บทที่ 281 ข้ากลับมาแล้ว

ภายหลัง สองขาเฉินเสียนไร้เรี่ยวแรงราวกับย่างเหยียบอยู่บนดอกฝ้าย เอ่ยด้วยความรำไรอย่างท่วมท้น "ซูเจ๋อ ข้าใกล้จะหายใจไม่ได้แล้ว"

เสียงแผ่วเบาอันอ่อนนุ่มและอาลัยรักวนเวียนอยู่รอบๆหู

ซูเจ๋อดื่มด่ำไปมาอีกสักพักแล้วค่อยๆปล่อยออก

ทั้งสองแข่งกันหายใจหอบเหนื่อยอย่างวุ่นวายอยู่ในห้องที่เงียบสงัด

ซูเจ๋อหลุบตามองหัวใจเฉินเสียนเต้นรัวแรง ติ่งหูสีแดงฉานกระจายไปยังลำคอกับใบหน้าอันขาวเนียนเกลี้ยงเกลา ตัดกับดวงตาสุกสกาวแวววับ ช่างงามพิสุทธิ์ชวนหลงใหลยิ่งนัก

ซูเจ๋อยื่นนิ้วไปลูบไล้คางของเธอจนแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มเอิบบวมแดง

เฉินเสียนอ้าปากเอ่ยกับเขาเบาๆด้วยเสียงแหบพร่า "ซูเจ๋อ"

ชั่วอึดใจนี้ซูเจ๋อรู้สึกว่าเพียงถ้อยคำเบาๆหนึ่งประโยคกับหนึ่งอากัปกิริยา เธอก็ปะเหลาะเขาจนใจละลายแล้ว

ซูเจ๋อยื่นมือโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนึบ

เขาก้มหน้าถูไถอยู่บนบ่าเธอพร้อมกับกล่าวว่า "ข้ากลับมาแล้ว"

เฉินเสียนหรี่ตาดื่มด่ำความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่อยามถูกเขาสวมกอด เธอยกมือกอดกลับแบบไม่อิดออด

อ้อมกอดนี้ยังคงรู้สึกคุ้นเคยจนทำให้เธอน้ำตาคลอเบ้า

จากนั้น มือที่กอดไหล่เขาพลันรู้สึกเหนียวชื้น

ร่างกายเฉินเสียนแข็งทื่อ

ซูเจ๋อกลับพูดด้วยเสียงอ่อนโยนแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อย่าขยับ บาดแผลข้าฉีกขาดแล้ว ท่านให้ข้ากอดอีกหน่อยเถอะ"

เฉินเสียนกล่าวอย่างปวดใจ "รู้ว่าแผลฉีกขาดแล้วยังใช้แรงอีก"

"ควบคุมไม่อยู่"

"เจ็บไหม?"

ซูเจ๋อกล่าว "ถูกท่านดึงดูดความสนใจไปหมด จึงไม่ค่อยเจ็บมาก"

"ในหัวใจ"

ต่อมาซูเจ๋อจึงยอมปล่อยเธอและนอนบนเตียงอย่างเชื่อฟัง

เฉินเสียนแหวกอาภรณ์เขาออกก็พบว่า ผ้าพันแผลมีเลือดซึมจนเกือบแดงไปหมดแล้ว อดรู้สึกหงุดหงิดและร้อนรนไม่ได้

ดูสภาพบาดแผลของเขาคงจะฉีกขาดตั้งนานแล้ว ทว่าเขาดันไม่ใส่ใจเสียเลย

เฉินเสียนเปลี่ยนผ้าพันแผล ทายาให้เขาใหม่ ยามฝังเข็ม ร่างกายที่อ่อนระโหยโรยแรงคล้ายกับฝังเข็มให้เขาครั้งแรก พอจับตำแหน่งได้ก็หยุดสักพักแล้วถึงจะฝังลงไป

ร่างกายซูเจ๋อไม่แข็งแรง แต่นอนมาหลายวันจึงมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก กล่าวว่า "ฝังเข็มอย่างลังเล กลัวฝังผิดจุดเหรอ?"

เฉินเสียนพูดไหล่ไปตามน้ำ "ข้าแค่ไม่มีแรง จะฝังผิดได้เยี่ยงไร"

ซูเจ๋อหรี่ตา ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยขึ้นมาว่า "เพราะข้า ท่านถึงต้องลำบากใจขนาดนี้"

เฉินเสียนฝังลงไปอีกเข็ม พลางกล่าวว่า "พึ่งกลับจากเส้นทางยมโลกก็พูดมากเสียจริง"

ซูเจ๋อยิ้มด้วยใบหน้าซีดเซียวพร้อมกับกล่าวว่า "ข้าไม่เย้าแหย่ท่านแล้ว"

หากแม้นมือเฉินเสียนจะยุ่งอยู่ มุมปากก็ไม่วายยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

กระสับกระส่ายและกลัดกลุ้มมาหลายวัน ในที่สุดระหว่างคิ้วเธอก็ฉาบฉายอารมณ์ชื่นมื่นออกมา

ขอเพียงได้ยินเสียงซูเจ๋อ ถึงเธอจะถูกหยอกล้อก็ไม่เป็นไร

ซูเจ๋อเอ่ย "อาการบาดเจ็บของข้าสาหัสปานนี้ คาดไม่ถึงว่าท่านจะค่อยๆรักษาให้ข้าหายดีได้"

"ท่านกำลังชมวิชาแพทย์ของข้าอยู่หรือ?" เฉินเสียนกล่าวอย่างไม่แยแส "ท่านเหมือนไม่ประหลาดใจที่ข้ามีวิชาแพทย์ พอๆกับที่เป็นศิลปะการต่อสู้เลย"