บทที่ 176 ท่านมาได้อย่างไร?

"เซียงซั่น เจ้าบอกว่าเจ้าไร้สิ้นทางเลือก แต่ในขณะที่เจ้ากำลังเดินอยู่บนทางที่ไร้ทางเลือกนั้น เจ้ากลับคิดวางแผนหาวิธีที่จะทำให้ตัวเองได้รับประโยชน์สูงสุด"

เฉินเสียนปัดฝุ่นที่เสื้อด้วยความใจเย็นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วพูดต่อว่า : "ข้าคิดว่าเวลาผ่านไปหลายวัน มันคงจะเพียงพอที่เจ้าจะได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วน ว่าเจ้าทำอะไรผิด ดูแล้ว เจ้าคงจะไม่ได้สำนึกแม้แต่นิดสินะ เจ้าต้องอยู่ที่นี่เพื่อที่จะเรียนรู้และยอมรับชะตากรรมของตัวเจ้าเอง"

พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ เฉินเสียนจึงหมุนตัวแล้วเดินจากไป

เซียงซั่นตะโกนตามหลังดังลั่น : "พระองค์บอกให้หม่อมฉันสำนึกผิดหม่อมฉันก็ต้องสำนึกผิดหรือ หากว่าหม่อมฉันสำนึกผิด แล้วพระองค์จะช่วยหม่อมฉันออกไปจากที่นี่หรือ?"

ข้างนอกเสียงดังวุ่นวายเกินไป ถึงแม้ว่าเซียงซั่นจะหัวใจล้มเหลวแตกสลายอยู่ข้างในห้องนั่น ก็ไม่มีผู้ใดได้ยิน

และถึงแม้จะได้ยิน ก็คงจะไม่มีใครมาสนใจ

เฉินเสียนหยุดเดิน หมุนตัวกลับไปมองนาง เลิกคิ้วด้วยสีหน้าที่ร้ายกาจ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียหน่อย แต่หลังจากมาในวันนี้ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"

เซียงซั่นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "พระองค์เสแสร้งให้น้อยหน่อย พระองค์คิดว่าหม่อมฉันจะเชื่อพระองค์หรือ? วันนี้พระองค์จะไม่สามารถเดินออกจากห้องนี้ไปได้!"

เฉินเสียนหรี่ตาลง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?"

เซียงซั่นจึงพูดขึ้นว่า : "พระองค์เดินออกจากห้องนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว หม่อมฉันจะเปิดเผยฐานะของพระองค์ที่แต่งหญิงเป็นชายกลางห้องโถงนั่น! เป็นสตรีแต่กลับกล้ามาเที่ยวหอนางโลม ข้างในนี้เต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ที่หิวกระหายอย่างบ้าคลั่ง หม่อมฉันไม่เชื่อว่าวันนี้พระองค์จะย่างก้าวออกไปจากที่นี่ได้"

เห็นเฉินเสียนไม่พูดอะไรออกมา เซียงซั่นจึงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งต่อ : "ถึงแม้ว่าพระองค์จะเปิดเผยว่าตัวเองเป็นองค์หญิง แต่อยู่ในที่แบบนี้ใครมันจะไปเชื่อคำพูดของพระองค์ มีผู้หญิงมาส่งถึงที่ตั้งสองคน แม่เล้าของหอนางโลมคงดีใจไม่น้อย ไม่แน่พระองค์อาจจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับหม่อมฉันก็เป็นได้!"

เฉินเสียนเดินย้อนกลับไปอีกครั้ง พูดขึ้นอย่างใจเย็น : "งั้นข้ายังไม่รีบกลับ นั่งเล่นในห้องของเจ้าสักพักก่อน ถือโอกาสฟังเจ้าเสียหน่อย ว่าที่อยากให้ข้าอยู่ที่นี่ต่อเจ้าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่"

เซียงซั่นเห็นใบหน้าที่สงบนิ่งของเฉินเสียน นางรู้สึกเกลียดที่ไม่สามารถฉีกใบหน้าที่เมินเฉยไม่แยแสนั้นได้ อยากให้เธอหวาดผวาเหมือนกับที่นางเป็น!

เซียงซั่นมองชาที่อยู่บนโต๊ะข้างเฉินเสียนเหลือเพียงครึ่งถ้วย จึงพูดขึ้นอย่างชอบใจ : "เมื่อครู่พระองค์คงดื่มชานี้สินะ"

เฉินเสียนไม่ได้ตอบแต่กลับถามไปว่า : "แล้วยังไง?"

