บทที่ 34 เจ้าจะพบกับความโชคดี

หลิ่วเหมยอู่เอ่ยอย่างอ่อนหวานว่า "เหมยอู่ได้ยินว่าช่วงนี้ร่างกายขององค์หญิงไม่ค่อยสู้ดีนัก แต่ก่อนหน้านี้ไม่มีเวลามาเยี่ยม วันนี้จึงตั้งใจมาเยี่ยมองค์หญิงโดยเฉพาะเพคะ” นางสั่งให้เซียงซั่นนำถาดขนมวางลงตรงหน้า “ขนมเหล่านี้หม่อมฉันตั้งใจเข้าครัวทำมาให้องค์หญิง องค์หญิงลองชิมดูสิเพคะว่าทรงโปรดไหม”

“เจ้าทำเองเลยงั้นหรือ” เฉินเสียนเลิกคิ้วถาม

“เพคะ เหมยอู่ทำอาหารไม่เก่ง ขอองค์หญิงทรงอย่ารังเกียจ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็อยากจะลองชิมเสียหน่อย” พูดจบเฉินเสียนก็หยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้นและเตรียมจะส่งเข้าปาก

อวี้เยี่ยนเห็นดังนั้นจึงรีบหยุดเธอไว้ “องค์หญิง ของที่ไม่รู้ที่มาที่ไปเช่นนี้ องค์หญิงควรระมัดระวังนะเพคะ”

เฉินเสียนมองหลิ่วเหมยอู่ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "จะเป็นของที่ไม่รู้ที่มาที่ไปได้อย่างไร เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ยินหรือว่านายหญิงน้อยลงมือทำด้วยตัวนางเอง”

อวี้เยี่ยนตอบว่า "องค์หญิงกำลังทรงพระครรภ์ เพื่อความปลอดภัยของเด็กในท้อง ไม่ว่าจะทำอะไรก็ควรระมัดระวังเป็นพิเศษนะเพคะ”

เฉินเสียนกล่าวต่อ “เจ้าคิดว่าเหมยอู่จะวางยาเพื่อหวังทำร้ายเด็กในท้องของข้างั้นหรือ เหมยอู่จะเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร ถ้าหากขนมเหล่านี้อันตรายจริงและข้าสูญเสียลูกไปหลังจากข้ากินมัน เรื่องนี้ย่อมต้องมีคนรับผิดชอบ นางจะถูกสงสัยโดยง่ายและได้รับการลงโทษเป็นร้อยเท่าพันเท่าไม่ใช่หรือ”

หลิ่วเหมยอู่หน้าถอดสี

เฉินเสียนหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่สิ่งที่ข้าควรกังวล แต่เป็นสิ่งที่เหมยอู่ควรกังวลมากกว่า ถ้านางบอกว่าขนมนี้ปกติดีแต่หากข้ากินไปแล้วเกิดมีปัญหาขึ้นมา เหมยอู่จะแก้ต่างอย่างไรก็คงฟังไม่ขึ้นจริงไหม”

อวี้เยี่ยนรู้ว่าเฉินเสียนกำลังคิดอะไร เธอกำลังทำให้เรื่องมันแย่ยิ่งกว่าเดิม

ตั้งแต่ถูกฉินหรูเหลียงทุบตีจนเกือบแท้งในคราวนั้นเฉินเสียนก็ไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป

คราวนี้อวี้เยี่ยนยังไม่ทันห้าม หลิ่วเหมยอู่ก็ส่งเสียงห้ามเธอเสียก่อน “องค์หญิง อวี้เยี่ยนพูดถูกแล้วเพคะ องค์หญิงกำลังทรงพระครรภ์จึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ขนมพวกนี้ช่างมันเถิดเพคะ เป็นเหมยอู่เองที่ไม่ได้พิจารณาให้รอบคอบเสียก่อน”

พูดจบก็สั่งให้เซียงซั่นเก็บขนมไป

เฉินเสียนเตือนนางขนาดนี้แล้ว นางจึงให้เธอกินขนมนั้นไปส่งๆ ไม่ได้ ต่อให้ในขนมไม่มีพิษแต่ถ้าเธอบอกว่ามีพิษ นางก็จะได้ไม่คุ้มเสีย หรือต่อให้มีพิษจริงๆ นางก็ทำอะไรเฉินเสียนไม่ได้เลย

แม้ว่านางจะอยากวางยาทารกในครรภ์ของเฉินเสียนมากก็ตามที!

เฉินเสียนถามเรียบๆ ว่า “ข้าได้ยินคนพูดกันว่าก่อนหน้านี้ข้าทำร้ายเจ้าจนยับเยิน ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือ”

หลิ่วเหมยอู่ตอบว่า “หม่อมฉันอยากอธิบายเรื่องนี้กับองค์หญิงมาตลอด ทุกอย่างเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง หม่อมฉันไม่ระวังและบังเอิญหกล้มในสวน แต่ตอนนั้นท่านแม่ทัพใจร้อนเกินไป ไม่รอให้หม่อมฉันพูดจบก็รีบรุดมาหาเรื่ององค์หญิง วันนี้ที่หม่อมฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะมาขอโทษเพคะ”

“เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก แม่ทัพฉินปฏิบัติต่อข้าอย่างไร ข้าจะตอบแทนอย่างสาสม ข้าคิดว่าข้ายังตอบแทนไปไม่ครบ ไว้หลังจากนี้ข้าจะค่อยๆ ตอบแทนเขา” เฉินเสียนยกชาขึ้นจิบพลางพูดด้วยรอยยิ้ม

“แต่ฉินหรูเหลียงยืนยันเสียงแข็งว่าข้าตบเจ้า ถ้าข้าตบเจ้าจริงข้าก็คงเริ่มจากใบหน้าก่อน ข้าจึงบอกให้เขาไปดูว่าบนหลังของเจ้ามีรอยแผลหรือไม่ ถ้าหากว่าเจ้าเป็นคนลงมือทำร้ายตัวเองก็คงทำให้เกิดรอยแผลที่หลังไม่ได้ หรือไม่ก็จงใจทำให้คนเห็นแค่ด้านหน้า ไม่จำเป็นต้องทำไปถึงด้านหลัง เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าล้มหรอกหรือ แต่ข้าแน่ใจว่าคงไม่ได้ล้มหงายหลังจนสี่ขาชี้ฟ้าแน่ๆ”

ได้ยินเธอพูดดังนั้นหลิ่วเหมยอู่ก็หน้าซีดเผือดทั้งยังกำผ้าเช็ดหน้าในมือไว้แน่น

สองวันก่อนฉินหรูเหลียงออกมาจากสวนสระวสันตฤดูและตรงไปยังสวนดอกพุดตานของหลิ่วเหมยอู่ นางจำได้ดีว่าเขาถามเกี่ยวกับบาดแผลที่หลังของนางขณะที่ทายาให้

ที่แท้ก็เป็นเพราะเหตุนี้นี่เอง! เฉินเสียนเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด!

ตอนนั้นหลิ่วเหมยอู่ไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้นางกังวลเหลือเกินว่าฉินหรูเหลียงจะรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร

นั่งต่อได้ไม่นานนางก็พาเซียงซั่นจากไปด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เฉินเสียนหรี่ตามองแผ่นหลังของสองนายบ่าวที่ค่อยๆ หายลับไปจากประตู อวี้เยี่ยนที่อยู่ข้างๆ บ่นพึมพำว่า “ตอนเห็นท่าทางสอพลอของนาง บ่าวไม่สบายใจเลยเพคะ ทำไมองค์หญิงถึงยังต้อนรับพวกนางอยู่อีก”

เฉินเสียนกระตุกยิ้มมุมปากและกล่าวว่า “มันไม่มีทางเลือก ข้าว่างเกินไป” แล้วเธอก็ถามอย่างกระตือรือร้น “เจ้าคิดไหมว่าเซียงซั่นก็สวยไม่ใช่เล่น เดินเอวบิดน่ามองยิ่งกว่าเหมยอู่เสียอีก”

อวี้เยี่ยนกะพริบตาปริบๆ เอ่ยอย่างเคืองๆ ว่า “องค์หญิงยังมีกะจิตกะใจชื่นชมอยู่อีกหรือเพคะ นางหลิวรูปร่างหน้าตาสะสวยขนาดนั้น เซียงซั่นจะไปเทียบเคียงได้อย่างไรกัน!”