บทที่ 998 ฉันจะเอามือของคุณไปทำอะไร

“ไม่เป็นไร คุณมาคอมบ์คุณลองคิดดูดีๆ ฉันเชื่อใจคุณ!”เพียงแต่ถึงตอนนี้ จ้าวเกาหมิงทำได้เพียงให้กำลังใจมาคอมบ์เท่านั้น!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มาคอมบ์ก็ยิ้มอย่างขมขื่นใจ และหลับตาลงช้าๆ ทุกๆคนไม่กล้าที่จะรบกวน ไม่ว่าจะเป็นชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ มันก็ขึ้นอยู่กับมาคอมบ์เท่านั้น!

เย่เทียนก็ไม่ได้เร่งเขาด้วย ตอนนี้ลูกเต๋าอยู่ในมือแล้ว เขาไม่กังวลเลยสักนิดว่ามาคอมบ์จะยังสามารถเล่นกลอุบายได้

มาคอมบ์จ้องไปที่เย่เทียน เลิกคิ้วเล็กน้อย และก็ถอนหายใจตลอดเวลา แม้ว่าเขาจะอยู่ในแดนระดับฟ้าเหมือนกัน แต่จากการที่เย่เทียนลงมือเมื่อสักครู่ เขารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียน

ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที มาคอมบ์ค่อยๆลืมตาขึ้น ถอนหายใจเล็กน้อย และทายว่า“ศูนย์แต้ม!”

“ฮ่าๆ น่าเสียดาย คุณแพ้อีกแล้ว!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เทียนยิ้ม ด้วยรอยยิ้มที่เจิดจ้าผิดปกติ ขณะพูดก็ค่อยๆเปิดถ้วยลูกเต๋าขึ้น แม้ว่าลูกเต๋าข้างในจะยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่ลูกเต๋าทั้งห้าก็อยู่ในนั้นสภาพดี ข้างในไม่ใช่ศูนย์แต้ม!“ฉันแพ้แล้ว”มาคอมบ์ส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น เพราะเมื่อกี้ถูกเย่เทียนขัดขวางไว้ เขาเลยไม่รู้ว่าตอนนี้กี่แต้ม และเหตุผลที่เขาบอกว่าศูนย์แต้มนั้น เป็นเพียงการเดาสุ่มเท่านั้น

ฉันแพ้แล้ว คำพูดง่ายๆสามคำนี้ ราวกับค้อนที่กระแทกเข้าที่หัวใจของ จ้าวเกาหมิงทำให้เขาหายใจลำบาก แพ้แล้ว และก็แพ้อีกแล้ว!

“ไม่!” ในสถานการณ์ที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ จ้าวเกาหมิงตะโกนเสียงดัง “นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

“หึหึหึ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นไปได้คำพูดนี้คุณไม่เคยได้ยินหรือ?” เย่เทียนยิ้ม ด้วยใบหน้าประชดอย่างสุดจะพรรณนา……

ด้วยความพ่ายแพ้ของมาคอมบ์อีกครั้ง และเย่เทียนได้ชัยชนะอีกครั้ง สีหน้าของจ้าวเกาหมิงดูแย่มากๆ รวมๆกันแล้ว เขาสูญเสียเงินมากกว่าห้าหมื่นกว่าล้าน และตัวเองก็ยังต้องสูญเสียแขนข้างหนึ่ง ขาดทุนสุดๆ!

“เถ้าแก่จ้าวคุณคิดว่าฉันควรจะเอามือซ้ายของคุณดี? หรือมือขวาดีกว่า?” เมื่อมองจ้าวเกาหมิงที่ใบหน้าดูแย่สุดๆ เย่เทียนก็อดหัวเราะไม่ได้

“คุณมาคอมบ์……” เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน จ้าวเกาหมิงก็รีบตะโกนไปทางมาคอมบ์โดยหวังว่ามามาคอมบ์จะออกหน้ามาช่วย

เพียงแต่ว่าความจริงมันเป็นเรื่องที่โหดร้าย สำหรับคำพูดของจ้าวเกาหมิง มาคอมบ์ไม่ได้ขัดขวาง เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็หลับตาลง ด้วยท่าทีที่แสดงว่าฉันไม่สนใจ

“คุณ……” ใบหน้าของจ้าวเกาหมิงเคร่งขรึม ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าเดิม

สำหรับท่าทางของทั้งสองคน เย่เทียนได้แต่แอบเยาะเย้ย ดูเหมือนว่าในองค์กรก็ไม่ได้กระจอกอย่างที่คิดไว้!

แม้ว่าจะแอบดูหมิ่น แต่เย่เทียนก็ยังคงเปิดปากพูด “เอาล่ะๆ ฉันแค่หยอกล้อเถ้าแก่จ้าวเท่านั้น ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนี้ ฉันเอามือของคุณมาก็ไม่มีประโยชน์ อย่างนี้ดีกว่า คุณหาเงินเจ็ดหมื่นล้านมาให้ฉัน เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป โอเคไหม?”

จ้าวเกาหมิงไม่พูดอะไร แต่พยักหน้าเล็กน้อยด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ อย่างไรก็ตามไม่มีใครอยากสูญเสียแขนและขา!

“เอาล่ะ คุณ มาคอมบ์ วันนี้ฉันสนุกมาก แต่พอแค่นี้เถอะ ฉันหิวแล้ว” เย่เทียนยิ้ม และลุกขึ้นยืน “สำหรับเงื่อนไขฉันยังคิดไม่ออก รอฉันคิดได้แล้วฉันจะไปพบคุณเอง”

หลังจากพูดจบ โดยไม่รอมาคอมบ์ตอบกลับ เย่เทียนก็หันไปมองจ้าวเกาหมิง “เถ้าแก่จ้าวเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ฉันเชื่อว่าคุณต้องใช้เวลาจัดเตรียม เอาอย่างนี้ดีกว่า ระยะทางจากที่นี่ไปอีกท่าเรือหนึ่งอาจจะใช้เวลาอีกสองวัน ฉันหวังว่าถึงเวลานั้นจะได้เห็นเงินก้อนนั้น”

หลังจากพูดจบ เย่เทียนยกขาและก้าวไปในทิศทางประตูห้อง ช่ายเหมยเป่ารีบตามไป และทั้งสองก็ออกจากห้องพร้อมกัน

จ้าวเกาหมิงยังงงงวยอยู่ นี่เย่เทียนกำลังเล่นอะไรอยู่? ให้เวลาตัวเองในการไปเตรียมเงินจริงหรือ? เป็นไปได้เหรอที่เขาไม่กลัวว่าตัวเองจะหลบหนี? หรือว่า ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งมักจะเป็นคนที่กล้าหาญ?