บทที่ 159 ไม่เท่ากับว่าบินหายไปหรือ

เฉินเสียนกลับไปเลือกนักพนันชั้นดีที่ติดการพนันและแต่งตัวดีกว่าคนทั่วไปในบ่อนเชียนจิน รอจนพวกเขาเล่นพนันแพ้จนหมดตัว ก็จะไปยืมเงินเพื่อต่อทุน แต่ยืมได้ไม่เกินสามวัน หลังจากสามวัน ต้องเอามาคืนรวมทั้งดอกเบี้ย

ดอกเบี้ยนี้ย่อมแพงมาก ยืมห้าตำลึงต้องคืนหกตำลึง ยืมสิบตำลึงต้องคืนสิบสองตำลึง

ในต้าฉู่ยึดถือเรื่องสัญญา เพียงลงลายนิ้วมือในสัญญาทุกอย่างก็เป็นการสำเร็จมีผลตามกฏหมาย เมื่อถึงเวลาหากไม่คืนเงิน ก็สามารถนำไปฟ้องทางการได้

ในวันแรกเฉินเสียนสามารถดึงมือนักพนันมาเขียนสัญญาได้หนึ่งคน โดยยืมไปสิบตำลึง

อวี้เยี่ยนยืนปวดใจอยู่ข้างๆ ราวกับว่าสิบตำลึงนั้นบินหายไปแล้ว

นางกล่าวขึ้น "คุณชาย ถ้าเขาหอบเงินหนีไปไม่คืนจะทำเช่นไร？"

"หนีหรือ？"เฉินเสียนขมวดคิ้ว "เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าวงการพนันเข้าไปแล้วลึกยิ่งกว่ามหาสมุทร การติดพนันเลิกง่ายเช่นนั้นเลยหรือ？"

คนที่เฉินเสียนจะให้ยืมเงิน ล้วนเป็นคนที่เธอได้รู้เรื่องราวมาแล้ว คนที่เข้าออกบ่อนเชียนจินทุกวัน ทุกคนในบ่อนคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี

เฉินเสียนให้พวกเขาหยิบยืมเพียงชั่วคราวเท่านั้น

ผลสุดท้ายสามวันผ่านไปแล้ว แต่ยังไม่มีคนเอามาคืน

อวี้เยี่ยนก็พูดขึ้นด้วยความกังวล "ท่านดูสิ บ่าวว่าแล้วว่าต้องไม่มาคืน"

เฉินเสียนเข้าไปหาเขาในบ่อน ยื่นสัญญาให้เขาดู หรี่ตามองแล้วถามเขา "พี่ชาย ท่านลืมเรื่องอะไรไปหรือไม่？"

นักพนันคนนั้นกำลังมือขึ้น จึงไม่ได้สนใจเธอ เขาผลักเฉินเสียนออก "ออกไปๆ"

เฉินเสียนยิ้ม เก็บสัญญาเข้าไปในแขนเสื้อ แล้วไปหาชายร่างกำยำที่เฝ้าประตูอยู่ "พี่ชาย พวกท่านต้องการรับงานพิเศษหรือไม่？"

ชายร่างกำยำมองเธอแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ

เฉินเสียนพูดต่ออย่างยืดยาว "ด้านในมีคนติดหนี้ข้าอยู่สิบสองตำลึง หลังจากเขาออกมาจากบ่อนแล้วหากท่านสามารถทวงเงินคืนให้ข้าได้ ข้าจะรับเงินแค่สิบตำลึง ส่วนอีกสองตำลึงที่เหลือข้าให้ท่านเอาไปซื้อเหล้า ข้ามีหนังสือสัญญา"

สองตำลึงนั้นเทียบเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของชายร่างกำยำคนนั้น

นักพนันที่ยืมเงินแล้วไม่คืนคนนั้นเมื่อออกมาจากบ่อน เดินผ่านตรอกเล็กๆ ก็ถูกทุบตีจนจำหน้าไม่ได้ และในที่สุดก็ต้องคืนเงินที่เขาค้างชำระด้วยมือเขาเอง

เมื่อมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นแล้ว รายต่อๆไปก็ง่ายที่จะจัดการ

ค่อยๆมีคนทยอยเข้ามาเขียนสัญญากับหมอดู แล้วไปยืมเงินจากเฉินเสียน หากพบว่ามีคนยืมเงินแล้วไม่คืน ก็จะมีชายเฝ้าประตูร่างกำยำเข้ามาช่วยทวงให้

ใครก็ไม่อยากจะโดนทำร้ายร่างกาย จึงทำได้เพียงคืนเงินกลับไปตามจำนวนเท่านั้น

เมื่อครบสามวันเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยก็ถูกทยอยส่งคืน

เฉินเสียนก็ไม่ใช่จะให้คนยืมพร่ำเพรื่อ ก่อนจะให้ยืมเงินก็จะมองทั้งเสื้อผ้าการแต่งกายและบุคคลิกว่าบุคคลนั้นมีความสามารถพอที่จะคืนเงินหรือไม่

หากมีคนธรรมดามายืมอวี้เยี่ยนก็จะเริ่มไต่ถาม "ท่านมีครอบครัวหรือไม่？"

"มี"

"มีลูกหรือไม่？"

"มี........"

เช่นนั้นท่านจะมายืมทำไม ที่บ้านไม่มีเงินแล้วจะยังมาเล่นพนัน ยืมไปแล้วใครจะช่วยท่านจ่าย รีบไสหัวไป กลับบ้านไปดูแลลูกเมียเถอะ"

เมื่ออยู่ในตลาด ต้องดูการตลาด

อวี้เยี่ยนและเฉินเสียนได้เรียนรู้พฤติกรรมของพวกอันธพาล เพื่อที่จะสามารถต่อสู้กับผู้อื่นได้

จนมีวันหนึ่ง มีนักพนันที่สิ้นหวัง สูญเสียทรัพย์สมบัติ และต้องการยืมเงินเพื่อถอนทุนคืน

แต่บ่อนเชียนจินกลับไม่ยอมให้เขายืมเงิน

เขาพาลูกและเมียมาที่แผงของเฉินเสียนอย่างจนตรอก

นักพนันผู้นั้นไม่รู้ว่าติดพนันอยู่นานแค่ไหน ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ทุบตีผู้เป็นเมียล้มลงกับพื้นอย่างหยาบคาย ใช้สองมือตบโต๊ะแล้วถามขึ้น "เจ้าดูหน่อยว่า ผู้หญิงคนนี้กับลูกสาวข้าราคาเท่าไหร่ เจ้าเอาเงินมาให้ข้า ข้าจะขายพวกนางให้เจ้า"