เซียงซั่นไม่มีอะไรให้น่าสังเวชและสมเพชเวทนา นางหัวเราะอย่างชั่วร้าย : "หม่อมฉันใส่ยาชุนฮวาถีลงไปในถ้วยชาของพระองค์ พระองค์รู้หรือไม่ว่ามันคืออะไร? มันเป็นยาปลุกกำหนัดฤทธิ์รุนแรงที่หอหมิงเย่ว์ใช้ลงโทษคนที่ไม่เชื่อฟัง ผู้หญิงมากมายที่รักษาความบริสุทธิ์ยิ่งชีพ ฤทธิ์ยาจะทำให้คนเหล่านั้นกลายเป็นคนที่ต้องการผู้ชายอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้!"

เซียงซั่นพูดต่อว่า : "ใช้เวลาไม่เกินธูปครึ่งดอก ยาชุนฮวาถีจะออกฤทธิ์ภายใต้ร่างกายของพระองค์ หม่อมฉันต้องการให้พระองค์อยู่ในห้องนี้ทั้งคืนจนถึงเช้า ไม่ว่าลูกค้าชายจะมาสักกี่คน หม่อมฉันจะให้พระองค์ไปปรนนิบัติแทน!"

"เป็นเพราะพระองค์หม่อมฉันจึงถูกขายเข้ามาในที่แบบนี้ ตอนนี้พระองค์ก็ควรลิ้มลองรสชาติในสิ่งที่หม่อมฉันเจอ!" เซียงซั่นหัวเราะอย่างไร้สติ : "จะคอยดูว่าองค์หญิงจะเป็นยังไง! พระองค์คิดว่าตัวพระองค์สูงส่งอยู่แต่ในที่สูงๆ หรือ? อีกเดี๋ยวพอถึงตอนที่อยู่ภายใต้ร่างกายของผู้ชาย ก็แพศยาเหมือนๆ กันนั่นแหละ!"

อวี้เยี่ยนทนไม่ไหว ไม่รอให้เฉินเสียนได้โต้ตอบอะไร ก็เดินมาตบหน้าเซียงซั่นจนหน้าสะบัด พร้อมกับพูดขึ้นด้วยความโกรธ : "หน้าด้านไร้ยางอาย!"

เฉินเสียนพูดขึ้นช้าๆ : "อวี้เยี่ยน เจ้าไปทำตัวเหมือนกับนางทำไม ไม่กลัวตัวเองจะเสื่อมเสียรึ?"

อวี้เยี่ยนกลับไปยืนอยู่ข้างเฉินเสียนอย่างฉุนเฉียว

เฉินเสียนพูดกับเซียงซั่นต่อว่า : "ในตอนแรกข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาเยาะเย้ยเจ้า ถ้าหากเจ้าได้สำนึกผิดแล้วจริงๆ ก็ยังจะพอมีโอกาสให้เจ้า แต่จนถึงตอนนี้ เจ้าไม่ได้สำนึกผิดแม้แต่นิดเดียว แต่กลับร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อเป็นแบบนี้ ไม่ว่าใครก็คงจะช่วยเจ้าไม่ได้"

"ยังเป็นฉินหรูเหลียงที่โหดเหี้ยมที่สุด คนรักเก่า บทจะขายก็ขายเสียนี่ พาเจ้ามาทิ้งไว้ในที่แบบนี้อย่างสิ้นเยื่อขาดใย ที่ตรงนี้สำหรับผู้หญิงแล้ว เป็นขุมนรกที่ไร้จุดสิ้นสุด ที่จริงแล้วมันเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสเสียยิ่งกว่าการที่เจ้าตายในดาบเดียวด้วยซ้ำไป"

เฉินเสียนฉีกยิ้มที่มุมปาก พูดต่ออย่างใจเย็น : "เอาล่ะ เวลาของธูปครึ่งดอกคงใกล้จะถึงแล้ว"

เซียงซั่นเหมือนจะตามความหมายของคำพูดเฉินเสียนไม่ค่อยทัน จึงถามอย่างประหลาดใจว่า : "ท่านไม่กลัวการร้องขอความเมตตาหรือ?"

"คนที่จะต้องกลัวการร้องขอความเมตตาคงจะไม่ใช่ข้า"

ชั่วอึดใจ เซียงซั่นก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล