บทที่ 368 เรือล่มกลางท้องร่อง

“ขอโทษ? เจ้าทำอะไรผิดงั้นหรือ”

หลิ่วเหมยอู่ตอบว่า “เมื่อก่อนข้าทำผิดไว้มาก ข้าทำร้ายให้องค์หญิงให้ได้รับบาดเจ็บ มันเป็นความผิดของข้า ข้าอยากขอให้องค์หญิงอภัยให้ข้า จากนี้ต่อไปข้าตั้งใจจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ไม่ทำให้องค์หญิงต้องทรงลำบากพระทัยอีก”

เฉินเสียนเอ่ยอย่างขบขันว่า “เหมยอู่ เจ้าคงลำบากใจมากกว่าจะพูดคำเหล่านี้ออกมาได้ ปากบอกว่าขอโทษ แต่นอกจากคำพูดที่แห้งแล้งเหล่านี้ ข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะมีความจริงใจตรงไหนเลย”

“เช่นนั้นองค์หญิงจะให้ข้าทำอย่างไร” หลิ่วเหมยอู่ถาม

เฉินเสียนเอ่ยเรียบๆ ว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้าร้องไห้เก่งหรอกหรือ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ต่อหน้าท่านแม่ทัพเจ้าร้องไห้จะเป็นจะตาย ช่างบริสุทธิ์ใจอย่างแท้จริง ตอนนี้ถ้าเจ้าร้องไห้อาจจะดูจริงใจขึ้นมาหน่อย”

“องค์หญิงดูหมิ่นข้ารึ” ใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่ซีดเผือด แววแห่งความเกลียดชังที่ไม่อาจลบล้างค่อยๆ ปรากฏขึ้นในแววตาของนางอย่างควบคุมไม่ได้

“ข้าดูหมิ่นเจ้าอย่างไรกัน” เฉินเสียนกล่าว “ข้าขอให้เจ้ามางั้นรึ”

เซียงหลิงกระซิบเตือนอยู่ทางด้านหลัง “นายหญิง อย่าลืมนะเจ้าคะว่ามาที่นี่ทำไม...”

หลิ่วเหมยอู่พยายามอดทนอดกลั้นและกล่าวว่า “เป็นข้าเองที่มาเพื่อขอโทษ ครั้งนี้ข้าต้องการปรับความเข้าใจกับท่านจริงๆ ข้ายอมก้มหัวให้ท่านทุกอย่าง ท่านจะว่าอย่างไรบ้าง”

เฉินเสียนหัวเราะเยาะและกล่าวว่า “เจ้าเป็นฝ่ายก้มหัวให้ข้าเอง ข้าจึงต้องยอมรับมัน? เจ้ามาหาข้าเพื่อขอโทษ ข้าจึงต้องร่วมมือกับเจ้า? เหมยอู่ จนถึงตอนนี้เจ้ายังถือตัวเองเป็นสำคัญอยู่เลย”

เธอรินชาให้ตัวเองเพิ่มอีกถ้วยพลางกล่าวว่า “เจ้ามาขอโทษ ข้าจะขออะไรไม่ได้เลยหรือ? ถึงเจ้าไม่มาขอโทษข้า ข้าก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เจ้าจะสู้หรือไม่ก็เรื่องของเจ้า แต่ข้ากับเจ้าไม่มีอะไรต้องปรับความเข้าใจกัน”

“เฉินเสียน” หลิ่วเหมยอู่กัดฟันกรอด “ท่านเกลียดข้าขนาดนี้ อยากจะเห็นข้าสิ้นหวังเต็มทีใช่หรือไม่!”

เฉินเสียนเอ่ยอย่างสงบว่า “จะว่าเกลียดก็ไม่ถูก ข้าก็แค่อยากเห็นเรือของเจ้าล่มกลางท้องร่อง” (*ในท้องร่องไม่มีลมและคลื่น เรือจึงไม่ควรล่ม หมายถึง ความผิดพลาดที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น)

“ท่าน!"

“ถ้าจะบอกว่าเกลียด เจ้าต่างหากเป็นคนที่เกลียดข้ามากที่สุด ตอนนี้ต้องเป็นฝ่ายมาแสร้งทำดีกับข้า คงจะลำบากใจเจ้ามากแน่ๆ”

เฉินเสียนยิ้ม “ถ้าเจ้าไม่สิ้นไร้หนทาง เจ้าจะมาหาข้าที่นี่ทำไม แทนที่จะพูดอ้อมค้อมขอปรับความเข้าใจ สู้พูดกันแบบเปิดอกเลยไม่ได้กว่ารึ ว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อหลิ่วเฉียนเฮ้อ”

เฉินเสียนเป็นฝ่ายเปิดเผยจุดประสงค์ของหลิ่วเหมยอู่

เฉินเสียนเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า “หลิ่วเฉียนเฮ้อทำผิดร้ายแรงและเป็นนักโทษหลบหนี กำลังจะถูกประหารโดยใช้ม้าห้าตัวแยกร่าง เจ้าไปขอร้องท่านแม่ทัพไม่สำเร็จจึงต้องมาหาข้าที่นี่ คิดว่าถ้าข้ายอมนำเรื่องนี้ไปขอความเมตตากับท่านแม่ทัพให้ ไม่แน่ท่านแม่ทัพอาจจะยอมลดหย่อนโทษ... ไหนเจ้าลองบอกสิ มีเหตุผลอะไรที่ข้าต้องช่วยเจ้า ในเมื่อทั้งเจ้าและหลิ่วเฉียนเฮ้อพยายามจะเอาชีวิตข้า”

หลิ่วเหมยอู่ตอบว่า “ถ้าครั้งนี้ท่านช่วยไปขอร้องท่านแม่ทัพแทนท่านพี่ของข้า เราจะไม่มองว่าท่านเป็นศัตรูของพวกเราอีกต่อไป”

เฉินเสียนยิ้ม เธอเลิกคิ้วและบอกว่า “แบบนี้ไม่เห็นจะคุ้มสำหรับข้าเลย ถ้าหลิ่วเฉียนเฮ้อตายไป ศัตรูของข้าก็ลดน้อยลงไปหนึ่งคนแล้วไม่ใช่หรือ ส่วนเจ้า แค่บีบนิดเดียวเจ้าก็ตายแล้ว ยังพูดได้อีกหรือว่าเป็นศัตรู”

ไม่รู้ว่าหลิ่วเหมยอู่เกลียดหรือเสียใจ ดวงตาของนางแดงก่ำ “แล้วท่านต้องการอะไรกันแน่ ขอแค่... ไม่สั่งให้ข้าไปจากท่านแม่ทัพ ไม่ว่าท่านต้องการอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

“รวมถึงทำลายหน้าตาของเจ้าให้เสียโฉม ทำลายร่างกายของเจ้าให้เสียโฉมด้วยน่ะรึ” เฉินเสียนถามอย่างไม่ใส่ใจ

หลิ่วเหมยอู่เงยหน้ามองด้วยความตกใจ “ท่านแม่ทัพบอกว่าข้าโหดเหี้ยม แต่ความจริงแล้วท่านโหดเหี้ยมยิ่งกว่าข้า!”

เฉินเสียนกล่าวว่า “อย่าได้ตื่นตระหนกไป ข้าก็แค่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้น จะลองดูความจริงใจของเจ้าเสียหน่อย” สีหน้าของเฉินเสียนสงบลง เธอหลุบตาลงและกล่าวว่า “มีเพียงเรื่องเดียวที่ข้าต้องการให้เจ้าทำ”