บทที่ 207 ชอบมากแค่ไหนก็เกลียดมากแค่นั้น

"ข้าไม่เอา! พวกเจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ข้าไม่เอา!"

เวลานั้นเอง จู่ๆ ประตูก็มีเสียงเคาะดังขึ้น

เสียงเคาะประตูไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไป แต่กลับนำมาซึ่งความกดดันที่หนักหน่วง

ทั้งห้องเงียบกริบโดยปริยาย

เหลียนชิงโจวรีบพูดขึ้นว่า : "มัวแต่อึ้งอยู่ทำไม รีบไปเปิดประตูสิ! ไปเปิดประตูเร็ว"

เฉินเสียนเอียงหัวอิงเก้าอี้ เท้าคางใช้ความคิด แล้วจึงพูดขึ้นว่า : "ข้าจำได้ว่าข้าไม่ได้สั่งบริการอย่างอื่นนี่นา"

เหลียนชิงโจวจึงรีบพูดขึ้นว่า : "เปิดประตูแล้วเดี๋ยวก็รู้เองหรอกน่า"

จากนั้นหนุ่มหล่อคนหนึ่งจึงลุกขึ้นไปเปิดประตู ก็เจอกับชายชุดดำผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตู เขาอึ้งไปชั่วขณะ : "คุณชายผู้นี้......"

ซูเจ๋อสีหน้าเรียบเฉย ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือก หรี่ตาลงจ้องมองหนุ่มหล่อด้วยแววตาที่เย็นชา

เต็มไปด้วยไอพิฆาต

หนุ่มหล่อผู้นั้นจู่ๆ ก็เงียบไป ในใจรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เมื่อเห็นซูเจ๋อเดินเข้ามา หนุ่มหล่อผู้นั้นก็รีบหลีกทางให้ทันที

เมื่อเหลียนชิงโจวเห็นหน้าซูเจ๋อ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสนิทสนมกับเขาขนาดนี้ เขามาได้ตรงเวลาพอดี หากว่าเขามาช้ากว่านี้แม้แต่ครึ่งนาที เกรงว่าตัวเขาเองคงจะไม่สามารถรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้อีกแล้ว

ซูเจ๋อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "ออกไปให้หมด แล้วปิดประตูซะ"

บรรดาหนุ่มหล่อต่างพากันสบตากัน

เฉินเสียนหงายหน้าหลับตาพริ้มอย่างสงบ ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูว่าเป็นใคร แต่กลับได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้กฤษณา เธอจึงขมวดคิ้วขึ้น

พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ออกไปทำไม มีแขกมาใหม่อีกหนึ่งคน ไปเรียกหนุ่มหล่อมาปรนนิบัติเพิ่มอีกสองคน"

เมื่อพูดจบ ก็มีสายตาที่ลุ่มลึกหันไปจ้องมองเธอ และเธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่นิดเดียว

เหลียนชิงโจวที่มีแรงขึ้นมา จึงพูดขึ้นว่า : "พวกเจ้ารีบออกไปก่อนเถอะ พวกเขามีเรื่องที่ต้องสะสางกัน เดี๋ยวพวกเจ้าจะพลอยได้รับบาดเจ็บไปด้วย"

หนุ่มหล่อทั้งสี่เป็นคนมีปฏิภาณไหวพริบ ตั้งแต่ซูเจ๋อเข้ามา พวกเขาก็รู้สึกบรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความหนักหน่วง

จึงพากันถอยออกจากห้องไป

เฉินเสียนพูดขึ้นเสียงเบา : "จนถึงวันนี้ เมื่อครู่นี้ข้าเพิ่งรู้สึกว่า ไม่ใช่แค่จะมีใครสักคนคอยเคียงข้างกาย ผ่อนปรนความเบื่อหน่าย เป็นเพื่อนฆ่าเวลา มิน่าล่ะ เวลาหญิงงามเข้าประตูมาแล้ว ก็ไม่ยอมเสียเวลาอยู่ข้างนอกอีกเลย หากเป็นข้า ข้างกายมีบรรยากาศแวดล้อมที่สวยงาม ข้าก็คงจะปิดประตูไม่ยอมออกไปไหนเป็นแน่แท้ แล้วใต้เท้าซู ท่านมาผิดที่หรือเปล่า?"

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านควรจะมา"

เฉินเสียนสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดขึ้นว่า : "นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ท่านควรจะมายุ่งเหมือนกัน"

นัยน์ตาเรียวยาวของซูเจ๋อ แววตาดำสนิท

ทั้งคู่ที่กำลังปะทะสงครามประสาทกัน เหลียนชิงโจวค่อยๆ ถอยไปที่ประตู เขาแตะจมูกพลางพูดขึ้นว่า : "พวกท่านคุยกันตามสบาย ข้าจะออกไปรอข้างนอก"

"หยุดอยู่ตรงนั้น"

"หยุดอยู่ตรงนั้น"

เฉินเสียนและซูเจ๋อออกคำสั่งพร้อมกันด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นชา

เหลียนชิงโจวยืนนิ่งอยู่หน้าประตูไม่กล้าขยับ

ซูเจ๋อปรากฏตัวอยู่ที่นี่ นอกจากเหลียนชิงโจวที่ทรยศหักหลังไปแพร่งพรายความลับแล้ว จะเป็นใครไปได้อีก

เฉินเสียนยังไม่ทันได้เอาเรื่องกับเหลียนชิงโจว ซูเจ๋อก็ถามขึ้นมาว่า : "ชิงโจว เจ้าเป็นคนพานางมาที่นี่หรือ?"

ไม่รอให้ฉินหรูเหลียงได้ทันตอบ เฉินเสียนก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ พูดขึ้นอย่างตลกว่า : "เหลียนชิงโจว เจ้าอยากรู้ไม่ใช่หรือ ว่าใครเป็นคนบอกข้าเรื่องที่เจ้าชอบชายรูปงามน่ะ? นี่ไง ก็คนตรงหน้าเจ้านี้แหละ"

เหลียนชิงโจว : "......"

เฉินเสียนพูดขึ้นต่อว่า : "เจ้าชอบผู้ชาย ข้าก็ชอบผู้ชาย พวกเราจึงพากันมาในที่ที่มีแต่ผู้ชาย ไม่เห็นผิดตรงไหน?"

ซูเจ๋อที่กำลังพูดกับเหลียนชิงโจว แต่ตากลับจ้องมองแต่เฉินเสียน : "วันข้างหน้าหากข้ารู้ว่าเจ้าพานางมาที่แบบนี้อีก เจ้าจะต้องชดเชยด้วยโทษตายเท่านั้น"

เหลียนชิงโจว : "......"

ทำไมสองคนนี้ทะเลาะกัน แต่คนที่โดนลูกหลงกลับเป็นเขาคนเดียว?

เฉินเสียนฉีกยิ้มที่มุมปาก พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ข้าเป็นคนรวบเขาเข้ามาเอง จะทำไม? ท่านจะทำอะไรได้หรือ?"

ชิงโจวแอบปลื้มเบาๆ : ในที่สุดองค์หญิงก็พูดเรื่องจริงสักเรื่อง

ซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : "อาเสียน ต้องทำถึงขนาดนี้หรือ?"

เฉินเสียนยิ้มขึ้นที่มุมปากบางเบา หรี่ตาลงไม่มองเขา พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย : "ข้าจำได้ว่าข้าเองได้พูดกับท่านอย่างชัดเจนไปแล้ว วันข้างหน้าข้าไม่อยากจะเห็นหน้าท่านอีก"

"และข้าก็ยังจำได้ชัดเจน ที่ท่านบอกว่าเกลียดข้า"

"แล้วท่านยังอยู่ตรงนี้ทำไม? เวลานี้ท่านควรจะอยู่ที่บ้านเคียงคู่กับสาวงามไม่ใช่หรือ?"