บทที่ 233 ยังจะไม่รีบหนีอีก!

จากนั้นชิงซิ่งก็ไม่ชักช้า รีบคลานลงจากรถม้า นางหันหลังให้กับแสงเปลวไฟที่สั่นไหวไปมานั่น แล้ววิ่งพุ่งตรงไปยังพุ่มไม้

ชิงซิ่งวิ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว เมื่อหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นเงาที่มืดสนิทนั่นลงสู่ท่ามกลางจุดพักผ่อนของทุกคน

ชิงซิ่งกลัวจนตัวสั่น ในใจคิดเพียงแต่ว่าต้องหาตัวเฮ่อโยวให้เจอทันที

ไม่ให้เฮ่อโยวกลับมาที่นี่อย่างเด็ดขาด เพราะที่นี่อันตราย!

ชิงซิ่งเพิ่งออกไปไม่นาน แสงสะท้อนของดาบก็กระทบลงบนดวงตาของเฉินเสียน

ซูเจ๋อเข้ามาใกล้ ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร บนตัวของเขาปะทุไปด้วยอายพิฆาต เขาหรี่ตาลงจ้องมองไปยังกลุ่มคนชุดดำนั่น ภายใต้บรรยากาศยามค่ำคืนที่สวยสดงดงาม เขาถามขึ้นว่า : "ท่านให้นางไปหาเฮ่อโยวรึ?"

"อืม"

"มั่นใจขนาดนั้นหรือ ว่าคนพวกนี้พุ่งเป้าไปที่เฮ่อโยวคนเดียว?"

เฉินเสียนพูดขึ้นอย่างสงบ : "ข้าก็แค่คาดเดา เพราะถึงแม้ว่าคนกลุ่มนั้นจะไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เขาจริงๆ ให้ชิงซิ่งเฝ้าเขาไว้ไม่ให้เขาเพ่นพ่านวิ่งเข้ามาที่นี่ก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือ"

เมื่อพูดจบ เหล่าทหารคุ้มกันต่างชักดาบออกมาพร้อมกัน

หัวหน้าทหารคุ้มกันตะโกนดังลั่น : "ผู้มาเป็นใคร แจ้งชื่อเสียงเรียงนามด้วย!"

แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เมื่อชักดาบออกก็พุ่งตรงเข้ามาทันที

พวกเขาแต่ละคนลงมืออย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างไม่ลดละ

เลือดนองเต็มป่า เสียงร้องครวญครางโอดโอย

คนกลุ่มนี้ปิดหน้าค่าตา โผล่ไว้เพียงคู่ดวงตาที่ชั่วร้าย ลงมือฆ่าคนอย่างเหี้ยมโหดไร้ความปรานี เหล่าทหารคุ้มกันไม่ใช่คู่ปรับของพวกเขาเลย

เฉินเสียนขมวดคิ้วแน่น มองดูเหล่าทหารคุ้มกันที่ล้มลงบนกองเลือดทีละคน

เมื่อครู่นี้ทุกคนยังพูดจาหยอกเล่นกันอยู่เลย พริบตาเดียวฉากตรงหน้าก็กลายเป็นโศกนาฏกรรมเสียแล้ว

หัวหน้าทหารคุ้มกันยังได้นำเหล่าทหารคุ้มกันที่เหลือต่อสู้กันต่อ

ไม่นานนักฆ่าเหล่านั้นก็จัดการเหล่าทหารคุ้มกันจนถดถอย จากนั้นก็เริ่มค้นหาคนในเป้าหมาย

พวกนักฆ่ามุ่งหน้าฆ่าฟันมายังทิศทางที่รถม้าตั้งอยู่

หัวหน้าทหารคุ้มกันตะโกนสั่งว่า : "อารักขาองค์หญิงและใต้เท้า!"

เหล่าองครักษ์ที่เหลือรีบละมือจากอีกฝั่ง แล้วตรงมาขวางทางของนักฆ่า

นักฆ่าแบ่งจำนวนคนส่วนหนึ่งไว้จัดการเหล่าทหารคุ้มกัน และได้แบ่งคนอีกส่วนหนึ่งอ้อมไปจากทางด้านข้าง รวดเร็วและว่องไว เพียงพริบตาเดียวนักฆ่าเหล่านั้นก็มาโผล่อยู่ตรงหน้าแล้ว

ในขณะที่นักฆ่าเหล่านั้นกำลังพุ่งตรงมา ซูเจ๋อก็ดึงข้อมือของเฉินเสียนลงจากรถม้า วิ่งหลบไปมาอย่างรวดเร็ว ทิ้งระยะห่างพอสมควร

นักฆ่าไม่ได้ไล่ตามเธอมาในทันที แต่กลับเปิดม่านรถม้าดูเป็นอันดับแรก เพื่อดูว่าภายในรถม้ายังมีใครคนอื่นอยู่หรือเปล่า

เวลานี้เฉินเสียนมั่นใจเป็นอย่างมาก ว่านักฆ่าเหล่านี้จะต้องมาตามฆ่าเฮ่อโยวอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นว่าภายในรถม้าไม่มีคนอื่น นักฆ่าก็เริ่มฆ่าไม่เลือกหน้า พุ่งตรงมาอย่างเดียว

เฉินเสียนกำลังชั่งใจว่าควรจะหลอกล่อพวกนักฆ่าไปยังที่ที่ทหารคุ้มกันเหล่านั้นมองไม่เห็นหรือไม่ ซูเจ๋อจะได้ลงมือได้สะดวกขึ้น เธอก็สามารถช่วยได้นิดหน่อย

เฉินเสียนที่ในตอนแรกกะจะให้ชิงซิ่งไปบอกเฮ่อโยวให้พากันหนีไปหลบในที่ไกลๆ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเฮ่อโยวจะย้อนกลับมาในเวลานี้

เฮ่อโยวเห็นนักฆ่ากำลังมุ่งหน้าตรงไปที่เฉินเสียนและซูเจ๋อ ส่วนเหล่าทหารคุ้มกันยังไม่สามารถวางมือจากอีกฝั่งได้ เขาจึงตะโกนใส่นักฆ่าอย่างไม่กลัวตายว่า : "พวกที่ชอบรังแกคนที่ไม่มีทางสู้เขาเรียกว่าตัวอะไรนะ มีปัญญาก็มาจัดการข้าสิ!"

เฉินเสียนหันไปตามเสียง เธอรู้สึกอึ้งไปหมด

จากนั้น นักฆ่าที่อยู่ข้างหน้าก็พากันพุ่งตรงไปหาเฮ่อโยวทันที

ราวกับว่าพวกนักฆ่าจะรู้ว่าเฮ่อโยวน่าจะเป็นเป้าหมายของพวกเขามากกว่า!

เฉินเสียนตะโกนด่าเฮ่อโยวดังลั่น : "ตาโง่! ยังจะไม่รีบหนีอีก!"