหลือเพียงชุดชั้นในการ์ตูนสพันจ์บ็อบที่เหลือยังอยู่บนร่างกายของเธอ

เมื่อเห็นสิ่งนี้เย่เทียนก็กลืนน้ำลาย ต้องบอกว่าหุ่นของเสี่ยวหลิงก็ไม่ได้แย่ ผิวขาวและมีสัดส่วนที่สวยงามมาก

เย่เทียนก็อยากจะหัวเราะในใจเช่นกันอายุอย่างน้อยของเสี่ยวหลิงก็ยี่สิบห้ายี่สิบหกแล้ว ไม่คิดว่ายังสวมใส่ชุดชั้นในการ์ตูนแบบนี้อยู่