บทที่ 335 สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หัวใจของเฉินเสียนบีบแน่น เธอรู้จักซูเจ๋อ ในกรณีนี้เธอต้องจัดการและขจัดปัญหา

เฉินเสียนไม่รู้ว่าจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขาหรือพยายามโน้มน้าวตัวเอง กล่าวว่า "ยังไงซะเขาก็ตายแล้ว ตราบใดที่ไม่ทิ้งหลักฐานว่าไม่ได้ฆ่าเขาแต่ตายด้วยตัวเอง ก็ไม่เป็นไร"

ซูเจ๋อมองดูเธอและกล่าวว่า "แล้วชื่อเสียงของท่านล่ะ?"

"ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนั้น"

"แต่ข้าสนใจ" ซูเจ๋อกล่าว "ข้าไม่ต้องการที่จะให้ในอนาคตผู้คนพูดถึง ตำราประวัติศาสตร์ยังคงอยู่ มีร่องรอยของรอยเปื้อน"

เฉินเสียนบีบนิ้วของเธอแน่นในแขนเสื้อแล้วกล่าวว่า "ซูเจ๋อ พอแล้ว จริงๆ ท่านไม่ต้องคิดเยอะสำหรับข้าจริงๆ"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ข้าแค่พยายามทำเท่าที่ทำได้"

"แต่ความพยายามของท่านทั้งหมด ข้าไม่สามารถตอบแทนได้"

"อาเสียน ข้าไม่ต้องการให้ท่านตอบแทนอะไร มันเป็นความเต็มใจของข้า"

เฉินเสียนเริ่มรู้สึกแปลกๆ อีกครั้งในหัวใจของเธอ ความทุกข์ทรมาน เจ็บปวดจนน้ำตาไหล

ซูเจ๋อพูดอีกครั้ง "ถ้าท่านไม่ยอมพูด ข้าก็ต้องเดา"

ซูเจ๋อพูดชื่อคนเหล่านั้นกับเฉินเสียน รวมทั้งพ่อบ้านในจวนนี้ ทหารยามอยู่นอกประตู สาวใช้ในเรือน และคนใช้ตัวที่ยกเกี้ยว

เขาเดาได้เก่งมาก ไม่ขาดแม้แต่คนเดียว

เฉินเสียนไม่สามารถโต้แย้งได้

ซูเจ๋อหรี่ตา ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดชาดที่มุมริมฝีปากของเฉินเสียนเล็กน้อย จากนั้นบีบผมเรียบร้อยของเฉินเสียน ทำให้ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย

ด้วยวิธีนี้ดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะผ่านความรุนแรงมา และเมื่อออกไปข้างนอกมันง่ายที่จะผ่านออกไปเมื่อทหารยามเห็น

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ท่านไปก่อนและกลับไปบนเกี้ยว ข้าจะดูแลส่วนที่เหลือเอง"

เฉินเสียนลืมตาขึ้น และสบเข้ากับดวงตาของเขา

เขากระซิบ "ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่เป็นไรหรอก"

เฉินเสียนไม่ต้องการทิ้งเขาไว้ตามลำพัง แต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด มีเพียงแค่เธอนั่งบนเกี้ยวออกไป ซูเจ๋อคนเดียวสามารถหนีไปได้ โดยไม่ต้องกังวล

มิฉะนั้นพาเธอไป มันจะเป็นอุปสรรค์

ในที่สุด เฉินเสียนก็พูดว่า "ซูเจ๋อ กลับมาเร็วๆ ล่ะ ข้าจะรอท่านกลับมาเสมอ"

ซูเจ๋อยิ้มอย่างไม่รู้ไม่ชี้ "อืม รู้ว่าท่านกำลังรอข้าอยู่ ข้าจะรีบไปโดยเร็วที่สุดเลยล่ะ"

ในที่สุดเฉินเสียนก็เปิดประตูและเดินออกไป ปล่อยให้ซูเจ๋ออยู่คนเดียว

เฉินเสียนพูดกับทหารยามที่อยู่ด้านนอกว่าผู้พิทักษ์เมืองเหนื่อยมาก และตอนนี้หลับไปแล้ว

ซูเจ๋ออยู่ในห้องคนเดียว ยืนอยู่หน้าเตียงและมองดูคนที่เสียชีวิตไปนานแล้ว จากนั้นเขาก็สะบัดม่านอุ่นไปที่ด้านข้างของเตียง เมื่อลมพัดเข้ามา ใช้เวลาไม่นานรอยน้ำบนนั้นก็แห้งไป

เฉินเสียนนั่งเกี้ยวกลับมาที่เรือนคนเดียว

ในเรือนที่ว่างเปล่า เมื่อไม่เจอซูเจ๋อ เฉินเสียนก็รู้สึกว่าอ้างว้างอย่างมาก

คางของเฉินเสียนเต็มไปด้วยชาดสีแดงที่ริมฝีปาก สาวใช้พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ถามอะไร ตักน้ำไปอาบน้ำให้เฉินเสียนเงียบๆ

เฉินเสียนกล่าวว่า "ออกไปให้หมด"

แล้วสาวใช้ก็ปิดประตูเดินออกไป

เฉินเสียนแช่ตัวในน้ำร้อนเพียงลำพัง ตักน้ำล้างหน้า เพียงแค่เธอหลับตา ทั้งสมองของเธอที่คิดก็มีแต่ซูเจ๋อ

แม้ว่าเขาจะฆ่าใคร แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเขา คิดถึงเขาอย่างบ้าคลั่ง

ลมหายใจที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้น เช่นเดียวกับจูบอันอบอุ่นและยาวนานที่เขาสัมผัสผิวของตัวเอง เมื่อภาพอันน่าทึ่งเข้ามาในหัวของเธอแล้ว ภาพเหล่านั้นจะไม่ปรากฏออกมาอีก

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับซูเจ๋อที่จวนของผู้พิทักษ์เมือง และเธอก็ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นยังไง จะกลับมาเมื่อไร

เฉินเสียนอาบน้ำอย่างสับสน สวมชุดนอนบาง แล้วนอนลงบนเตียงโดยสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว