บทที่ 197 เต้นรำ

หลังจากที่รู้สึกเบลออยู่ครู่ใหญ่ เฉินเสียนก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า “ข้าต้องมีสติๆ”

ลมหนาวที่พัดมาจากด้านนอกทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นของเฉินเสียนค่อยๆ สงบลง

ความจริงการปฏิเสธของเหลียนชิงโจวไม่ได้ทำให้เธอเสียใจหรือขัดเคือง ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกโล่งใจเสียด้วยซ้ำ

สำหรับเหลียนชิงโจว เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขานอกเหนือจากคำว่ามิตรภาพ หลังจากไม่ได้เจอกันมานานและได้มาเจอกันในคืนนี้ เธอรู้สึกถึงความสนิทสนมและความสบายใจ ทว่าไม่มีความหวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น

ตรงกันข้าม เมื่อเฉินเสียนเห็นสายตาที่ซูเจ๋อมองมาที่เธอ ดวงตาเรียวยาวซึ่งไม่มีเหมือนใครนั้นดูเหมือนจะบรรจุท้องฟ้าทั้งหมดเอาไว้และดึงดูดเธอเข้าไป จนเธอควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ได้

กลิ่นหอมของไม้กฤษณาจากเรือนร่างของเขายังโชยมาสัมผัสประสาทการรับกลิ่นของเธอตลอดเวลา นั่นทำให้เธอยิ่งอยากจะฉกฉวยเอาไว้และเพิกเฉยต่อมันไม่ได้

เฉินเสียนยืนอยู่บนดาดฟ้าของเรือ เธอจับราวกั้นเอาไว้และมองดูแสงไฟในเมือง ลมหนาวพัดมาปะทะแก้มที่มีไอร้อนของเธอ ทำให้เธอรู้สึกถึงความเย็นสบาย

เธอบอกกับตัวเองว่า เฉินเสียน เธอจะหวั่นไหวกับเขาไม่ได้

ภายในห้อง ซูเจ๋อมองเหล้าครึ่งจอกที่เหลืออยู่บนโต๊ะของเฉินเสียน เขาใช้นิ้วขาวสะอาดหยิบมันขึ้นมาและถามว่า “เหล้าหมักสับปะรดของเย่เหลียงอร่อยขนาดนั้นจริงๆ หรือ”

เหลียนชิงโจวกล่าวว่า “อาจารย์ ทั้งหมดเป็นความผิดของศิษย์ ศิษย์ไม่ควรนำเหล้านี้ออกมาเลย”

ซูเจ๋อยกขึ้นมาจรดริมฝีปากและลองจิบเบาๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่อร่อย”

เขาวางจอกลงและกล่าวอีกว่า “ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้โทษเจ้า นางเพียงแต่มีปมในใจ”

“ทำไมท่านอาจารย์ไม่ช่วยพระองค์แก้ปมนี้ล่ะขอรับ” เหลียนชิงโจวถาม

“เมื่อแก้ปมนี้” ซูเจ๋อมองเหล้าที่เหลืออยู่ก้นจอก “ทุกอย่างจะกลับไปสู่จุดเดิม”

เขาไม่ต้องการกลับไปสู่จุดเริ่มต้น ไม่ต้องการให้เฉินเสียนกลับไปคิดว่าเขาเป็นคนเลวที่มีจุดประสงค์บางอย่าง ไม่ต้องการให้เฉินเสียน... เกลียดเขา ต่อต้านเขาเหมือนดั่งก่อนหน้านั้น

ดังนั้นซูเจ๋อจึงคิดเสมอว่าเป็นเรื่องที่ดีที่เฉินเสียนสูญเสียความทรงจำ

ลืมเลือนอดีต... และเขาจะวางแผนเพื่อเธอได้อีกครั้ง

บางครั้ง... การอยากอยู่กับใครสักคนหนึ่งก็เป็นเรื่องที่ฟุ้งเฟ้อ

ใจหนึ่งเขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้ชิดเธอ แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวที่จะฉีกหน้ากากทั้งหมดและแสดงตัวตนให้เธอเห็น

ซูเจ๋อถามว่า “ชิงโจว การถูกใครสักคนเก็บเรื่องของเราไปคิดใส่ใจ ความรู้สึกมันเป็นเช่นไรหรือ”

เหลียนชิงโจวส่ายศีรษะ “ศิษย์ไม่รู้ขอรับ ศิษย์ยังไม่มีคนเช่นนี้อยู่ในใจ”

ซูเจ๋อยิ้มจางๆ และกล่าวว่า “ข้าเองก็ไม่รู้ ข้ารู้แต่ว่ามันรู้สึกเช่นไรเมื่อเราเก็บเรื่องของใครสักคนมาคิดใส่ใจ”

หากตั้งแต่นี้ไปเฉินเสียนคิดถึงเขาแม้เพียงเล็กน้อย แม้ว่าจะมีความขมขื่นที่พูดออกไปไม่ได้ ทว่าก็ยังแฝงไปด้วยความหวานละมุน

เมื่อเห็นว่าเฉินเสียนออกไปนานแล้ว เหลียนชิงโจวจึงกล่าวว่า “อาจารย์น่าจะออกไปดูพระองค์สักหน่อยนะขอรับ”

เหลียนชิงโจวพอจะเข้าใจบรรยากาศที่ลึกซึ้งระหว่างเฉินเสียนกับซูเจ๋อที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ และเขายังมองออกอย่างชัดเจนว่าเฉินเสียนไม่ได้ชอบเขา ทว่าเธอชอบ... ซูเจ๋อ

บางครั้งสายตาและการกระทำเพียงเล็กน้อยก็บ่งบอกถึงเบาะแสบางอย่างได้

เฉินเสียนไม่รู้ว่าสายตาที่เธอมองเหลียนชิงโจวกับสายตาที่เธอมองซูเจ๋อนั้นแตกต่างกัน

เวลาที่เธอมองเหลียนชิงโจว เธอไม่มีอะไรต้องปิดบัง สบายใจและผ่อนคลาย แม้แต่ตอนที่เธอเสนอให้เหลียนชิงโจวมาคบหากันเช่นคนรัก ก็ยังดูปกติธรรมดาไม่ต่างอะไรจากการเชิญเขามาทำอาหารด้วยกัน

แต่เมื่อเธอมองซูเจ๋อ สายตาของเธอสะกดกั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

เวลาต่อมาดอกไม้ไฟเริ่มผลิบานบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

เฉินเสียนเงยหน้ามองท้องฟ้า ยากนักที่จะได้เห็นแสงดาวในคืนหนาวเปล่งประกายเคียงคู่กับพระจันทร์ ตามมาด้วยแสงของดอกไม้ไฟที่สว่างวาบขึ้นมา ส่งเสริมและเติมเต็มซึ่งกันและกัน

เธอคิดว่าในเมื่อคนทั้งเมืองกำลังเฉลิมฉลองปีใหม่ แล้วทำไมเธอต้องหาเรื่องทุกข์ใจให้ตัวเองด้วย

ด้วยเหตุนี้จิตใจของเฉินเสียนจึงเปิดกว้างขึ้น และความคิดที่ว้าวุ่นเหล่านั้นก็ถูกโยนทิ้งไป

ด้วยเหล้าที่ดื่มเข้าไป เธอรู้สึกว่าวิวทิวทัศน์ในวันมงคลเช่นนี้ช่างงดงาม นอกจากนี้ยังอบอุ่นจนไม่รู้สึกถึงความหนาว เธอถอดเสื้อคลุมออกและหมุนตัวเป็นวงกลมอยู่บนดาดฟ้าเรือ