บทที่ 348 มองเห็นแต่กลับไปไม่ได้

เฉินเสียนไม่มีทางเลือก เธอทำได้เพียงก้าวยาวๆ ออกไปจากถ้ำโดยมีซูเจ๋อก้าวตามออกมาอย่างไม่รีบร้อน

ทั้งสองคนนั่งยองๆ อยู่ใต้ต้นสนซึ่งมีหิมะกองสะสมอยู่หนาตาที่สุด

เฉินเสียนกอบหิมะขึ้นมา แต่ยังไม่ทันไรซูเจ๋อก็หยิบออกไป

เธอมองนิ้วที่เรียวยาวราวกับหยกของซูเจ๋ออย่างอึดอัด เขาบีบหิมะจนกลายเป็นก้อนกลม แล้วหิมะก็ละลายหยดลงมาจากซอกนิ้วขาวๆ ที่กลายเป็นสีแดงเล็กน้อยเพราะความหนาวเย็น

ซูเจ๋อกล่าวว่า “อาเสียน รับน้ำสิ”

น้ำค่อนข้างเย็นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถึงกับเย็นจัด

น้ำใสๆ จากหิมะชะล้างความเหนียวเหนอะบนมือของเฉินเสียนทีละน้อย เธอค่อนข้างเขินอาย แต่ก็เอ่ยขึ้นมาเหมือนเพิ่งนึกได้ว่า “รู้สึกเหมือนข้าจะทำเรื่องบ้าๆ ลงไปแล้ว”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “นั่นเป็นเรื่องธรรมชาติ ท่านใช้เพียงมือเดียวก็เอาเปรียบข้าได้แล้ว”

“...” เฉินเสียนกลับคำ “พูดอะไรควรมีมโนธรรมหน่อยเถอะ เห็นได้ชัดว่าท่านเอาเปรียบข้าก่อนแต่ไม่สำเร็จ ข้าจึงต้องช่วยท่านจัดการปัญหาที่ตามมา”

ทันทีที่พูดออกไป ความเงียบก็เข้ามาปกคลุมอีกครั้ง เพียงแต่บรรยากาศหวานชื่นที่ห้อมล้อมอยู่ระหว่างคนทั้งสองได้ช่วยทำให้ความเขินอายหายสิ้นไป

เมื่อเฉินเสียนล้างมือจนสะอาด ลูกบอลน้ำแข็งในมือของซูเจ๋อก็แทบจะละลายจนหมด

เธอสะบัดหยดน้ำในมือ ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางป่าที่เงียบสงัดและดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้เร่งรีบ ซูเจ๋อกล่าวว่า “พวกเขาน่าจะหาเจอแล้ว”

“ซูเจ๋อ” เฉินเสียนเรียกเขาเบาๆ

เขาขานรับสั้นๆ อยู่ข้างกายเธอ

เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเรา”

“ความสัมพันธ์แบบไหนหรือ”

เฉินเสียนเม้มริมฝีปากและหรุบตาไม่มองเขาตรงๆ จากนั้นจึงกล่าวว่า “ก็ความสัมพันธ์แบบตอนที่อยู่ในถ้ำนะสิ บางทีหลังจากออกไปจากที่นี่ ข้าคงต้องทำเป็นห่างเหินกับท่านเหมือนก่อนหน้านี้และรักษาระยะห่างจากท่าน”

เธอหยุดไปครู่หนึ่งและกล่าวอีกว่า “ตอนนี้ยังไปไม่ถึงเมืองหลวง ขณะที่ข้ายังเปิดปมในใจได้ไม่หมดสิ้น ใต้เท้าผู้พิทักษ์เมืองก็ตายไปแล้ว สาวใช้ในสถานที่พักรับรองต่างก็มองเราออกทันที แล้วหลังจากกลับไปเมืองหลวงจะเป็นเช่นไรล่ะ ข้าไม่อยากนำปัญหามาให้พวกเรา”

คราวนี้เธอไม่ลังเลและไม่สับสนอีกต่อไป ภายในใจของเธอรับรู้ได้ถึงความสงบที่แท้จริง ถ้าหากว่าเป็นเพื่ออนาคตของเธอและซูเจ๋อ คราวนี้เธอจะต้องจัดการกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เธอมีต่อซูเจ๋อไม่ให้หลงเหลือ จะปล่อยให้ใครสังเกตเห็นไม่ได้แม้แต่น้อย

“กลับไปเมืองหลวง...” ซูเจ๋อหรี่ตาและเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้วางแผนจะให้ท่านกลับไปที่เมืองหลวง เมื่อไปถึงเมืองถัดไปและได้ติดต่อกับข้าราชบริพารเก่าที่อยู่ที่นั่น ท่านจะต้องลงไปทางใต้เพื่อไปสมทบกับกองกำลังทหารในเขตใต้ของแม่ทัพโฮ้ว”

เฉินเสียนชะงักไป เมื่อเงยหน้ามองจึงเห็นเงารางๆ ของฉินหรูเหลียงและเฮ่อโยวที่อีกด้านหนึ่งของป่า

เธอถามว่า “ถ้าไม่กลับเมืองหลวง แล้วเจ้าน่องน้อยล่ะ”

“ข้าจะหาวิธี”

ขณะที่เฉินเสียนกำลังจะถามว่าเขาคิดจะทำอย่างไร สองคนนั้นก็พบพวกเธอเข้าพอดี

เฮ่อโยวตะโกนขึ้นมาทันที “เฉินเสียน ที่แท้พวกท่านก็อยู่ที่นี่เอง! ข้ากับแม่ทัพฉินเลยหาง่ายๆ หน่อย!”

เฉินเสียนยังไม่ทันถามเรื่องที่ค้างคา เฮ่อโยวก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาและถามอีกว่า “พวกท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม เมื่อครู่เราเพิ่งพบศพของนักฆ่าอยู่ตรงนั้น”

ทุกอย่างเห็นได้ชัด ไม่จำเป็นต้องถามก็รู้ว่านั่นจะต้องเป็นผลงานของซูเจ๋อแน่นอน

เฉินเสียนส่ายศีรษะและบอกว่า “พวกเราไม่เป็นไร”

ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “ในเมื่อไม่เป็นไร ถ้าเช่นนั้นก็รีบลงไปจากภูเขากันเถอะ”