บทที่ 344 ปลดชุด

เธอจับชายเสื้อของเขา คลำหาไปจนทั่ว ซูเจ๋อค่อยๆ ตื่นขึ้น นัยน์ตาของเขาปนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "อาเสียน ท่านฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่ได้สติ ลวนลามข้าอย่างงั้นหรือ?"

เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยความร้อนใจ : "ท่านบาดเจ็บตรงไหนกันแน่! ทำไมท่านถึงไม่ยอมบอก!"

"ก็แค่บาดแผลผิวเผิน"

เฉินเสียนลูบคลำไปจนถึงแขนเสื้อของเขา จึงเพิ่งเห็นว่าทั้งแขนเสื้อของเขาเปียกชุ่มไปหมด เธอจึงรีบนำมาดม แล้วจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักหน่วงว่า : "เลือดไหลขนาดนี้ยังจะบอกว่าเป็นแค่บาดแผลผิวเผินอีกหรือ?"

เธอลูบตั้งแต่แขนไปจนถึงไหล่ของเขา จนเจอกับพื้นผิวที่ไม่สม่ำเสมอ

เฉินเสียนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว เธอพูดขึ้นว่า : "ซูเจ๋อ อย่าเพิ่งหลับ ให้ข้าจัดการกับบาดแผลของท่านเสร็จก่อนค่อยหลับ ได้ยินหรือเปล่า?"

"ได้ ข้าจะไม่หลับ"

เธอจึงรีบฉีกชายเสื้อของตัวเอง แล้วออกไปเอาหิมะที่สะอาดห่อใส่ผ้า ละลายมันด้วยความอุ่นของฝ่ามือ นำมาทำความสะอาดบาดแผลที่มืดสนิทให้กับเขา

เฉินเสียนกลัวว่าซูเจ๋อจะหลับไป เพราะไม่ว่าเธอจะทำยังไง ซูเจ๋อก็ไม่ร้องเจ็บแม้แต่นิดเดียว

เธอจึงพูดกับเขาว่า : "บนร่างกายยังมีบาดแผลอื่นอีกหรือเปล่า?"

"มีแต่ไม่ได้ลึกมาก เลือดหยุดไหลไปเองแล้ว"

นิ้วมือของเฉินเสียนสั่นเทา พยายามข่มความเจ็บปวดในหัวใจไว้ : "เจ็บหรือเปล่าทำไมท่านไม่ร้องเจ็บเลย"

ซูเจ๋อหัวเราะเบาๆ ไร้ซึ่งเสียง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ท่านเคยได้ยินข้าร้องเจ็บตอนไหนกัน? มันก็แค่เจ็บนิดหน่อย เพราะการปกป้องของท่าน ข้าจึงจะกลายเป็นคนสำออยไปแล้ว"

เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : "คนเราเป็นกันแบบนี้นี่แหละ ข้าเองก็ถูกปกป้องมาโดยตลอดไม่สำออยเหมือนกันหรอกหรือ?"

เธอรีบช่วยเขาพันแผลด้วยผ้าสะอาดจนแขนขาพันกันไปหมด จู่ๆ ซูเจ๋อก็ยื่นนิ้วมือที่เย็นเฉียบสัมผัสไปยังใบหน้าของเธอ จึงได้รู้ว่าดวงตาของเธอนั้นเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

เฉินเสียนรีบหัวเราะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "เมื่อครู่นี้ไม่ทันได้ระวังเศษหิมะจึงโดนใบหน้าเข้า ท่านคิดว่าข้าร้องไห้อย่างงั้นหรือ?"

"ใช่ ข้านึกว่าท่านร้องไห้"

เฉินเสียนกัดฟันแน่น พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ข้าเปล่าเสียหน่อย ท่านจะต้องไม่เป็นอะไรนะ"

ซูเจ๋อสัมผัสน้ำที่เปียกชื้นบนใบหน้านั่น ค่อยๆ เอามาชิม แล้วจึงพูดขึ้นว่า : "หิมะนี่รสชาติค่อนข้างเค็ม"

เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : "ต่อมรับรสของท่านมีปัญหาอย่างแน่นอน ซูเจ๋อ กลางคืนอย่าหลับลึกจนเกินไป เวลาที่ข้าเรียกท่านจะต้องตื่น รับปากข้าได้หรือเปล่า?"

เฉินเสียนถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกมา เพื่อจะนำไปห่มให้กับซูเจ๋อ

แต่กลับถูกซูเจ๋อปฏิเสธเสียก่อน : "ท่านใส่ไว้เถอะ ข้าไม่หนาว"

เฉินเสียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ สวมกอดซูเจ๋อ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "งั้นข้าจะกอดท่านไว้ อุ่นขึ้นมาบ้างหรือเปล่า"

"อืม"

เธอเองไม่รู้ว่าสรุปแล้วซูเจ๋อได้หลับหรือเปล่า ราตรีนี้ยิ่งดึกก็ยิ่งหนาวเย็น ถึงแม้ว่าเธอจะสวมเสื้อผ้าค่อนข้างหนา แต่ก็ยังรู้สึกหนาวอยู่ดี

เศษกิ่งไม้ไม่สามารถต้านลมเย็นที่พัดเข้ามาในถ้ำได้

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน

เฉินเสียนขยับร่างกายที่หนาวจนแข็งทื่อของเธอ ลองสัมผัสร่างกายของซูเจ๋อ ปรากฏว่าตัวของเขานั้นเย็นชืดไปทั้งตัว ราวกับน้ำแข็งแกะสลักก็ไม่ปาน

เฉินเสียนเริ่มกังวลใจ เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของซูเจ๋อ แต่เขาไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ ขนตาของเขาราวกับว่าถูกน้ำแข็งเคลือบไว้ ไม่ไหวติงแม้แต่นิดเดียว

ใบหน้าของเขาเย็นสนิท ลมหายใจจากจมูกของเขาแทบจะไร้ซึ่งความอุ่น

"ซูเจ๋อ......ซูเจ๋อ ท่านตื่นเร็วเข้า......"

เฉินเสียนเงี่ยหูแนบแผ่นอกฟังเสียงเต้นหัวใจของเขา มันเต้นอย่างแผ่วเบาเช่นกันราวกับว่าจะหยุดเต้นได้ทุกขณะ

"ซูเจ๋อ ท่านรับปากข้าแล้ว ห้ามหลับลึกจนเกินไป เวลาข้าเรียกท่านก็จะต้องตื่น......"

เฉินเสียนรู้ดีว่าร่างกายของเขาไม่ได้ทำขึ้นมาจากเหล็กกล้า เขาเองก็เหนื่อยเป็น และรู้สึกหมดทั้งแรงกายและแรงใจได้ เธอไม่ได้เพิกเฉยต่อรูปร่างหน้าตาของเขาที่ผ่ายผอมกว่าเมื่อก่อนมาก และยิ่งไม่ได้ละเลยว่าเขานั้นไม่ได้ตื่นตัวเหมือนเมื่อก่อน