บทที่ 286 ขุนนางใต้ฝ่าพระบาทท่าน

ซูเจ๋อยิ้มจาง ๆ และกล่าวว่า "ฝ่าบาทกล่าวเกินไปแล้ว ข้ากระหม่อมเพียงแค่จงรักภักดีต่อฝ่าบาท"

จักรพรรดิเย่เหลียงเหลือบมองเฉินเสียนและกล่าวว่า "ช่างเป็นคนภักดีต่อจักรพรรดิเสียจริง เจ้าพักผ่อนให้เพียงพอเถอะ ข้าจะไม่รบกวนเจ้ากับองค์หญิงแล้วล่ะ"

เปลือกตาของเฉินเสียนกระตุก นี่มันไม่ชัดเจนเกินไปหรือเปล่า?

จักรพรรดิเย่เหลียงรับจดหมายเองกับมือและกล่าวว่า "องค์หญิงจิ้งเสียนเป็นอิสระ สามารถไปที่คุก และก็สามารถซักถามผู้ลอบสังหารเองได้ มีท่านแม่ทัพต้อนรับอยู่"

หลังจากนั้นจักรพรรดิก็จากไปพร้อมกับนางกำนัล

เฉินเสียนปิดประตูและนั่งลงข้างเตียงของซูเจ๋อ กล่าวว่า "ท่านรู้ไหมว่าเขาจะมาเอาจดหมายหรือไม่?"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "เขามาหรือไม่มา จดหมายฉบับนี้ก็ต้องเขียน เพียงว่าในสองวันที่ผ่านมา ท่านไปห้องตำราเพื่อนำหนังสือมาให้ข้า ฝ่าบาทน่าจะรู้ว่าข้ามีเวลาว่างในการอ่านตำรา มีแรงจะพิจารณาเรื่องอื่นๆ "

เฉินเสียนยกมือขึ้นและลูบขมับของซูเจ๋ออย่างนุ่มนวล ซูเจ๋อก็จ้องมองเธอ

"ไม่สบาย?" เฉินเสียนพูดเบาๆ

"ไม่ สบายมาก"

"ต่อไปวันว่างๆ คิดให้น้อยลงได้ไหม?"

ซูเจ๋อยิ้มน้อยๆ "ได้"

แต่แค่ไม่รู้ว่าจะเหลือวันว่างอีกกี่วันหลังจากออกจากที่นี่

เฉินเสียนไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอเลิกคิ้วยิ้ม "ท่านบอกว่าท่านภักดีต่อจักรพรรดิ แต่สิ่งที่ท่านทำคือทั้งหมดเลวร้ายต่อจักรพรรดิ ท่านภักดีที่ไหนกัน?"

ซูเจ๋อมองดูเธออย่างเงียบ ๆ และกล่าวว่า "ท่านคือจักรพรรดิของข้า"

การเคลื่อนไหวในมือของเฉินเสียนหยุดลง สบตาเขา จากนั้นขยับออกไป ตามเสียงหัวใจของเธอเอง กล่าวว่า "อันที่จริงข้าไม่ต้องการให้ท่านเป็นขุนนางของข้า"

กษัตริย์และขุนนาง คนหนึ่งอยู่ด้านบนและอีกคนหนึ่งอยู่ด้านล่าง จะถูกดึงออกจากกันเสมอ

เธอหวังว่าจะสามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับซูเจ๋อ และสานต่อจากนี้ไปได้

แต่เมื่อเธอคิด วันหนึ่งซูเจ๋อจะมอบตัวเธอและส่งเธอไปยังตำแหน่งที่สูง ในขณะที่เขายังคงยืนอยู่ที่เดิมจำนนในฐานะขุนนาง นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

ซูเจ๋อที่เธอรักนั้นชัดเจนและตรงไปตรงมา และไม่ก้มหัวให้ใครก็ตาม รวมทั้งเธอด้วย

นิ้วเรียวยาวขาวของซูเจ๋อจับผมของเฉินเสียนและม้วนเป็นลอน

เขายิ้มและกล่าวว่า "ขุนนางใต้ฝ่าพระบาทท่าน ท่านก็ไม่ให้ข้าเป็นเหรอ?”

ความร้อนรุ่มพุ่งขึ้นเหนือศีรษะของเขา และเฉินเสียนก็กล่าวอย่างจริงจังกับเขาว่า “ซูเจ๋อ อย่าแกล้งข้าเลย”

วันนี้มันดึกมากแล้ว ดังนั้นรุ่งขึ้นเฉินเสียนวางแผนที่จะไปที่คุกอีกครั้ง

อากาศยังคงมืดมนในวันรุ่งขึ้น

เฉินเสียนต้มยาให้ซูเจ๋อและหลังจากเห็นเขากิน ก็ออกไปที่คุก หันกลับไปไม่ลืมกำชับเขาว่า "อย่าลุกจากเตียง ท่านอ่านหนังสือข้าได้ ไปสักพักเดี๋ยวก็กลับมา"

"อืม"

ทันทีที่เดินออกไป ประตูฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก

เฉินเสียนหันไปมองและเห็นว่าฉินหรูเหลียงก็ออกจากห้องเช่นกัน แต่เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าธรรมดาๆ ไม่ใช่ตอนที่เขาพักฟื้นก่อนหน้านี้

เฉินเสียนไม่ได้พูดอะไรสักคำ เดินออกไปข้างนอกแบบไม่รู้ไม่ชี้ ฉินหรูเหลียงก็เดินออกไปข้างนอกเช่นกัน

หลังจากเดินไปได้สักพักและพบว่าทั้งสองกำลังเดินอยู่บนเส้นทางเดียวกัน เฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า "ท่านจะไปไหน"

ฉินหรูเหลียงตอบว่า "คุก แล้วท่านล่ะ?"

เฉินเสียนเงียบ "ข้าจะไปที่คุกด้วยเช่นกัน" หลังจากนั้นไม่นาน ก็เสริมว่า "ข้าคิดว่าท่านเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บ ควรพักฟื้นในห้องและอย่าเดินไปทั่ว จะดีกว่า"

"ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น อีกนิดก็หายดีแล้วล่ะ"